Umowa obejmująca powtarzalne prace ślusarskie lub przygotowawcze, realizowane według dokumentacji technicznej, pod nadzorem i w ramach bieżącej działalności przedsiębiorstwa, jest umową o świadczenie usług z art. 750 k.c., a nie umową o dzieło z art. 627 k.c., jeżeli jej przedmiot nie prowadzi do powstania zindywidualizowanego, twórczego i oznaczonego rezultatu. Wykonawca takich usług podlega obowiązkowi

O kwalifikacji umowy jako umowy o dzieło albo umowy o świadczenie usług rozstrzyga rzeczywista treść zobowiązania i sposób jego wykonywania, a nie jej nazwa ani deklarowana przez strony intencja. Powtarzalne prace ślusarskie i przygotowawcze, wykonywane według wymogów wiedzy technicznej w toku działalności przedsiębiorstwa, są świadczeniem usług starannego działania z art. 750 k.c., rodzącym obowiązek

Przekroczenie po udzieleniu zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej progów antykoncentracyjnych określonych w art. 99 ust. 3 pkt 2 i 3 Prawa farmaceutycznego nie stanowi samoistnej podstawy cofnięcia zezwolenia na podstawie art. 37ap ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Przesłanki te dotyczą wyłącznie etapu udzielania zezwolenia, a kompetencja do cofnięcia decyzji ostatecznej wymaga wyraźnej podstawy

W postępowaniu nieważnościowym z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nie jest dopuszczalne ponowne ustalanie statusu właściciela pojazdu, jeżeli ustalenie to znajduje potwierdzenie w prawomocnym postanowieniu o przepadku oraz w dokumentacji rejestracyjnej, a nie wykazano rozbieżności co do własności z daty wydania dyspozycji usunięcia pojazdu. Ustalenie opłaty z art. 130a Prawa o ruchu drogowym bez obowiązującej

Umowa obejmująca wykonywanie powtarzalnych prac ślusarskich i przygotowawczych, realizowanych w toku zwykłej działalności przedsiębiorcy, pod nadzorem i według wymogów wiedzy technicznej, jest umową o świadczenie usług z art. 750 k.c., choćby strony nazwały ją umową o dzieło. Brak zindywidualizowanego i twórczego rezultatu uzasadnia objęcie wykonawcy obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym na podstawie

Przy nakładaniu administracyjnej kary pieniężnej za naruszenie obowiązków związanych z elektronicznym poborem opłat drogowych organ ma obowiązek wykładać art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. zgodnie z zasadą proporcjonalności wynikającą z art. 9a dyrektywy 1999/62/WE. Rażąca dysproporcja między zryczałtowaną karą a wysokością niedopłaty oraz jednorodność naruszeń ujawnionych w jednej kontroli wymagają indywidualnej

Art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. należy wykładać zgodnie z art. 9a dyrektywy 1999/62/WE, z uwzględnieniem proporcjonalności administracyjnej kary pieniężnej do wagi naruszenia. Przy ryczałtowej karze za błędne ustawienie kategorii pojazdu organ musi indywidualnie ocenić m.in. wysokość niedopłaty, jednorodność naruszeń ujawnionych podczas jednej kontroli i ich zaprzestanie, zanim odmówi odstąpienia od kary

Przy wymierzaniu administracyjnej kary pieniężnej za naruszenie obowiązku prawidłowego określenia kategorii pojazdu w systemie elektronicznego poboru opłat organ ma obowiązek dokonać prounijnej wykładni art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. i ocenić proporcjonalność sankcji do wagi naruszenia. Ryczałtowy charakter kary przewidzianej w ustawie o drogach publicznych nie wyłącza możliwości odstąpienia od jej nałożenia

Obowiązek identyfikacji i weryfikacji beneficjenta rzeczywistego, wynikający z przepisów o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy, nie ma charakteru ciągłego, lecz aktualizuje się w momentach ustawowo wskazanych, w szczególności przy nawiązaniu stosunków gospodarczych. Dla wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej organ musi indywidualnie ustalić moment powstania obowiązku wobec każdego klienta, właściwe