W razie zbiegu ciągu przestępstw z innym przestępstwem karę łączną orzeka się na podstawie art. 91 § 2 k.k. w zw. z art. 86 § 1 k.k. Jej górna granica nie może przekraczać sumy kar wymierzonych za ciąg przestępstw i za przestępstwo pozostające z nim w zbiegu; jej przekroczenie stanowi rażące naruszenie prawa materialnego.

Przypisanie recydywy specjalnej wielokrotnej z art. 64 § 2 k.k. wymaga, aby uprzednie skazanie w warunkach art. 64 § 1 lub art. 64a k.k. dotyczyło jednego z przestępstw enumeratywnie określonych w art. 64 § 2 k.k. Nie wystarcza podobieństwo uprzedniego czynu do czynu aktualnie osądzanego w rozumieniu art. 115 § 3 k.k.; oszustwo z art. 286 § 1 k.k. nie spełnia tej przesłanki.

Przy wymiarze kary łącznej obejmującej karę jednostkową oraz karę wymierzoną za ciąg przestępstw, art. 86 § 1 k.k. w związku z art. 91 § 2 k.k. nie pozwala na orzeczenie kary przekraczającej sumę tych kar. Wymierzenie kary łącznej ograniczenia wolności ponad tę sumę stanowi rażące naruszenie prawa materialnego, mające istotny wpływ na treść orzeczenia.

Dla przypisania przestępstwa z art. 300 § 2 k.k. nie jest bezwzględnie konieczne uprzednie wydanie orzeczenia stwierdzającego wierzytelność, jeżeli w chwili rozporządzenia mieniem zachodzi obiektywne, rzeczywiste i bezpośrednie zagrożenie jego zajęciem, a sprawca działa w celu udaremnienia przyszłego wykonania spodziewanego orzeczenia. Uniewinnienie oparte na odmiennej przesłance, przy równoczesnym