W państwie prawnym nie powinno ulegać wątpliwości że w konkurencji z uprawnieniami osób prawnych art. 2 ust 1 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości /Dz.U. nr 79 poz. 464 ze zm./ oraz z art. 64a ustawy z dnia 25 lipca 1985 r. o jednostkach badawczo-rozwojowych /Dz.U. 1991 nr 44 poz. 194/ pierwszeństwo powinna mieć zasada ochrony własności

1. Podstawa wpisu do księgi wieczystej (art. 31 ustawy o księgach wieczystych i hipotece) musi istnieć już w momencie złożenia wniosku o wpis. 2. Podstawą wpisu nie może być decyzja administracyjna, której wykonalność została wstrzymana w związku ze wznowieniem postępowania administracyjnego.

Celem art. 14 ust. 1 pkt 38 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne /t.j. Dz.U. 1994 nr 71 poz. 312/ jest zwolnienie od obowiązku uiszczenia cła osób, które na trwałe zostały pozbawione możliwości korzystania ze sprowadzonego towaru przed dopuszczeniem go do obrotu na polskim obszarze celnym.

Złożenie wniosku o ustalenie granic gruntów przeznaczonych pod skoncentrowane budownictwo jednorodzinne, a więc m.in. scalenie nieruchomości podział na działki budowlane, wydzielenie gruntów pod ulice place, które przechodzą z mocy prawa na własność gminy, przekracza zakres zwykłego zarządu. W związku z tym wniosek, o którym mowa w art. 14 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce

1. W stanie prawnym obowiązującym do 31 grudnia 1992 r., a więc zanim określono ustawowo kryteria nieściągalności wierzytelności, do podatnika należało wykazanie, że na dzień utworzenia rezerw istniały możliwe do wykazania podstawy do uznania tworzonych rezerw za nieściągalne. Nie wystarczy w takim przypadku dysponowanie wiedzą o sytuacji finansowej dłużnika, wynikającą z wzajemnych stosunków, np.

Zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług jest jedno i obliczane jest w okresie miesięcznym. Artykuł 27 ust. 5 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ wskazuje wyłącznie sposób obliczenia należnego podatku, gdy organ stwierdzi naruszenie art. 27 ust. 4 tej ustawy. Skoro organ podatkowy wydał decyzję "określającą

Art. 25 ust. 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ wyklucza możliwość zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad podatkiem należnym po wykreśleniu podatnika z rejestru.

1. Z art. 29 par. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /t.j. Dz.U. 1991 nr 36 poz. 161 ze zm./ jednoznacznie wynika, że organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. W konsekwencji art. 34 par. 1 tej ustawy stanowi, że zarzuty zgłoszone na podstawie wskazanej w jej art. 33 pkt 1 - 6, co miało

Wyjazd bezrobotnego pobierającego zasiłek dla bezrobotnych na okres krótszy niż 30 dni na wczasy /wypoczynek/ wypełnia znamiona pozostawania bezrobotnego w innej sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia tj. znamiona przesłanki, o której mowa w art. 27 ust. 3 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /t.j. Dz.U. 1996 nr 47 poz. 211 ze zm./ i w

1. Wydatki związane z używaniem prywatnego samochodu osobowego podatnika stanowią koszt uzyskania przychodu w granicach określonych w art. 23 ust. 1 pkt 46 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./ pod warunkiem zachowania wymogów określonych w rozporządzeniu w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów czyli pod warunkiem

Pojęcie posiadania jako znamię przestępstwa przewidzianego w art. 22 ustawy z dnia 2 grudnia 1993 r. o oznaczaniu wyrobów znakami skarbowymi akcyzy (Dz.U. 1993 r. Nr 127, poz. 584) jest równoznaczne z posiadaniem w rozumieniu art. 336 kodeksu cywilnego, nie obejmuje natomiast innych form władania rzeczą.

W razie zmiany powództwa wartość przedmiotu zaskarżenia decydująca o dopuszczalności kasacji może być wyższa od wartości przedmiotu sporu oznaczonej w pozwie.