Nałożenie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego wymaga dostatecznego zgromadzenia i oceny materiału dowodowego. Decyzje w sprawie z brakiem wyraźnej granicy pasa i dowodów należy uchylić aż do wyjaśnienia stanu faktycznego, z zachowaniem pełni procedur administracyjnych.

Skarga kasacyjna w sprawie kary pieniężnej za brak uiszczenia opłaty elektronicznej została oddalona. Zastosowanie przesłanki znikomej wagi naruszenia oraz zaprzestania naruszenia prawa nie odnosi się do jednorazowych deliktów. Interpretacja przepisów prawa dokonana przez sąd pierwszej instancji została uznana za prawidłową.

NSA orzekł, iż błędna interpretacja przepisów unijnych oraz niewłaściwe ustalenia faktyczne dot. powiązań przedsiębiorstwa z innymi podmiotami uzasadnia uchylenie decyzji odmownej organu oraz wyroku sądu I instancji.

NSA stwierdził, iż przekazanie przez gminę dochodów budżetowych na rachunek Skarbu Państwa w kwocie wyższej niż wynika to z obowiązujących przepisów, skutkuje możliwością stwierdzenia nadpłaty w trybie właściwym dla Ordynacji podatkowej.

NSA oddalił skargę kasacyjną od wyroku WSA, uznając że brak było usprawiedliwionych podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, a zaskarżona decyzja administracyjna została podjęta zgodnie z przepisami prawa i wszechstronnie uzasadniona w sprawie naruszeń transportu drogowego.

NSA stwierdził nieważność decyzji administracyjnych dotyczących zwrotu dotacji edukacyjnej, kierowanych do podmiotu niebędącego prawidłową stroną postępowania administracyjnego, co skutkuje umorzeniem postępowania.

Uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych, będący załadowcą, ponosi odpowiedzialność za prawidłowe zabezpieczenie ładunku zgodnie z przepisami ADR. Niespełnienie tego obowiązku może skutkować nałożeniem kary pieniężnej. Skarga kasacyjna na oddalenie zarzutów w postępowaniu pierwszej instancji, przy braku istotnych uchybień w ocenie zastosowania prawa, podlega oddaleniu.

W przypadku wznowienia postępowania na skutek nowych dowodów, organ administracyjny ma obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz poinformowania strony o jej prawach, a zaniechania w tym zakresie uzasadniają uchylenie zaskarżonej decyzji.

NSA uchyla wyrok WSA oraz decyzję ARiMR z powodu błędnej wykładni ustaleń co do powiązań przedsiębiorstwa, naruszającej kryteria samodzielności przedsiębiorstw w świetle unijnych przepisów pomocy.

Karę pieniężną za nielegalne zajęcie pasa drogowego ponosi podmiot faktycznie korzystający z nieruchomości, a przepisy Ordynacji podatkowej nie mają zastosowania do przedawnienia zobowiązań z tytułu administracyjnych kar pieniężnych.

NSA uznał błędną wykładnię przepisów o przedsiębiorstwach powiązanych, stwierdzając brak jednoznacznych przesłanek prawnych w wykluczeniu wnioskodawcy z kategorii uprawnionych do pomocy finansowej producentów rolnych. Decyzja winna być ponownie rozpatrzona.

Dla ustalenia statusu przedsiębiorstwa jako powiązanego z innymi podmiotami konieczne jest wykazanie istnienia wymienionych w art. 3 ust. 3 Załącznika I do Rozporządzenia 702/2014 relacji, przy założeniu stosowania celowościowej wykładni prawa unijnego. Niedopełnienie tego wymogu skutkuje wykluczeniem z prawa do pomocy publicznej.

Organem właściwym do rozstrzygnięcia wniosku o udzielenie ulgi w spłacie kary pieniężnej pozostaje ten, który nałożył karę administracyjną w I instancji, niezależnie od utrzymania decyzji w mocy przez organ odwoławczy.

W przypadku odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej z art. 24 ust. 3 ustawy SENT należy uwzględniać proporcjonalność kary, okoliczności naruszenia oraz jego wpływ na interes publiczny i budżet państwa. Automatyczne nałożenie kary bez tej analizy narusza zasadę proporcjonalności.

W postępowaniu administracyjnym dotyczącym przyznania pomocy rolniczej, uznanie przedsiębiorstwa za powiązane wymaga precyzyjnego uzasadnienia w oparciu o przepisy unijne. Domniemane powiązania nie mogą stanowić jedynej podstawy prawnej do odmowy wsparcia.

Przyznanie pomocy finansowej na zakup nawozów mineralnych nie może być odmówione na podstawie nieprecyzyjnej klasyfikacji przedsiębiorstwa jako powiązanego, jeżeli brak jest wystarczającego uzasadnienia prawnego i faktycznego zgodnego z art. 3 Załącznika nr 1 do rozporządzenia UE nr 702/2014.

Zajęcie pasa drogowego bez uprzedniego uzyskania wymaganych zezwoleń administracyjnych, bez załączenia zatwierdzonego projektu organizacji ruchu, uzasadnia odmowę przyznania retroaktywnie legalizacji działań podjętych na pasie drogowym wbrew przepisom o drogach publicznych.

Dopuszczenie cudzoziemca do posiadania broni w RP wymaga zbadania całokształtu okoliczności wskazujących na zamiar stałego pobytu, niezależnie od formalnego statusu meldunkowego, uwzględniając międzynarodowe normy i zasadę wzajemności.