Wartość przedmiotu zaskarżenia oznaczona w kasacji dotyczącej nieuwzględnionego w całości bądź części zarzutu zatrzymania nie może być wyższa niż wartość przedmiotu sporu.

Po rozwiązaniu spółki cywilnej każdy wspólnik może przed podziałem majątku wspólnego wspólników samodzielnie dochodzić przypadającej mu części wierzytelności, jeżeli świadczenie dłużnika ma charakter podzielny.

Rodzaje inwestycji określone w projekcie budowlanym i decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu muszą być tożsame.

Nie można wywodzić, że skoro poprzednie kontrole nie ujawniły nieprawidłowości, to podatnik miał prawo do stosowania dotychczasowej korzystnej klasyfikacji statystycznej. Przywileje podatkowe wynikają bowiem z mocy ustaw, a błędy urzędników nie prowadzą do nabycia prawa nieprzewidzianego ustawowo i nie zmuszają organów do powielania tych błędów w toku kolejnych czynności.

Za wartość początkową środka trwałego wniesionego przez wspólnika jako wkład do spółki cywilnej należy przyjąć nie cenę, za jaką środek ten został wcześniej zakupiony przez wspólnika, ale wartość tego środka wskazaną w umowie spółki.

Ocena wykształcenia uzyskanego przez osobę ubiegającą się o nadanie uprawnień budowlanych w sytuacji uregulowanej par. 22 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie /Dz.U. 1995 nr 8 poz. 38/, poprzedzona musi być szczegółową analizą programu nauczania. Nie wystarczy samo ograniczenie się do zaznajomienia

Każdy ze współwłaścicieli mógł podejmować działania w celu zachowania wspólnego prawa wszystkich współwłaścicieli do gruntu i własności budynku w zakresie przewidzianym w dekrecie z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy /Dz.U. nr 50 poz. 279/.

Odmowa przyjęcia prowadzenia Kancelarii Tajnej poprzez odmowę podpisania nowego zakresu czynności, czyli w istocie odmowa przyjęcia nowego rodzaju stanowiska, winna była być potraktowana jako odmowa przyjęcia nowych warunków służby, a nie zaś jak przyjął organ - niewywiązywanie się skarżącej z obowiązków służbowych. Odmowa ta zatem winna była być potraktowana w kategoriach braku zgody na zmianę treści

1. Obowiązujące przepisy prawa nie stwarzają ogólnych uprawnień po stronie obywateli do kontrolowania każdego rozstrzygnięcia podejmowanego przez organy administracji publicznej, jeżeli uprawnienie w tym względzie nie wynika ze szczególnych uregulowań. Odnosi się to także do "społeczników". 2. Obowiązujące przepisy prawa nie dają kompetencji organom nadzoru budowlanego do badania, a tym bardziej do

Wykonanie robót budowlanych polegających na zmianie pokrycia dachu /wymiana dachówki na blachę dachówkopodobną/ nie wymaga zgłoszenia do właściwego organu.

Decyzja wydana w trybie art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ może tylko zadośćuczynić skardze, nie może natomiast przynieść skutku w postaci powrotu sprawy na drogę administracyjnoprawną, bo tę możliwość wykluczyło przekazanie sprawy do sądu. Zakres możliwości służących organowi administracji na podstawie tego przepisu /kompetencja

Nakaz uchylenia zaskarżonego orzeczenia, nałożony na sąd odwoławczy przepisem art. 439 § 1 k.p.k., nie odnosi się do wyroku uniewinniającego w wypadku stwierdzenia tylko uchybień określonych w pkt 5-7 tego przepisu.

Pistolet gazowy nie jest bronią palną w rozumieniu art. 280 § 2 k.k.

Gmina może być stroną postępowania administracyjnego ze względu na własny interes prawny nawet wtedy, gdy jej organ, np. wójt, burmistrz, prezydent, brat udział w tym postępowaniu, opiniując /uzgadniając/ sposób rozstrzygnięcia w trybie współdziałania z organem administracji publicznej właściwym do wydania decyzji kończącej postępowanie administracyjne w danej sprawie, przewidzianym w art. 106 Kpa.

Organowi Inspekcji Ochrony Środowiska tylko wówczas służy przymiot strony w postępowaniu administracyjnym i sądowym, gdy przepis szczególny przewiduje dla tych organów tego rodzaju uprawnienia.

W okresie obowiązywania ustawy z dnia 6 kwietnia 1984 r. o gospodarce energetycznej (Dz. U. Nr 21, poz. 96 ze zm.), tj. do dnia 4 grudnia 1997 r., pracownicy zakładu energetycznego, którzy dokonywali kontroli legalności poboru energii bądź podejmowali decyzje zmierzające do ściągnięcia należności od odbiorcy, któremu przypisano nielegalny pobór, pełnili funkcję publiczną. Szczególny tryb egzekwowania