Oddalenie skargi kasacyjnej, uznanie działań organów celnych i sądu I instancji za zgodne z obowiązującymi przepisami, na podstawie art. 1 ust. 6 rozporządzenia 2019/159 nakładającego cło ochronne w przypadku wyczerpania kontyngentu taryfowego.

Interpretacja i kwalifikacja ceł towarowych dokonana przez organy celne oraz zaakceptowana przez wojewódzki sąd administracyjny jest prawidłowa. Nie stwierdzono naruszeń proceduralnych ani błędów w wykładni prawa, które wymagałyby ingerencji instancyjnej, skutkując oddaleniem skargi kasacyjnej.

Odmowa przyjęcia zgłoszenia celnego oraz nałożenie dodatkowego cła ochronnego były zgodne z prawem z uwagi na wyczerpanie kontyngentu taryfowego. NSA oddalił skargę kasacyjną, uznając zarzuty proceduralne i materialne za nieuzasadnione i nie wpływające na wynik sprawy bez istotnego naruszenia przepisów.

Skarżąca nie wykazała, że zarzuty skierowane wobec decyzji organu administracyjnego oraz wyroku WSA w Gdańsku miały uzasadnioną podstawę prawną. NSA oddala skargę kasacyjną, uznając prawidłowość klasyfikacji towaru dokonanej przez organy celne.

Postanowienia umowy kredytu waloryzowanego kursem waluty obcej, przyznające bankowi uprawnienie do jednostronnego ustalania kursów tej waluty na potrzeby przeliczenia zarówno wypłaconego kapitału, jak i spłacanych rat, stanowią niedozwolone postanowienia umowne w rozumieniu art. 385¹ § 1 k.c. i kształtują główne świadczenia stron umowy kredytu. Stwierdzenie abuzywności tych klauzul skutkuje nieważnością

Decyzja Starosty o wydaniu zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów nie stanowiła rażącego naruszenia prawa, gdyż proces przetwarzania według przyjętej metody nie wymagał decyzji środowiskowej, co uzasadnia utrzymanie zezwolenia w mocy.

Skarżący zobowiązany jest precyzyjnie wskazać podstawy kasacyjne, szczególnie w zakresach błędnej wykładni czy niewłaściwego zastosowania prawa. Brak szczegółowości uniemożliwia skuteczne zakwestionowanie decyzji sądu niższej instancji i prowadzi do oddalenia skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając że wartość rynkowa nieruchomości ustalona przez biegłą odpowiadała rzeczywistemu stanowi faktycznemu i została prawidłowo zaakceptowana przez organy podatkowe oraz sąd wojewódzki.

Postanowienia Prezydenta RP w zakresie stosowania prawa łaski nie stanowią informacji publicznej podlegającej udostępnieniu na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż mają charakter indywidualny i są wykonaniem prerogatywy Prezydenta.

Odmowa udostępnienia informacji publicznej z uwagi na rzekome nadużycie prawa musi być formalizowana decyzją administracyjną. Nadużycie prawa do tej informacji, jako przesłanka odmowy jej udzielenia, nie znajduje oparcia w ustawie o dostępie do informacji publicznej, chyba że zachodzi wyjątkowo rażące nagromadzenie licznych wniosków o charakterze nękającym.

Skarga kasacyjna dotycząca zarzutów proceduralnych i niewłaściwego zastosowania przepisów Ordynacji podatkowej została oddalona. Doręczenie decyzji pełnomocnikowi ogólnemu uważa się za prawidłowe, uzasadnia to oddalenie skargi kasacyjnej oraz poniesienie przez skarżącą kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając prawidłowość zastosowania przez WSA procedur doręczenia zastępczego w administracyjnym postępowaniu odwoławczym, co skutkowało stwierdzeniem uchybienia terminu do wniesienia odwołania przez K.P.

Podział nieruchomości musi być zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, w tym z wymogami dotyczącymi minimalnych powierzchni działek i dostępem do dróg publicznych. Brak spełnienia tych wymagań czyni podział niedopuszczalnym.

Umorzenie postępowania karnego skarbowego z powodu braku znamion czynu zabronionego nie wyklucza skutku zawieszenia terminu przedawnienia dla zobowiązania podatkowego, chyba że wszechstronna ocena okoliczności uzasadnia zarzut instrumentalnego wszczęcia postępowania przez organ.

Uzasadnione wątpliwości co do rzeczywistego właściciela należności i stworzenia sztucznej struktury uzasadniają odmowę wydania opinii o stosowaniu preferencji w podatku dochodowym od osób prawnych, co skutkuje oddaleniem skargi kasacyjnej spółki.

Wydatki poniesione na budowę części socjalno-biurowej w ramach nowej inwestycji mogą być uznane za koszty kwalifikowane, o ile odpowiadają one warunkom określonym w decyzji o wsparciu i mają na celu poprawę zdolności produkcyjnych przedsiębiorstwa.

Realizacja własnych celów mieszkaniowych w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 131 u.p.d.o.f. wymaga zamieszkania w zakupionym lokalu, a nie jego wynajmowania, co wyklucza możliwość zastosowania zwolnienia podatkowego w przypadku nabycia lokalu z zamiarem jego wynajmu.

Pobieranie opłat za nadzór weterynaryjny nad przetwórstwem produktów rybołówstwa jest zgodne z unijnym rozporządzeniem 2017/625, a nadzór tym obciążeniem z tytułu opłat obejmuje przewidziane prawem koszty administracyjne.

Skarżący, prowadząc razem z A. N. nielegalną produkcję wyrobów tytoniowych, podlega obowiązkowi zapłaty podatku akcyzowego; dowody z postępowania karnego mogą być podstawą decyzji podatkowej.

Zbycie Nieruchomości w ramach transakcji nie stanowi zbycia przedsiębiorstwa ani zorganizowanej części przedsiębiorstwa, lecz odpłatną dostawę towarów podlegającą podatkowi VAT, ze względu na brak wyodrębnienia organizacyjnego i finansowego przenoszonych składników oraz ich niezdolność do samodzielnego funkcjonowania jako odrębny podmiot gospodarczy.

Sprzedaż Nieruchomości, nie stanowiąca przedsiębiorstwa ani zorganizowanej części przedsiębiorstwa, podlega opodatkowaniu jako dostawa towarów. Możliwe jest jednak zastosowanie zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT, które strony mogą zrezygnować na rzecz opodatkowania, pod warunkiem spełnienia wymogów formalnych.

Sprzedaż działek przez osobę fizyczną, która nie wykonuje działań rozumianych jako zorganizowana działalność gospodarcza, powinna być traktowana jako czynność w ramach zarządania majątkiem prywatnym, niepodlegająca opodatkowaniu VAT.

Zbycie nieruchomości komercyjnej w ramach transakcji handlowej nie stanowi zbycia zorganizowanej części przedsiębiorstwa, jeśli przenoszone składniki nie są zdolne do samodzielnego prowadzenia działalności gospodarczej i brakuje ich organizacyjnego oraz finansowego wyodrębnienia w dotychczasowym przedsiębiorstwie, co skutkuje opodatkowaniem transakcji VAT.