Działalność polegająca na tworzeniu i rozwijaniu oprogramowania komputerowego przez Wnioskodawcę stanowi działalność badawczo-rozwojową, której wyniki protokołowane jako utwory podlegają ochronie prawnej, kwalifikowanej do sprzedaży praw IP, umożliwiając zastosowanie preferencyjnej stawki 5% PIT.

Sprzedaż nieruchomości odziedziczonej po spadkodawcy, dokonana po upływie pięciu lat liczonych od końca roku kalendarzowego, w którym spadkodawca nabył nieruchomość, nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym, mimo że sama sprzedaż następuje przed upływem pięciu lat od daty nabycia spadku.

Odpłatne zbycie nieruchomości nabytej w ramach małżeńskiej wspólności majątkowej po upływie pięciu lat od nabycia do tego majątku i nie będące wykonywaniem działalności gospodarczej, nie stanowi źródła przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Sprzedaż nieruchomości przez wnioskodawczynię stanowi działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, co wyklucza możliwość uznania dochodów ze sprzedaży za przychody z majątku prywatnego oraz możliwość skorzystania z ulg mieszkaniowych.

Zbycie udziałów w spółce nieruchomościowej przez nierezydenta, w przypadku gdy transakcja nie przekracza progu 5% głosów, nie obliguje spółki do poboru zryczałtowanego podatku.

Dochody uzyskiwane przez podatnika z tytułu świadczenia usług na rzecz byłego pracodawcy, kiedy zakres świadczonych usług jest szerszy i różni się od czynności w ramach stosunku pracy, mogą być opodatkowane podatkiem liniowym, zgodnie z art. 30c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Częściowa zbieżność czynności nie stanowi przesłanki wyłączającej stosowanie stawki liniowej.

Przychody uzyskane ze sprzedaży autorskich praw majątkowych do aplikacji mobilnych, pobieranych online i dostępnych wyłącznie poprzez internet, kwalifikują się jako przychody z działalności usługowej, opodatkowane 8,5% stawką ryczałtu na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 5 lit. a) ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym.

W świetle art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., postępowanie administracyjne nie może ulegać zawieszeniu, gdy decyzja prejudycjalna została prawomocnie wydana, a użytkowanie wieczyste można nabyć z mocy prawa tylko dla gruntów Skarbu Państwa.

Instytucja X. N. jest uznawana za jednostkę wojskową w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 83 u.p.d.o.f., co uprawnia jej członków do zwolnienia podatkowego. Cel jednostki odpowiada przepisom podatkowym, mimo że nie uczestniczy bezpośrednio w działaniach bojowych.

Sąd nie może ograniczać ustaleń do granic skargi. Przedawnienie zobowiązania należy badać ex officio. Naruszenie tej zasady uzasadnia uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji.

Oddalenie skargi kasacyjnej J.B. w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego, uznając brak przesłanek umorzenia na podstawie art. 59 § 1 pkt 1, 2 u.p.e.a.; wykonanie obowiązku rozbiórki budynku wzniesionego w warunkach samowoli budowlanej jest wykonalne.

Orzeczenie wyroku Trybunału Konstytucyjnego, odraczające utratę mocy przepisu niekonstytucyjnego, nie uprawnia do wznowienia postępowania. NSA podtrzymuje prawidłowość stosowania art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. do czasu jego derogacji.

Spółka pełniąca rolę operatora Przemyskiego Inkubatora Przedsiębiorczości i Innowacji, zarządzając publicznym majątkiem, jest zobowiązana do udzielenia informacji publicznej w zakresie wykonywania zadań publicznych. Bezczynność w tym zakresie stanowi naruszenie prawa.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny nie dopuścił się rażącej bezczynności w zakresie pytań skarżących dotyczących informacji publicznej. Skarga kasacyjna była bezzasadna wobec przekonania o zgodności odpowiedzi udzielonych zgodnie z ustawą.

Bezprzedmiotowość postępowania o umorzenie odsetek nie zachodzi, gdy zaległości są uiszczone po złożeniu wniosku i wszczęciu postępowania, co wymaga jego merytorycznego rozpoznania.

Odpowiedzialność subsydiarna członka zarządu spółki za zaległości podatkowe jest uzasadniona, jeżeli nie wykazał on zgłoszenia wniosku o upadłość spółki w odpowiednim czasie ani braku swojej winy w zaniechaniu tego obowiązku.

W sprawie karnej o sygnaturze II K 160/25, Sąd Najwyższy uchyla wyrok Sądu Rejonowego z powodu pominięcia obligatoryjnego środka karnego zgodnie z art. 41 § 1a pkt 1 k.k., nakazując jego uwzględnienie w dalszym postępowaniu.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że decyzje o wygaśnięciu stosunku służbowego z dniem 31 sierpnia 2017 r. wobec Z.A., które zapadły w trybie art. 165 ust. 7 oraz art. 170 p.w. KAS, były zgodne z prawem i prawidłowe, potwierdzając, że nieprzedstawienie propozycji służby wynikało z racjonalnych i niearbitralnych przesłanek.

Przepis art. 92c ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym wyznacza dwuletni termin na wszczęcie i rozstrzygnięcie postępowania w sprawie nałożenia kary, którego naruszenie skutkuje koniecznością umorzenia postępowania.

Przewóz drogowy okazjonalny realizowany bez wymaganego zezwolenia podlega karze pieniężnej, nawet jeśli nie spełnia kryteriów przewozu grupowego zdefiniowanych w przepisach unijnych.

Oddalenie skargi kasacyjnej; wykonanie przewozu drogowego bez wymaganej licencji uzasadnia nałożenie administracyjnej kary pieniężnej, gdy przewóz nie spełnia wymogów legalności wynikających z przepisów ustawy o transporcie drogowym.