Nakładanie kary pieniężnej za umieszczenie szyldu reklamowego w pasie drogowym bez zezwolenia zarządcy drogi jest zgodne z prawem, gdy szyld obejmuje przestrzeń nad tym pasem i jest widoczny dla użytkowników drogi.

Odpowiedzialność członków rady nadzorczej spółki za rażące naruszenie obowiązków informacyjnych przez emitenta ma charakter sprzężony i zależy od wydania prawomocnej decyzji sankcjonującej spółkę. Termin dochodzenia takiej odpowiedzialności może być zawieszony w stanach nadzwyczajnych jak epidemia.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, potwierdzając legalność decyzji o nałożeniu kary za zajęcie pasa drogowego, z uwagi na wystarczające dowody ustalające lokalizację reklam w przestrzeni pasa drogowego i prawidłową interpretację obowiązujących przepisów przez sąd I instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, że przepisy dotyczące przedawnienia zobowiązań podatkowych czy administracyjnych kar pieniężnych nie mają zastosowania do opłat za zajęcie pasa drogowego ustalanych zgodnie z ustawą o drogach publicznych, gdyż mają one charakter rekompensacyjny, a nie sankcyjny.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając, że skarżący nie wykazał wpływu zarzucanych uchybień na wynik postępowania, oraz że nie spełniono przesłanek do zawieszenia postępowania w sprawie sprzeciwu wobec zgłoszenia znaku towarowego.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że ocena ponownej analizie przedsięwzięcia przez T. S.A. poprzez negatywną ocenę kryterium B.6 była prawidłowa. Zarzuty dotyczące błędów proceduralnych i materialnych są bezzasadne i nie uzasadniają uchylenia wyroku WSA.

NSA stwierdza, że wyrok WSA w Gdańsku oddalający skargę Fundacji C. w P. na decyzję SKO w Gdańsku dotyczącą zwrotu dotacji oświatowej jest zasadny. Skarga kasacyjna fundacji, oparta na zarzutach proceduralnych i materialnych, została uznana za nieuzasadnioną bądź nieskuteczną, a zatem oddalona w całości.

Niedopełnienie przez beneficjenta warunku uzupełnienia wykształcenia w terminie, określonego w decyzji o przyznaniu pomocy finansowej, bez wykazania zaistnienia siły wyższej w odpowiednim terminie, uzasadnia nałożenie sankcji zwrotu otrzymanych funduszy.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż pismo odmawiające dofinansowania z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych do usługi tłumacza języka migowego stanowi decyzję administracyjną; można je zaskarżyć w drodze odwołania administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną P. G. z braku podstaw do jej uwzględnienia, wskazując na uchybienia formalne w konstrukcji zarzutów oraz ich uzasadnieniu, nie wpływające na zasadność wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Art. 21 ust. 2b ustawy o rehabilitacji stosuje się wyłącznie do podmiotów enumeratywnie wymienionych w przepisie. Pracodawca prowadzący działalność jako szkoła języka angielskiego, nie może skorzystać z obniżonego wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych, jeśli wykracza poza katalog podmiotów określony w ustawie.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że M. Sp. z o.o. nie spełniła warunków uzyskania pomocy finansowej z PROW 2014-2020 z uwagi na sztuczne stworzenie warunków do jej przyznania, sprzecznie z art. 60 rozporządzenia 1306/2013 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia MRiRW.

Opieka nad dzieckiem przez adwokata nie uzasadnia przywrócenia terminu procesowego. W gestii profesjonalnego pełnomocnika leży zapewnienie terminowości czynności procesowych, przy wykorzystaniu wszelkich dostępnych środków.

Wydatki na funkcjonowanie grup żłobkowych w przedszkolach nie są uwzględniane przy kalkulacji podstawowej kwoty dotacji w świetle ustawy o finansowaniu zadań oświatowych. NSA potwierdza, że dotacje dotyczą jedynie wydatków związanych z prowadzeniem formalnie przedszkoli.