Jeżeli pojazd mechaniczny prowadzony przez sprawcę czynu z art. 178a § 1 k.k. nie stanowi jego wyłącznej własności, niedopuszczalne jest orzeczenie jego przepadku. Na gruncie art. 44b § 2 k.k. w poprzednim brzmieniu należało orzec przepadek równowartości pojazdu, zaś przy ponownym orzekaniu konieczne jest zbadanie względności ustawy nowej przewidującej obligatoryjną nawiązkę.
Popełnienie czynu z art. 178a § 1 k.k. w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych wyczerpuje samodzielny, alternatywny zespół znamion określony w art. 178a § 4 k.k., niezależnie od tego, za jakie przestępstwo orzeczono ów zakaz. W takim wypadku zbieg art. 178a § 4 k.k. z art. 244 k.k. ma charakter pomijalny, a sąd obowiązany jest zastosować konsekwencje sankcyjne przewidziane
Zakaz prowadzenia pojazdów przewidziany w art. 94 § 3 k.w. może zostać orzeczony wyłącznie wobec sprawcy wykroczenia określonego w art. 94 § 1 k.w. Przepis ten nie stanowi podstawy do zastosowania tego środka karnego wobec osoby ukaranej za wykroczenie z art. 94 § 2 k.w. lub art. 97 k.w.; w braku innej podstawy ustawowej orzeczenie zakazu jest rażącym naruszeniem prawa materialnego.