W sprawie o stwierdzenie nabycia z mocy prawa prawa użytkowania wieczystego, kluczowe jest ustalenie własności Skarbu Państwa do gruntu na dzień decydujący (5 grudnia 1990 r.). Brak spełnienia tej przesłanki uniemożliwia pozytywne rozstrzygnięcie uwłaszczeniowe.

Przy spełnieniu przesłanek art. 21 ust. 1 pkt 83 lit. a u.p.d.o.f., jednostkę spełniającą funkcje wzmacniające siły państwa lub sojusznicze można uznać za "jednostkę wojskową", umożliwiając tym samym zastosowanie zwolnienia podatkowego.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że świadczeniobiorca, który pobiera świadczenia rodzinne pomimo nowego orzeczenia o niepełnosprawności, będąc pouczonym o obowiązku informacyjnym, jest zobowiązany do ich zwrotu. Uchylono wyrok WSA i oddalono skargę, stwierdzając brak uchybień w zakresie pouczeń.

Nieprzestrzeganie terminu na zwrot nadpłaty podatku VAT, zgodnie z prawem unijnym, zobowiązuje organ do naliczenia oprocentowania od dnia złożenia wniosku do dnia faktycznego zwrotu, co wynika z zasady skuteczności i równoważności prawa Unii.

Zniesienie współwłasności statku turystycznego przez Gminę, niewykorzystywanego do działalności gospodarczej, nie jest czynnością opodatkowaną podatkiem VAT, gdyż Gmina nie działała w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ustawy o VAT.

Pełnomocnik strony nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia, gdyż samo posiadanie zwolnienia lekarskiego nie jest wystarczające do przywrócenia terminu bez wykazania braku możliwości dokonania czynności procesowej.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż organ podatkowy popełnił błędy proceduralne polegające na pominięciu kluczowych przesłanek dot. klasyfikacji nieodpłatnych świadczeń pracowników jako przychodu, uzasadniających uchylenie decyzji w interpretacji podatkowej.

Na sądach administracyjnych spoczywa obowiązek wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym kwestii związanych z ustaleniem granic pasa drogowego oraz statusu strony postępowania administracyjnego. Organ administracyjny musi dostarczyć jednoznacznych dowodów na podstawienie czynu i odpowiedzialności administracyjnej.

Użytkownik drogi nie może ponosić sankcji za nieuiszczenie opłaty elektronicznej w wyniku wadliwego działania systemu poboru opłat, o ile dopełnił wszystkich obowiązków wynikających z obowiązujących przepisów w dniu przejazdu.

Wykonywanie okazjonalnego przewozu osób, mimo braku formalnego statusu działalności gospodarczej, gdy nosi cechy zorganizowanej działalności transportowej, podlega regulacjom ustawy o transporcie drogowym oraz konieczności spełnienia wymogów zdrowotnych i psychologicznych kierowców; brak ich spełnienia skutkuje karą.

Ustalając, że § 26 ust. 1 pkt 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego umożliwia racjonalną wykładnię, Naczelny Sąd Administracyjny uznaje brak istotnego naruszenia prawa i oddala skargi kasacyjne, podtrzymując ważność zaskarżonej uchwały.

Przewóz drogowy okazjonalny realizowany bez wymaganego zezwolenia podlega karze pieniężnej, nawet jeśli nie spełnia kryteriów przewozu grupowego zdefiniowanych w przepisach unijnych.

Przepis art. 92c ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym wyznacza dwuletni termin na wszczęcie i rozstrzygnięcie postępowania w sprawie nałożenia kary, którego naruszenie skutkuje koniecznością umorzenia postępowania.

Skarga kasacyjna, jako pozbawiona uzasadnionych podstaw, podlegała oddaleniu. Przewożone odpady zostały prawidłowo zaklasyfikowane jako niebezpieczne, a rozstrzygnięcia organów administracyjnych są zgodne z obowiązującymi przepisami prawa.

teza orzeczenia

Nie istnieją podstawy do uchylenia kary pieniężnej nałożonej na zarządzającego transportem, jeśli udowodniono, że naruszenie przepisów transportowych mogło być przewidziane i wynikało z zaniedbań organizacyjnych, pomimo okoliczności nadzwyczajnych jak COVID-19.

Możliwość odstąpienia od warunków określonych w zezwoleniu na przewozy regularne zgodnie z art. 15n ustawy COVID-19 istnieje w przypadku spełnienia przesłanek braku rentowności lub konieczności przeciwdziałania COVID-19, a kwestia ta wymaga ponownej oceny przez WSA.

Sprzedaż nieruchomości przez wnioskodawczynię stanowi działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, co wyklucza możliwość uznania dochodów ze sprzedaży za przychody z majątku prywatnego oraz możliwość skorzystania z ulg mieszkaniowych.

Sprzedaż nieruchomości odziedziczonej po spadkodawcy, dokonana po upływie pięciu lat liczonych od końca roku kalendarzowego, w którym spadkodawca nabył nieruchomość, nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym, mimo że sama sprzedaż następuje przed upływem pięciu lat od daty nabycia spadku.

Odpłatne zbycie nieruchomości nabytej w ramach małżeńskiej wspólności majątkowej po upływie pięciu lat od nabycia do tego majątku i nie będące wykonywaniem działalności gospodarczej, nie stanowi źródła przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zbycie udziałów w spółce nieruchomościowej przez nierezydenta, w przypadku gdy transakcja nie przekracza progu 5% głosów, nie obliguje spółki do poboru zryczałtowanego podatku.

Dochody uzyskiwane przez podatnika z tytułu świadczenia usług na rzecz byłego pracodawcy, kiedy zakres świadczonych usług jest szerszy i różni się od czynności w ramach stosunku pracy, mogą być opodatkowane podatkiem liniowym, zgodnie z art. 30c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Częściowa zbieżność czynności nie stanowi przesłanki wyłączającej stosowanie stawki liniowej.

Odsetki od indeksowanych oszczędnościowych obligacji skarbowych, podlegające zryczałtowanemu podatkowi dochodowemu, nie są uwzględniane w podstawie obliczenia daniny solidarnościowej, chyba że są częścią przychodów z działalności gospodarczej.

Działalność polegająca na tworzeniu i rozwijaniu oprogramowania komputerowego przez Wnioskodawcę stanowi działalność badawczo-rozwojową, której wyniki protokołowane jako utwory podlegają ochronie prawnej, kwalifikowanej do sprzedaży praw IP, umożliwiając zastosowanie preferencyjnej stawki 5% PIT.