Zwolnienie podatkowe z art. 6 ust. 1 pkt 11a ustawy o CIT obejmuje zagraniczne fundusze emerytalne spełniające określone warunki, jednak nie znajduje zastosowania w przypadku dochodów z działalności przekraczającej prawo stosowne do krajowych podmiotów, takich jak sprzedaż udziałów z nieruchomością związaną pośrednio z Polską.
Art. 18 ust. 4 ustawy o płatnościach bezpośrednich, wymagający tytułu prawnego do gruntów, jest zgodny z prawem unijnym i Konstytucją RP. Przepisy unijne dopuszczają dodatkowe krajowe wymogi płatności, jeśli nie naruszają celów wspólnotowych.
W okolicznościach, w których nie zostaną ujawnione nowe fakty i dowody mogące istotnie wpłynąć na rozstrzygnięcie, wykluczone jest wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Decyzje ostateczne nie mogą być wznawiane jedynie w oparciu o zmianę oceny dowodów znanych wcześniej organowi.
Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, uznając za prawidłową decyzję o stwierdzeniu nieważności rejestracji pojazdu z uwagi na rażące naruszenie przepisów o rejestracji w związku z brakiem odpowiednich dokumentów homologacyjnych.
Zastosowanie znajdują przepisy rozporządzenia nr 612/2009 w zakresie wymierzania kar za nienależne refundacje wywozowe, a zarzuty procesowe muszą wykazywać istotny wpływ na rozstrzygnięcie, czego skarga kasacyjna nie wykazała.
Zastosowanie art. 18 ust. 4 ustawy o płatnościach bezpośrednich, wymagającego posiadania tytułu prawnego do gruntu publicznego, nie narusza prawa unijnego ani zasad konstytucyjnych, a wymóg ten jest zgodny z zasadą proporcjonalności i zgodny z celami Unii.
Wymóg legitymowania się tytułem prawnym do gruntów publicznych, określony w art. 18 ust. 4 ustawy o płatnościach bezpośrednich, jest zgodny z prawem unijnym i nie narusza konstytucyjnej zasady równości, będąc uzasadnionym dodatkowym warunkiem przyznania płatności.
Z upływem okresu wskazanego na merytoryczne postępowanie administracyjne, organ odwoławczy ma prawo uznać je za bezprzedmiotowe i umorzyć postępowanie na tej podstawie, zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., pod warunkiem zachowania właściwego stanu faktycznego i prawnego w dniu decyzji.
Wskutek odrzucenia skargi kasacyjnej stwierdzono, że rozstrzygnięcie dotyczące odmowy prawa do odliczenia podatku VAT było uzasadnione z powodu nierzetelności faktury oraz braku działania instrumentalnego w zakresie wszczęcia postępowania karnego skarbowego.
Podatnik, który korzysta z "pustych" faktur w transakcjach stanowiących oszustwo VAT, ponosi odpowiedzialność za nienależyte odliczenie podatku VAT, o ile wiedział lub powinien był wiedzieć o nielegalnym charakterze tych transakcji. W takich przypadkach przysługuje odmowa prawa do odliczenia podatku.
Zakaz prowadzenia reklamy aptek zgodnie z art. 94a ust. 1 Prawa farmaceutycznego jest niezgodny z prawem unijnym, szczególnie z dyrektywą 2000/31/WE i postanowieniami TFUE, co czyni nałożone kary za takie naruszenia bezprawnymi i nieuzasadnionymi, uzasadniając ich uchylenie oraz umorzenie postępowania.
Zakaz reklamy aptek, wynikający z art. 94a ust. 1 Prawa farmaceutycznego, jest sprzeczny z art. 8 dyrektywy 2000/31/WE oraz art. 49 i 56 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej, co wyklucza sankcjonowanie działań reklamowych na gruncie prawa krajowego.
Niekorzystne dla Skarżącej rozstrzygnięcie związane z brakiem wykazania spełnienia przesłanek do zwolnienia od podatku od nieruchomości za 2017 r., wynikających z nieodpowiedniego utrzymania i konserwacji nieruchomości zabytkowej zgodnie z przepisami u.o.z.o.z. oraz nieskuteczność zarzutów proceduralnych wniesionych skargą kasacyjną.
Sprzedaż nieruchomości zabudowanej w drodze licytacji komorniczej nie podlega opodatkowaniu VAT, jeśli właściciele nie spełniają definicji podatnika VAT. Nieruchomość użytkowana prywatnie nie stanowi działalności gospodarczej, co wyklucza obowiązek podatkowy zgodnie z art. 15 ustawy o VAT.
Sprzedaż działki wydzielonej z działki nr 1/1, stanowiącej uprzednio część majątku wykorzystywanego w działalności gospodarczej i najmie, podlega opodatkowaniu VAT, jednakże jest zwolniona z tego podatku na mocy art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o podatku od towarów i usług, jako że pomiędzy zasiedleniem a dostawą upłynął wymagany okres ponad dwóch lat.