1. Przedłużenie terminu zwrotu VAT nie może być stosowane jako prewencyjna forma wstrzymania zwrotu; wymaga wyczerpującego uzasadnienia. 2. Naruszeniem jest przedłużanie terminu bez wskazania rzeczywistych powodów i kwot zasługujących na weryfikację.
Decyzja organu odmawiająca uchylenia decyzji z naruszeniem prawa mimo upływu pięciu lat od doręczenia jest zgodna z przepisami. Zarzuty skargi kasacyjnej nie mają związku z przedmiotem rozstrzygnięcia.
Przepisy art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy pomocowej nie wykluczają przyznania świadczenia pielęgnacyjnego obywatelom Ukrainy opiekującym się dorosłymi niepełnosprawnymi osobami, co uzasadnia oddalenie skargi kasacyjnej.
Budowa gazociągu jako inwestycji celu publicznego musi być zgodna z planem miejscowym, który w tym przypadku ogranicza lokalizację gazociągów do pasów drogowych, co wyklucza obejmowanie nieruchomości prywatnych.
Przedłużenie terminu zwrotu podatku wymaga wykazania rzeczywistego uzasadnienia opartego na obiektywnych przesłankach konkretnego związku z oceną zasadności zwrotu, a jedynie wyjątkowe sytuacje mogą usprawiedliwiać takie postępowanie organu.
Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że przedłużenie terminu zwrotu podatku VAT wymaga realnych i obiektywnie uzasadnionych przesłanek. Brak należytej analizy przez organy podatkowe oraz niezastosowanie się do wyników kontroli stanowiło naruszenie prawa.
Sprzedaż udziału w niezabudowanej działce przez osobę fizyczną niebędącą podatnikiem VAT nie podlega opodatkowaniu, gdy transakcja stanowi zarządzanie majątkiem prywatnym, mimo uzyskania pozwoleń inwestycyjnych przez kupującego.
Sprzedaż prawa użytkowania wieczystego działek budowlanych nr 1/9, 1/10, 1/16 oraz działki nr 1/3 i zabudowanych budowlami działek nr 1/11, 1/15, 1/17 podlega opodatkowaniu VAT z racji niewystąpienia przesłanek do zwolnienia przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 2, 9, 10 i 10a ustawy o VAT, co skutkuje zastosowaniem art. 43 ust. 21.
Kursy organizowane przez spółkę z o.o., choć mogą mieć charakter kształcenia zawodowego, nie korzystają ze zwolnienia z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a, b, c ustawy o VAT, gdyż nie spełniają wymogów formalnoprawnych przewidzianych w przepisach krajowych i unijnych.
Usługi zarządzania projektami sklasyfikowane pod kodem PKWiU 70.22.20.0, niebędące usługami doradztwa związanego z zarządzaniem, podlegają opodatkowaniu 8,5% stawką ryczałtu według art. 12 ust. 1 pkt 5 lit. a ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych.
Jednostka samorządu terytorialnego nie ma prawa do odliczenia podatku naliczonego VAT z tytułu marektyzacji budynku, gdy efekty projektu służą czynnościom nieopodatkowanym, w tym celom społecznym bez prowadzenia działalności gospodarczej.
Nieodpłatne wniesienie udziałów w spółce do fundacji rodzinnej podlega opodatkowaniu VAT jako działalność gospodarcza, ale jednocześnie korzysta ze zwolnienia od tego podatku przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 40a ustawy o VAT, o ile udziały te nie odzwierciedlają praw, o których mowa w art. 43 ust. 16 ustawy.
Opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych będzie podlegać część transakcji dotycząca naniesień będących własnością podmiotu trzeciego, które nie są uznawane za dostawę towarów na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług.
Wprowadzenie funkcji produkcyjnej w teren o charakterze rolniczo-mieszkaniowym, niezależnie od faktu istnienia budynku, narusza zasadę dobrego sąsiedztwa z art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp i stanowi dysonans urbanistyczny, co uzasadnia odmowę ustalenia warunków zabudowy.
Skarga kasacyjna zostaje oddalona, umorzenie postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej z mocy art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej k.p.a. jest zgodne z prawem, gdy postępowanie to zostało wszczęte po upływie trzydziestu lat od daty ogłoszenia lub doręczenia orzeczenia.
Oddalenie skargi kasacyjnej Gminy P. potwierdza prawo organu do żądania zwrotu dofinansowania przy stwierdzeniu naruszenia procedur projektowych oraz potwierdza niewystąpienie nadpłaty w kontekście wcześniej zrealizowanej korekty finansowej.
Podatnicy mają prawo do dokonania zmiany stawek amortyzacyjnych ustalonych w art. 16i ust. 5 u.p.d.o.p., zarówno "na bieżąco", jak i "wstecz", z uwzględnieniem okresu przedawnienia; stanowisko Dyrektora KIS jest sprzeczne z wykładnią gramatyczną i jednolitym orzecznictwem.
Dla ważności przesłanek solidarnej odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe spółki w likwidacji konieczne jest, aby wszelka korespondencja egzekucyjna była skierowana do likwidatora jako ustawowego reprezentanta spółki.
NSA podtrzymuje, że prawidłowość doręczeń w postępowaniach egzekucyjnych, w tym na adres likwidatora, jest kluczowa dla oceny odpowiedzialności podatkowej osób trzecich za zobowiązania spółki, oraz że uchylenie wyłącznie decyzji organu drugiej instancji jest zgodne z zasadą dwuinstancyjności.
Odmowa przywrócenia terminu do wniesienia odwołania powinna uwzględniać uprawdopodobnienie braku winy strony, a nie opierać się wyłącznie na stwierdzeniu lekkiego niedbalstwa, przy zachowaniu szeroko pojętej ochrony praw podatnika.
Przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wymaga wykazania braku winy w uchybieniu terminu poprzez uprawdopodobnienie, co wymaga uwzględnienia całokształtu okoliczności faktycznych, w szczególności indywidualnych sytuacji strony, takich jak pobyt w areszcie.
W przypadku wniosku o przywrócenie terminu na podstawie art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej, organ powinien ocenić całokształt okoliczności i ich wiarygodność. Uchybienie terminu uzasadnia jego przywrócenie, jeżeli wnioskodawca uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy, również w kontekście sytuacji wykraczających poza jego kontrolę.
Bezskuteczność egzekucji z majątku spółki rozpoczyna odpowiedzialność członka zarządu za zaległości podatkowe, jeżeli nie wykaże on przesłanek egzoneracyjnych, takich jak podjęcie wymaganych wniosków prawnych czy wskazanie majątku umożliwiającego znaczne zaspokojenie tego długu.
Pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego przyznawana funkcjonariuszom SOP na podstawie ustawy o SOP, nie jest tożsama z ekwiwalentem pieniężnym zwolnionym z opodatkowania na mocy art. 21 ust. 1 pkt 49a u.p.d.o.f.; w konsekwencji nie podlega zwolnieniu z podatku dochodowego.