Obowiązek szczepień ochronnych, wynikający z ustawowych regulacji, podlega przymusowi administracyjnemu, a grzywna w celu przymuszenia tego obowiązku jest zgodna z prawem; obowiązek nie narusza praw konstytucyjnych i konwencyjnych.

Przekroczenie dopuszczalnej liczby 24 punktów karnych uzasadnia zastosowanie art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy zmieniającej i art. 130 p.r.d. do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Techniczne brak wdrożenia systemu informatycznego nie wstrzymuje stosowania dotychczasowych przepisów prawnych.

Odpowiedzialność przewoźnika lotniczego za nieprzekazanie informacji API jest niezależna od winy; przekazanie informacji po czasie skutkuje odpowiedzialnością zgodnie z art. 202a ust. 1 Prawa lotniczego.

NSA stwierdził, że skarga kasacyjna P. Sp. z o.o. jest bezzasadna, gdyż decyzje organów sanitarnych w zakresie stwierdzenia warunkowej przydatności wody do spożycia były prawidłowe i zgodne z przepisami, mimo iż Skarżący nie przedstawił dowodów podważających prawidłowość poboru próbek.

Organ administracji publicznej, prowadząc postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania poprzez nieuzasadnione wydłużanie terminu załatwienia sprawy, co uzasadniało stwierdzenie przez sąd administracyjny bezczynności organu.

Obowiązek poddania się szczepieniom ochronnym jest prawnie skuteczny i zgodny z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b u.z.z.; zastosowanie grzywny w celu przymuszenia nie narusza przepisów o nadmiernej uciążliwości środka egzekucyjnego.

Obowiązek przekazywania informacji API przez przewoźnika lotniczego jest niezależny od winy i nie może być przeniesiony na podmiot trzeci. Przewoźnik ponosi pełną odpowiedzialność za naruszenia wynikające z nieprzekazania danych w określonym terminie.

Przepis art. 165b § 1 Ordynacji podatkowej nie znajduje zastosowania w postępowaniu dotyczącym nałożenia kary pieniężnej za naruszenie ustawy SENT. Termin przedawnienia dotyczy wyłącznie nałożenia kary, nie zaś wszczęcia postępowania.

Przepis art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d. o przedawnieniu 2-letnim dotyczy zarówno wszczęcia, jak i ostatecznego rozstrzygnięcia postępowania w sprawie kary pieniężnej, nakładając obowiązek umorzenia procedury po upływie tego terminu.

Skazanie za umyślne przestępstwo, zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, stanowi samoistną przesłankę do cofnięcia pozwolenia na broń, bez wymogu analizy zagrożenia dla porządku publicznego.

Decyzja Ministra Sprawiedliwości o sprzeciwie od wpisu T.B. na listę radców prawnych była zasadna ze względu na zarzuty licznych naruszeń przepisów prawa w czasie pełnienia funkcji komornika sądowego, wskazujących na brak rękojmi nieskazitelnego charakteru, wymaganej dla wykonywania zawodu radcy prawnego.

Dla uznania zagranicznych studiów prawniczych jako spełniających wymagania wpisu na listę aplikantów radcowskich, niezbędne jest przeprowadzenie postępowania nostryfikacyjnego, o ile nie istnieje stosowna umowa międzynarodowa. Interpretacja tylko na podstawie uznania poziomu wykształcenia jest niewystarczająca.

Nałożenie grzywny w celu przymuszenia obowiązku szczepienia ochronnego, zgodnie z art. 119 § 1 u.p.e.a., jest prawnie dopuszczalne, gdyż obowiązek ten wynika z przepisów ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu, zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi.

Odmowa wszczęcia postępowania w sprawie zwolnienia biegłego sądowego jest zgodna z prawem, gdy wnioskodawca nie wykazuje interesu prawnego. Wniosek o wszczęcie postępowania może być składany wyłącznie przez biegłego lub w sytuacji przewidzianej do wszczęcia z urzędu, co wyłącza możliwość działania przez inne podmioty.

Złożenie wniosku o obniżenie opłaty, o której mowa w art. 185 ust. 1 P.t., nie wymaga uprzedniego uzyskania prawomocności decyzji rezerwacyjnej, lecz jedynie złożenia wniosku w terminie sześciu miesięcy od jej doręczenia.

W postępowaniu nadzwyczajnym dotyczącym wpisu lądowiska do ewidencji, przymiot strony posiada każdy podmiot, którego interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. jest zgodny z indywidualnie chronioną sytuacją prawną, niezależnie od wymogów wskazanych w art. 93 ust. 2 prawa lotniczego.

NSA uznał prawidłowość uchwały Komisji Egzaminacyjnej, podtrzymując decyzję o negatywnym wyniku egzaminu radcowskiego. Kandydat nie wykazał wymaganego poziomu przygotowania, a decyzja komisji mieści się w ramach prawnie dopuszczalnych procedur egzaminacyjnych.