Skazanie za przestępstwo oszustwa z art. 286 § 1 k.k. jest niedopuszczalne, jeżeli opis czynu przypisanego w wyroku nie obejmuje wskazania, że sprawca doprowadził pokrzywdzonego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem przez wprowadzenie w błąd, wyzyskanie błędu albo niezdolności do należytego pojmowania działania. Sąd rozpoznający wniosek z art. 387 k.p.k. ma obowiązek zweryfikować kompletną realizację

Wydanie wyroku nakazowego za czyn z art. 180a k.k. jest niedopuszczalne, jeżeli zgromadzony materiał rodzi wątpliwości, czy w dacie czynu obowiązywała decyzja administracyjna o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. Decyzja wydana w wykonaniu zakazu prowadzenia pojazdów nie może przedłużać okresu obowiązywania tego środka karnego ani ustanawiać bezterminowego cofnięcia uprawnień.

W razie skazania za przestępstwo przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności na szkodę małoletniego sąd ma obowiązek orzec zakaz określony w art. 41 § 1a k.k., niezależnie od wykonywania przez sprawcę działalności związanej z małoletnimi i związku czynu z taką działalnością. Przy zbiegu takich przestępstw zakaz należy orzec za każdy czyn, a następnie wymierzyć łączny środek karny.

Przedmiotem kary łącznej na podstawie art. 85 § 1 k.k. mogą być wyłącznie istniejące w dniu wyrokowania, prawomocnie orzeczone kary za zbiegające się przestępstwa. Sąd wydający wyrok łączny ma obowiązek wszechstronnie ustalić aktualny stan prawny wszystkich skazań; objęcie węzłem kary uchylonej i zastąpionej grzywną za wykroczenie stanowi rażące naruszenie art. 85 § 1 k.k.