Odsetki ustawowe za opóźnienie, wypłacone w wyniku unieważnienia umowy kredytowej, nie stanowią przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, gdyż spełniają warunki zwolnienia określone w art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Podatnik opodatkowany ryczałtem od dochodów spółek, zatrzymując zyski wypracowane przed przekształceniem spółki jawnej, nie rozpoznaje przychodu z tytułu nieodpłatnych świadczeń w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 2 Ustawy CIT, z uwagi na specyfikę zasad opodatkowania ryczałtem. Zatrzymanie zysków nie stanowi podstawy do opodatkowania w ramach estońskiego CIT.

Złożenie deklaracji SD-3 po wszczęciu kontroli celno-skarbowej nie skutkuje rozpoczęciem odrębnego postępowania podatkowego, gdy kontrola obejmuje również sporną darowiznę, zapobiegając dublowaniu postępowań (art. 165a O.p.).

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że postępowanie wznowieniowe nie służy do ponownej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej, a nowe dowody muszą istnieć i być nieznane organowi wydającemu decyzję; ich brak uzasadnia oddalenie skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że obciążenie podatnika skutkami podania niewłaściwego adresu do doręczeń jest zgodne z prawem, a postanowienie o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania jest prawidłowe na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 O.p.

Niedopełnienie obowiązku podpisania całego wyroku przez sędziego stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą, skutkującą uchyleniem orzeczenia i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania.

Decyzja o rejestracji pojazdu, której dokonano z rażącym naruszeniem § 18 ust. 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 2017 r., podlega unieważnieniu. Wprowadzanie zmian konstrukcyjnych w pojeździe bez odpowiedniego oświadczenia producenta lub jego przedstawiciela potwierdzającego homologację uniemożliwiło uznanie rejestracji za zgodną z prawem.

Skarga kasacyjna na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, dotyczący obowiązku zwrotu dofinansowania z funduszy unijnych jako wydatku niekwalifikowalnego, zostaje oddalona. Skarżący nie wykazał błędnej wykładni przepisów prawa materialnego ani uchybień proceduralnych mogących wpływać na treść wyroku.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzuty dotyczące proceduralnych uchybień w wydaniu decyzji Dyrektora ARiMR nie zostały dostatecznie wykazane, a ustalenia faktyczne z kontroli przeprowadzonej w 2013 r. są prawidłowe. Skarga kasacyjna nie znajduje uzasadnienia.

Wprowadzenie zakazu zabudowy na działkach objętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy P. wykracza poza granice władztwa planistycznego, naruszając art. 31 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 u.p.z.p., gdy nie wykazano uzasadnienia dla takiej ingerencji.