Zastosowanie art. 189f k.p.a. wymaga oceny, czy naruszenie prawa wywołało znaczne skutki w chronionym obszarze, a brak rozważenia tej kwestii w kontekście umiejscowienia reklamy może skutkować uchyleniem decyzji o nałożeniu kary pieniężnej.

Organ administracyjny, w przypadku otrzymania wniosku z brakami formalnymi, jest zobligowany do wezwania strony do ich usunięcia i może pozostawić wniosek bez rozpoznania, jeżeli strona tych braków w wyznaczonym terminie nie usunie. Zawieszenie postępowania na wniosek strony jest decyzją uznaniową organu, zależną od braku sprzeciwów innych stron i niezagrażania interesowi społecznemu.

Dla wykazania przesłanki egzoneracyjnej uwalniającej członka zarządu od odpowiedzialności za zobowiązania spółki nie wystarczy subiektywne poczucie braku winy w niezgłoszeniu wniosku o upadłość. Brak takiej winy jest kategorią obiektywną i można się na nią powoływać jedynie w sytuacji, gdy członek zarządu nie miał żadnych możliwości prowadzenia spraw spółki, a brak tych możliwości wynikał z przyczyn

Nałożenie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego z przekroczeniem terminu określonego w zezwoleniu jest zgodne z przepisami prawa, a zezwolenie na zajęcie pasa drogowego nie może być przyznane za okres poprzedzający złożenie wniosku; odmowa wydania zezwolenia na taki okres jest uzasadniona i zgodna z zasadami prawa administracyjnego.

Zarządzenie pokontrolne Inspektora Ochrony Środowiska, mimo że nie jest decyzją administracyjną, ma władczy charakter i stanowi przypomnienie o obowiązkach wynikających z przepisów prawa ochrony środowiska, których naruszenie może zostać skutecznie podważone tylko za pomocą rzetelnie przedstawionych dowodów.

Dla uznania nieruchomości za zbędną na cel wywłaszczenia konieczne jest wykazanie, że nie realizuje ona żadnej z funkcji przypisanych jej w ramach planu zagospodarowania przestrzennego i inwestycji, w tym terenów zielonych, które samą swoją obecnością mogą spełniać cel wywłaszczeniowy jako część infrastruktury osiedlowej.