Sąd Najwyższy, rozpoznając kasację w trybie art. 535 § 5 k.p.k., uchylił orzeczenie dotyczące kary łącznej grzywny za rażące naruszenie art. 502 § 1 k.p.k., jednocześnie przekazując sprawę do ponownego rozpoznania, celem dostosowania jej do ustawowych ograniczeń postępowania nakazowego.

Sąd Najwyższy stwierdził, że wymierzenie kary grzywny poniżej ustawowego minimum bez zastosowania instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary jest rażącym naruszeniem prawa karnego materialnego, wymagającym uchylenia wyroku i ponownego rozpoznania sprawy.

Nieprawidłowe doręczenie zawiadomienia o rozprawie skazanemu osadzonemu za granicą stanowi rażące naruszenie prawa do obrony, skutkujące uchyleniem wyroku łącznego oraz koniecznością ponownego rozpoznania sprawy przez sąd pierwszej instancji.

Uchylając zaskarżony wyrok częściowo, Sąd Najwyższy wskazuje, że ponowne przeprowadzenie całego przewodu sądowego nie było uzasadnione, a Sąd Odwoławczy powinien samodzielnie usunąć braki w ustaleniach dotyczących obowiązku naprawienia szkody.

Kara zamieniona w wyniku kontrawencjonalizacji na podstawie art. 2a k.w. nie podlega łączeniu z karami orzeczonymi według Kodeksu karnego, co uzasadnia uchylenie wyroku łącznego w odpowiedniej części i ponowne rozpoznanie sprawy.

Sąd Najwyższy uchylił wyrok Sądu Okręgowego w Tarnowie w zakresie uchylenia i ponownego rozpoznania sprawy w trybie art. 572 k.p.k., stwierdzając rażące naruszenie prawa przez nieuwzględnienie wyeliminowanego wyroku skazującego.