Prawo Unii Europejskiej stoi na przeszkodzie stosowaniu przez sądy krajowe wykładni prawa krajowego, zgodnie z którą w kontekście stwierdzenia nieważności umowy kredytu hipotecznego zawartej przez bank z konsumentem z uwagi na abuzywny charakter niektórych warunków tej umowy, bank może skutecznie podnieść zarzut zatrzymania uzależniający wypłatę zasądzonej na rzecz konsumenta kwoty od równoczesnego

Sąd Najwyższy uznał, iż art. 230 k.c. nie znajduje zastosowania w przypadku posiadacza zależnego posiadającego tytuł prawny do władania rzeczą, co skutkuje możliwością dochodzenia roszczeń z tytułu nakładów poczynionych na nieruchomość w oparciu o umowny stosunek prawny.

Klauzule waloryzacyjne i przeliczeniowe w umowach kredytowych indeksowanych kursem waluty obcej, zawierające niedozwolone postanowienia umowne, są abuzywne, co uzasadnia ich niewiążący charakter od początku i prowadzenie do nieważności umowy kredytu jako niemożliwej do utrzymania w pozostałym zakresie.

Skarga kasacyjna została częściowo uwzględniona z powodu niewystarczających ustaleń faktycznych dotyczących konsumenckiego statusu pozwanej przy zawieraniu umowy kredytu, co wpływało na zastosowanie ochrony przewidzianej dla konsumentów w art. 3851 k.c.

Umowa o kredyt bankowy (art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe, tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 1646), jest umową wzajemną w rozumieniu art. 487 § 2 k.c.

W sprawach o zwrot świadczeń spełnionych na podstawie nieważnej umowy kredytu indeksowanego do waluty obcej konsument jest uprawniony do odsetek za opóźnienie od momentu wezwania banku do zwrotu świadczenia, bez konieczności składania oświadczenia o odmowie potwierdzenia abuzywnych postanowień, a prawo Unii Europejskiej stoi na przeszkodzie stosowaniu przez sądy krajowe wykładni prawa krajowego umożliwiającej

Postanowienia umowy kredytu indeksowanego do waluty obcej określające wysokość należności kredytobiorcy z odwołaniem do kursu waluty ustalanego jednostronnie przez bank, bez wskazania obiektywnych kryteriów jego oznaczania, mają charakter niedozwolonych postanowień umownych, a po ich wyeliminowaniu utrzymanie umowy kredytowej w mocy w pozostałym zakresie nie jest możliwe, gdyż postanowienia określające

Nieważność klauzul indeksacyjnych w umowach kredytów walutowych prowadzi do upadku umowy kredytu, co wymaga zwrotu świadczeń wzajemnych bez możliwości uzależnienia ich od wzajemnego zabezpieczenia przez strony.

Klauzule przeliczeniowe i waloryzacyjne umowy kredytu indeksowanego do waluty obcej, obarczone brakiem transparentności i jednostronną możliwością ich określenia przez bank, są abuzywne i wywołują nieważność umowy, jeśli ich eliminacja uniemożliwia zrealizowanie głównego celu umowy.

Klauzule indeksacyjne w umowie kredytu mogą być uznane za abuzywne, jeżeli rażąco naruszają interesy konsumenta. Zastosowanie tych postanowień nie jest wiążące, co skutkuje ich nieważnością. Termin przedawnienia roszczeń zwrotnych rozpoczyna się wraz z zawiadomieniem banku przez konsumenta.