Kasacja wniesiona przez Prokuratora Generalnego jest zasadna. Uchybienie dotyczące nieorzeczenia obligatoryjnego środka karnego w postaci świadczenia pieniężnego wpływało istotnie na wynik sprawy, co uzasadnia uchylenie wyroku Sądu Okręgowego i ponowne rozpoznanie sprawy z uwzględnieniem art 43a § 2 k.k.

Prawidłowe zastosowanie art. 64 § 1 k.k. wymaga popełnienia ponownie przestępstwa umyślnego; przypisanie recydywy za czyn nieumyślny z art. 292 § 1 k.k. stanowi rażące naruszenie prawa.

W przypadku wniosku prokuratora o zastosowanie środka karnego, sąd jest zobowiązany do weryfikacji jego zgodności z wcześniejszymi uzgodnieniami stron, a brak tej zgodności skutkuje uchyleniem wyroku w zakresie środka karnego.

Orzeczenie Sądu Najwyższego stwierdza naruszenie art. 42 § 1a k.k., co powoduje uchylenie wyroku Sądu Rejonowego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania celem prawidłowego orzeczenia środka karnego zgodnie z nowym stanem prawnym.

Sąd Najwyższy orzekł o uchyleniu zaskarżonego wyroku w zakresie niewłaściwie nałożonej grzywny i przekazaniu sprawy Sądowi Okręgowemu w celu ponownego orzeczenia zgodnego z wymogami art. 94 § 1 k.w.

Nienależyta obsada sądu uzasadnia wznowienie postępowania kasacyjnego, gdy w składzie SN zasiadają sędziowie nominowani przez KRS, ukształtowaną na mocy przepisów z 2017 roku.