Przedsiębiorca, który spełnia rzeczywiste warunki określone w art. 15gga ust. 1 ustawy Covid, ma prawo obalić domniemanie wynikające z wpisu do rejestru REGON dowodząc rzeczywistego stanu faktycznego, a organ administracyjny musi uwzględnić całość materiału dowodowego.

W przypadku uchybienia terminu do wniesienia odwołania strona powinna uprawdopodobnić swoją niewinność. Brak wykazania obiektywnej przeszkody uzasadnia odmowę przywrócenia terminu (art. 58 § 1 k.p.a.).

Opłata podwyższona za wydobywanie kopaliny bez koncesji może być przypisana zleceniodawcy, jeśli prace nie są formalnie elementem procesu budowlanego. Cel czy motyw usunięcia kopaliny są bez znaczenia dla obowiązku koncesyjnego.

Rejestracja pojazdu po istotnych zmianach technicznych, bez oświadczenia producenta potwierdzającego homologację zgodnie z nowymi danymi, stanowi rażące naruszenie prawa. Taka decyzja o rejestracji nie może być akceptowana i winna zostać unieważniona ze względu na kwalifikowane naruszenie przepisów dotyczących procedur homologacyjnych.

Decyzja o rejestracji pojazdu, dokonana z rażącym naruszeniem § 14 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia z 2002 r., była nieważna. Skarżący dokonując zmian konstrukcyjnych nie stał się producentem, nie mogąc przedstawić wymaganej homologacji od rzeczywistego producenta.

Decyzja o rejestracji pojazdu marki Mercedes-Benz została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Brak wymaganych dokumentów od producenta w zakresie homologacji powoduje, że taka decyzja administracyjna nie może być utrzymywana w mocy. NSA podtrzymuje stanowisko o nieważności tego aktu.

Rejestracja pojazdu dokonana na podstawie niekompletnych dokumentów technicznych i bez zgody producenta, naruszająca obowiązujące przepisy, stanowi przesłankę do stwierdzenia jej nieważności z powodu rażącego naruszenia prawa.

Art. 20 ust. 4 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, wymagający tytułu prawnego do działek Skarbu Państwa dla przyznania płatności, jest zgodny z prawem unijnym i krajowym. NSA uznał brak tytułu prawnego przez P. Sp. z o.o. jako zasadny powód odmowy płatności.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za bezpodstawną, podtrzymując stanowisko WSA, że przedstawione dowody nie uzasadniały wznowienia postępowania w sprawie zwrotu dotacji oświatowej. Rozstrzygnięcie oparte na ocenie braku istotności nowych dowodów zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

W sprawie dotyczącej udzielenia dotacji przez jednostki samorządu terytorialnego przed początkiem roku budżetowego, organ jest ograniczony zasadą roczności budżetu. Organ może odmówić udzielenia dotacji, jeśli brak przesłanek odmiennych od uznania administracyjnego.

Skarżącemu przysługuje prawo do wykazania faktycznie prowadzonej działalności gospodarczej, a formalny wpis PKD w rejestrze REGON nie stanowi wyłącznej podstawy dla odmowy przyznania pomocy publicznej w warunkach pandemii COVID-19.

Skarga kasacyjna P. Sp. z o.o. w likwidacji dotycząca odmowy wznowienia postępowania w sprawie zwrotu dotacji z roku 2013 została oddalona przez NSA z uwagi na brak wpływu przedstawionych nowych dowodów na rozstrzygnięcie sprawy oraz właściwe zastosowanie przepisów prawa przez organy administracyjne.

Brak informacji o podstawach wykluczenia w ogłoszeniu o zamówieniu nie stanowi nieprawidłowości, jeśli nie wykazano wpływu na konkurencyjność i budżet UE, co nie uzasadnia nałożenia korekty finansowej.

Skarga kasacyjna nie może być uwzględniona, gdy nie stwierdzono naruszenia przepisów przez Sąd pierwszej instancji oraz gdy doręczenie orzeczenia uznano za skuteczne, pomimo argumentów dotyczących niewłaściwego adresu odbiorcy.

Decyzja o stwierdzeniu nieważności rejestracji pojazdu była zgodna z prawem, gdyż pojazd zarejestrowano z rażącym naruszeniem przepisów dotyczących wymaganej homologacji technicznej. Brak niezbędnego oświadczenia producenta unieważnia rejestrację.

Stanowisko WSA, iż odmowa zgody na udzielenie dotacji oświatowej wymaga decyzji administracyjnej jest błędne. Czynność te należy do uznania administracyjnego i jest skarżalna do sądu administracyjnego bez wydania decyzji, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 ppsa.

Doręczenie decyzji wydanej przez polski organ podatkowy adresatowi z siedzibą za granicą wymaga zastosowania przepisów prawa kraju przeznaczenia oraz regulacji międzynarodowych dotyczących doręczeń, co niedopełnione skutkuje koniecznością ponownego postępowania administracyjnego.