Obowiązek poddania dziecka obowiązkowym szczepieniom ochronnym jest nadal obowiązujący i wykonalny pomimo wadliwie ustalonej formy przez komunikaty GIS, a nie przez akt prawodawczy. Naczelny Sąd Administracyjny podtrzymał obowiązek wynikający bezpośrednio z ustawy, oddalając skargę kasacyjną.

Konieczność przestrzegania obowiązku szczepień ochronnych wynika z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o chorobach zakaźnych, a wyrok TK nie wpływa na legalność tych obowiązków. Obowiązki są wymagalne, a ich zaniechanie uzasadnia przymus egzekucyjny.

Decyzja o odmowie zmiany zakresu odtworzenia nawierzchni drogi, wydana na podstawie art. 155 k.p.a., jest zgodna z interesem społecznym związanym z bezpieczeństwem publicznym, co uzasadnia odmowę uwzględnienia słusznego interesu ekonomicznego strony skarżącej.

W sprawach dotyczących zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia Naczelny Sąd Administracyjny podtrzymuje stanowisko, że prawidłowość ustaleń faktycznych i formalność postępowania dowodowego w organach I i II instancji są kluczowe, a ich zgodność z prawem uzasadnia nałożenie kary pieniężnej.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, potwierdzając zasadność nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez wymaganej zgody zarządcy, uznając zastosowanie prawa materialnego i dowody za zgodne z prawem.

Oddalenie skargi kasacyjnej potwierdza legalność decyzji nałożenia kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia, gdy stanowisko organu nadzorczego jest poparte odpowiednimi dowodami i wykładnia prawa nie budzi wątpliwości. Zgodność z prawem lokalizowania obiektów w pasie drogowym wymaga szczególnego uzasadnienia.

Członek zarządu, podpisując raporty spółki, odpowiada za ich prawdziwość, nawet gdy nie były przez niego osobiście tworzone; nie dochowanie należytej staranności pociąga za sobą odpowiedzialność prawną.

Odpowiedzialność członka rady nadzorczej za rażące naruszenie informacyjnych obowiązków spółki jest uzależniona od uprzedniego stwierdzenia naruszenia przez spółkę, a przedłużenie terminów do wydania decyzji było zgodne z ustawą COVID-19.

Umieszczenie obiektu w pasie drogowym bez zgody zarządcy drogi uzasadnia nałożenie kary pieniężnej. Zajęcie pasa drogowego przez nośnik reklamowy podlega przepisom art. 40 ustawy o drogach publicznych, które wymagają uzyskania stosownego zezwolenia.

Zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy, nawet bez bezpośredniego zagrożenia, uzasadnia nałożenie kary pieniężnej. Materialna zgodność decyzji administracyjnej polega na spełnieniu rygorów dowodowych, które nie wymagały przeprowadzenia dodatkowych geodezyjnych opinii.

Umieszczenie reklamy na elewacji budynku przylegającego do pasa drogowego, którego powierzchnia wchodzi w przestrzeń powietrzną pasa, stanowi zajęcie pasa drogowego i wymaga zezwolenia zarządcy drogi.

Dla legalności lokalizacji obiektów w pasie drogowym konieczne jest uzyskanie zgody zarządcy drogi, niezależnie od ich wpływu na bezpieczeństwo ruchu, co uzasadnia sankcje za naruszenia tej reguły.