Nota księgowa nie może stanowić samodzielnej podstawy do zaksięgowania w podatkowej księdze przychodów i rozchodów wydatku związanego z operacją gospodarczą zakupu towarów /materiałów, surowców/.
Zakres działania Urzędów Likwidacyjnych utworzonych na podstawie dekretu z dnia 8 marca 1946 r. o majątkach opuszczonych i poniemieckich /Dz.U. nr 13 poz. 87/ regulował art. 7 i art. 12 tego dekretu. Wymienione przepisy nie dawały Urzędom Likwidacyjnym uprawnień do występowania z wnioskami w imieniu byłych właścicieli nieruchomości, w tym występowania o przyznanie własności czasowej z mocy art. 7 dekretu
W prawie spółdzielczym brak jest podstaw do przyjęcia, by dniem (datą) podziału spółdzielni miał być dzień podjęcia uchwały w tym przedmiocie przez walne zgromadzenie. Zawarty w art. 108 § 2 pkt 4 prawa spółdzielczego wymóg, by uchwała o podziale zawierała datę podziału spółdzielni, świadczy o akceptacji przez ustawodawcę rozdziału w czasie obu tych zdarzeń.
Skoro przedmiotowa sprzedaż jest sprzedażą krajową, której przedmiotem były towary, na które obowiązywały ceny urzędowe - stosownie do uchwały Nr 95 Rady Ministrów z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie określenia wykazu towarów i usług, na które ustala się ceny urzędowe /M.P. nr 25 poz. 192/ - to te właśnie ceny należało wziąć pod uwagę dla określenia obrotu, od którego ustala się podatek od towarów
Przychody z samodzielnie wykonywanej działalności artystycznej opisane w art. 13 pkt 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./ były przychodami z "innej samodzielnej działalności o charakterze podobnym do wolnego zawodu" w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 2 tej ustawy /w brzmieniu obowiązującym w 1994 r./, a nie przychodami z działalności
1. Uchwały rad gmin, podjęte na podstawie art. 7 ust. 2 i art. 12 ust. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31/, nie mogą być adresowane do konkretnie /imiennie/ określonych podmiotów: muszą one być adresowane do nieokreślonego kręgu osób, bez względu na to, jakiej faktycznie ich liczby będą dotyczyły. 2. Uchwała rady gminy zwalniająca od podatku konkretnie
Wynikający z art. 12 ust. 2 w związku z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U. 1994 r. Nr 85, poz. 388) obowiązek właścicieli lokali ponoszenia w określonym stosunku wydatków związanych z utrzymaniem ich lokali nie oznacza konieczności określania skali tych obciążeń w jednakowej, dla wszystkich tożsamej kwotowo, wysokości za 1 m2 powierzchni lokalu. Konsekwencją powyższego
Art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ nie stwarza podstawy prawnej do wyodrębnienia podatku naliczonego przy nabyciu towarów sprzedawanych w ramach sprzedaży udokumentowanej i uwzględniania przy obliczaniu podatku prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony przy nabyciu tych towarów i usług.
1. Skoro w art. 13 ust. 2 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie zawarto odesłania do definicji gospodarstwa rolnego z ustawy o podatku rolnym, to nie było takiego zamiaru w woli ustawodawcy i nie można go domniemywać. Przy braku definicji normatywnej przyjmuje się, że pojęcia użyte w akcie prawnym należy rozumieć zgodnie z ich znaczeniem w języku polskim. 2. Upoważnienie ustawowe, zawarte
Realizacja umowy ubezpieczenia, w której wyniku została naprawiona szkoda przez wypłatę odszkodowania przez zakład ubezpieczeń i doszło do przejęcia przez ten zakład uszkodzonego w znacznym stopniu środka trwałego - samochodu, nie oznacza odstąpienia tego środka trwałego w rozumieniu art. 14 ust. 1 pkt 39 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne /Dz.U. 1994 nr 71 poz. 312 ze zm./.
Wygaśnięcie mandatów członków zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z dniem odbycia zgromadzenia wspólników zatwierdzającego sprawozdanie, bilans oraz rachunek zysków i strat za ostatni rok urzędowania (art. 196 k.h.), nie jest równoznaczne z zakończeniem kadencji tego zarządu. Uzasadnienie:
Ustawa z dnia 29 marca 1963 r. o cudzoziemcach /Dz.U. 1992 nr 7 poz. 30 ze zm./ w art. 22 zezwala organom administracyjnym, jeżeli wymaga tego interes bezpieczeństwa Państwa, na odstąpienie od uzasadnienia tylko decyzji, a nie postanowień wydawanych na podstawie przepisów tej ustawy.
1.W postępowaniu kasacyjnym odpowiednie stosowanie - dla oznaczenia wartości przedmiotu zaskarżenia - art. 19-23 k.p.c. nie może uzasadniać ponownego ustalania tej wartości. 2.Tożsamość zakresu rozstrzygnięcia kwestionowanego w apelacji i w kasacji wyłącza dopuszczalność oznaczenia w kasacji wartości przedmiotu zaskarżenia'" w kwocie innej niż poprzednio w apelacji.
Interesy osób trzecich, które mogą być naruszone wskutek budowy ogrodzenia pomiędzy działkami gruntu, mogą być chronione po dniu 31 grudnia 1994 r. to jest po wejściu w życie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ już nie w trybie administracyjnym lecz w postępowaniu przed sądem powszechnym na podstawie przepisów prawa cywilnego.
Organ administracji państwowej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony.
1. Korekta deklaracji miesięcznej VAT jest dopuszczalna do czasu wydania przez organ podatkowy decyzji. Zgodnie z art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ zobowiązanie podatkowe lub kwotę zwrotu różnicy podatku od towarów i usług przyjmuje się w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej, chyba że Urząd Skarbowy
1. Podatnik nie wykonujący obowiązku nałożonego na niego w ustawie z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ nie może przerzucać skutków swego zaniedbania na organy podatkowe. 2. Wybór metody szacowania pozostawiony jest organowi podatkowemu i jeśli wybrana metoda nie nasuwa zastrzeżeń co do prawidłowości przyjętych poszczególnych jej
1. Przepis art. 155 Kpa ustanawia pozytywne i negatywne przesłanki wzruszenia decyzji ostatecznej. Pozytywnymi przesłankami są: nabycie praw z decyzji ostatecznej, wpływ strony na możliwość wzruszenia decyzji oraz interes społeczny lub słuszny interes strony. Wszystkie przesłanki pozytywne muszą wystąpić łącznie. Natomiast negatywną przesłanką jest zakaz wzruszenia decyzji ostatecznej, zawarty w przepisach