Orzekając na podstawie art. 42 § 2 k.k. zakaz prowadzenia pojazdów określonego rodzaju wobec sprawcy przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, sąd nie może wyłączyć z jego zakresu uprawnień do kierowania pojazdem, którym sprawca posługiwał się podczas czynu. Orzeczenie wobec kierującego samochodem osobowym jedynie zakazu prowadzenia motorowerów stanowi rażące naruszenie art. 42 § 2 k.k.

Wydanie wyroku nakazowego jest niedopuszczalne, jeżeli zgromadzony materiał dowodowy nie usuwa rzeczywistych wątpliwości co do osoby sprawcy, a zwłaszcza gdy istnieją niesprawdzone rozbieżności między dowodami wskazującymi na różne osoby kierujące pojazdem. Rażące naruszenie art. 93 § 2 k.p.s.w. uzasadnia uchylenie wyroku nakazowego, jednak po ustaniu karalności wykroczenia postępowanie podlega umorzeniu

Prawomocne skazanie za przestępstwo z art. 209 § 1 k.k. wyłącza ponowne prowadzenie postępowania i orzekanie za zachowanie dotyczące tego samego obowiązku alimentacyjnego oraz tego samego pokrzywdzonego, jeżeli okres czynu zarzuconego w późniejszej sprawie w całości mieści się w okresie objętym wcześniejszym wyrokiem. W takiej sytuacji zachodzi przesłanka rei iudicatae z art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k., skutkująca