Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że oddalenie decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w kwestii stwierdzenia choroby zawodowej jest zgodne z prawem, biorąc pod uwagę orzeczenia lekarskie oraz brak naruszenia proceduralnego w wydanej decyzji. Skarga kasacyjna została oddalona.

Przewlekłe zapalenie okołostawowe barku u W.O. zostało uznane za chorobę zawodową, której powstanie związane jest z wykonywaniem przez niego obowiązków pracowniczych w V.Sp. z o.o., mimo trudności w jednoznacznym określeniu intensywności obciążenia stawów.

Skarga kasacyjna, która nie spełnia wymogu dostatecznej konkretyzacji podstaw kasacyjnych poprzez precyzyjne powiązanie z elementami stanu faktycznego i prawnego sprawy, jest oczywiście bezzasadna i podlega oddaleniu.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż nie istnieją wystarczające podstawy do uznania choroby zawodowej w kontekście przesłanek temporalnych oraz dowodowych, skutkujące oddaleniem skargi kasacyjnej z uwagi na upływ okresu umożliwiającego rozpoznanie schorzenia jako zawodowego.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza, że decyzja cofająca uprawnienia diagnosty jest zgodna z ustawą Prawo o ruchu drogowym oraz podkreśla obowiązek ścisłego stosowania przepisów dotyczących badań technicznych, bez możliwości miarkowania sankcji.

Odpowiedzialność zarządzającego transportem za naruszenia przewozu drogowego na zasadzie ryzyka wymaga wykazania przez stronę wszelkich starań w celu ich zapobieżenia, a brak takiej wykazanej staranności skutkuje utrzymaniem kary.

Oddalenie skargi kasacyjnej wobec braku naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego; warunki udziału w postępowaniu uznano za nieproporcjonalne do przedmiotu zamówienia, co usprawiedliwiało nałożenie korekty finansowej.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oddalający skargę na decyzję organu administracyjnego w przedmiocie zwrotu dotacji jest zgodny z prawem i prawidłowo oparty na materiale dowodowym nieuznawanym za niekompletny ani błędnie oceniony.

Warunkiem przyznania pomocy finansowej producentowi rolnemu jest rzeczywiste prowadzenie przez kupującego działalności produkcji zwierzęcej powiązanej z zakupionym zbożem. Formalnoprawny status zarejestrowanego stada jest niewystarczający do spełnienia wymogów § 13zw rozporządzenia. NSA oddala skargę kasacyjną jako pozbawioną podstaw.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną wobec braku umocowanych podstaw prawnych, utrzymując obowiązek wykonania szczepień ochronnych jako należycie uzasadniony prawnie i proceduralnie.

Skarga kasacyjna Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi podlega oddaleniu. Decyzja o obciążeniu właściciela pojazdu kosztami z art. 130a ust. 10h Prawa o ruchu drogowym musi być wydana przed upływem 5 lat od uprawomocnienia wyroku ustalającego przejęcie pojazdu przez Skarb Państwa. Postępowanie administracyjne po upływie tego terminu jest bezprzedmiotowe.

Art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia nie narusza zasady domniemania niewinności. Skreślenie z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej w przypadku wszczęcia postępowania karnego o przestępstwo umyślne jest zgodne z prawem i uzasadnione interesem publicznym.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał za prawidłowe zastosowanie art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. b Prawa o ruchu drogowym wobec cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami przed wdrożeniem nowych rozwiązań technicznych.

Sąd I instancji słusznie uchylił decyzje obu instancji, wskazując na nienależyte ustalenie podstaw odpowiedzialności administracyjnej Z jako organizatora transportu. Skargi kasacyjne oddalone z uwagi na brak wykazania odpowiedzialności Z oraz niewystarczające wyjaśnienie naruszeń przepisów o czasie pracy kierowców.

NSA uznaje, że w przypadku działalności wydobywczej prowadzonej bez koncesji, odpowiedzialnym jest podmiot faktycznie dokonujący wydobycia, a ustalenia faktyczne sądu I instancji wsparte są należytym materiałem dowodowym, co uzasadnia oddalenie skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną z powodu niespełnienia wymogów skargi oraz braku uzasadnionych podstaw do stwierdzenia naruszenia prawa przez organy pierwszej instancji; postępowanie przed tymi organami odbyło się zgodnie z obowiązującymi przepisami.