Śmierć oskarżonego przed wydaniem wyroku stanowi bezwzzględną przeszkodę procesową z art. 17 § 1 pkt 5 k.p.k.; wydanie mimo niej wyroku skazującego powoduje zaistnienie bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. Okoliczność, że sąd nie wiedział o śmierci oskarżonego, nie wyłącza obowiązku uchylenia orzeczenia i umorzenia postępowania.

Jeżeli sąd, stosując art. 37a § 1 k.k., wymierza za występek karę grzywny zamiast kary pozbawienia wolności, jest obowiązany orzec ją w wymiarze nie niższym niż 150 stawek dziennych. Wymierzenie grzywny w niższej liczbie stawek stanowi rażące naruszenie prawa materialnego, mające istotny wpływ na treść orzeczenia.

Orzekając środek karny w postaci zakazu kontaktowania się z pokrzywdzonym na podstawie art. 41a § 1 k.k., sąd jest obowiązany oznaczyć w wyroku okres jego obowiązywania zgodnie z art. 43 § 1 k.k. Pominięcie tego elementu stanowi rażące naruszenie prawa materialnego, którego nie można konwalidować w postępowaniu wykonawczym; sąd odwoławczy powinien usunąć je z urzędu w trybie art. 440 k.p.k., także