Klauzule umowne w postaci jednostronnego określania kursów walut przez bank są abuzywne. Niedozwolone postanowienia niweczą wiążący charakter umowy kredytowej, nie dopuszczając zastąpienia ich normami dyspozytywnymi. Umowa w takim wypadku w całości traci ważność, co implikuje obowiązek zwrotu świadczeń.

Z art. 299 § 1 k.s.h. wynika domniemanie szkody po stronie wierzyciela w wysokości odpowiadającej niewyegzekwowanemu długowi spółki, obejmujące również domniemanie związku przyczynowego między szkodą a niezłożeniem we właściwym czasie przez członka zarządu wniosku o ogłoszenie upadłości oraz domniemanie zawinienia. Ciężar udowodnienia braku szkody w rozumieniu art. 299 § 2 k.s.h. spoczywa na pozwanym

Zamiarem jest określenie, iż rozwiązanie umowy sprzedaży skutkujące ex tunc eliminuje możliwość dochodzenia roszczeń odszkodowawczych, a zatem potrącenie wierzytelności wskutek rozwiązania umowy nie znajduje podstawy prawnej.

W razie uznania postanowienia umowy kredytu indeksowanego odnoszącego się do sposobu określania kursu waluty obcej za niedozwolone postanowienie umowne, w obowiązującym stanie prawnym nie można przyjąć zastąpienia tego postanowienia innym sposobem określenia kursu waluty obcej wynikającym z przepisów prawa lub zwyczajów, co prowadzi do nieważności całej umowy kredytu. Klauzula przewidująca jednostronne

Postanowienia umowy kredytu indeksowanego pozwalające bankowi na jednostronne ustalanie kursu waluty obcej, nawet w oparciu o kursy z rynku międzybankowego, są niedozwolone w rozumieniu art. 385¹ § 1 k.c., a w świetle wiążącej uchwały Sądu Najwyższego z 25 kwietnia 2024 r. (III CZP 25/22) po ich wyeliminowaniu nie można zastąpić ich innymi sposobami określenia kursu, co prowadzi do nieważności umowy