Decyzja o przyznaniu zasiłku okresowego na podstawie art. 41 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej oparta jest na konstrukcji uznania administracyjnego, a sądowa kontrola ogranicza się do zbadania, czy organ nie przekroczył granic uznania ani nie działał w sposób dowolny.
W sprawach dotyczących przyznania specjalnego zasiłku celowego, pojęcie 'szczególnie uzasadnionego przypadku' musi odnosić się do nadzwyczajnych okoliczności odbiegających od sytuacji innych osób znajdujących się w trudnym położeniu, a decyzje w tym zakresie, pozostające w granicach uznania administracyjnego, nie podlegają szerokiej kontroli sądowej w zakresie zgodności z prawem.
Decyzja o przyznaniu specjalnego zasiłku celowego w przypadku przekroczenia kryterium dochodowego leży w ramach uznania administracyjnego i wymaga wykazania 'szczególnie uzasadnionego przypadku', który jest wyraźnie nadzwyczajny i wyjątkowy w stosunku do sytuacji innych osób ubiegających się o pomoc społeczną.
Przewlekłość postępowania administracyjnego, choć stwierdzona, nie spełniała kryteriów rażącego naruszenia prawa, a naruszenia proceduralne nie wpływają na wynik sprawy, jeśli nie rzutują na zdolność sądową strony.
Przepisy art. 100c i 100d u.p.o.u. dotyczą wszystkich cudzoziemców składających wnioski o zezwolenie na pobyt rezydenta UE, nie tylko obywateli Ukrainy związanych z wojną. Zawieszenie terminów tych spraw jest powszechne.
Przepisy art. 100c i 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy wprowadzają zawieszenie biegu terminów w postępowaniach dotyczących wszystkich cudzoziemców, niezależnie od ich obywatelstwa. Stwierdzenie przewlekłości w takich sprawach nie znajduje uzasadnienia prawnego.
Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, iż decyzji administracyjnej, która wygasła z upływem czasu nie można uchylić ani zmienić w trybie art. 155 k.p.a. Uchwała ta odnosi się jedynie do decyzji kształtujących uprzed fundator-platforme-sytuację prawną strony w chwili wnioskowania o jej zmianę lub uchylenie.
W postępowaniu w sprawie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego gruntów oraz własności budynków, innych urządzeń i lokali przez państwowe i komunalne osoby prawne decyzja, o której mowa w § 4 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi
