Pomoc de minimis w rolnictwie może być przyznana w części nieprzekraczającej limitu 20,000 euro, a odmowa przyznania pomocy w całości, gdy łączna wnioskowana kwota przekracza ten limit, nie znajduje podstaw w przepisach rozporządzenia Komisji (UE) nr 1408/2013.

Warunek przyznania płatności związanych do powierzchni uprawy ziemniaków skrobiowych, polegający na zawarciu umowy z podmiotem, którego przedmiot działalności obejmuje wytwarzanie skrobi lub wyrobów skrobiowych, musi być spełniony na dzień jej zawarcia, niezależnie od późniejszych zmian w rejestrze działalności kontrahenta.

Podział gospodarstwa rolnego na mniejsze jednostki i ich formalna niezależność nie są wystarczające do uzyskania płatności, jeśli faktycznie warunki działania tych jednostek zostały stworzone sztucznie w sposób sprzeczny z celami unijnego prawodawstwa rolnego.

Świadczenia z funduszu alimentacyjnego pobrane jednocześnie ze świadczeniami alimentacyjnymi uzyskanymi z innego źródła mogą być uznane za nienależne tylko wtedy, gdy świadczeniobiorca działał w złej wierze, będąc świadomym nieuprawnionego charakteru pobranego świadczenia.

Przyznanie pomocy de minimis powinno być ograniczone do maksymalnego pułapu określonego w przepisach, a organy administracyjne mają obowiązek dokonania korekty wniosku, jeśli przekracza on określony limit, aby pomoc mogła zostać przyznana do dozwolonego pułapu.

Wyrok sądu arbitrażowego, choć może być przedmiotem postępowania o uchylenie, nie jest objęty tajemnicą Prokuratorii Generalnej i podlega udostępnieniu jako informacja publiczna, ponieważ nie stanowi dokumentu stanowiącego podstawę czynności dokonanych przez Prokuratorię Generalną związanych z zastępstwem.