Nałożenie kary pieniężnej na F. Sp. z o.o. było zasadne z uwagi na brak zgłoszenia towaru do systemu SENT i zgodne z przepisami materialnoprawnymi oraz proceduralnymi, co uzasadnia oddalenie skargi kasacyjnej. Naruszenie obowiązków SENT uzasadniało sankcję bez naruszenia zasad proporcjonalności.

NSA wyraził stanowisko, że sądy administracyjne zobowiązane są do badania przedawnienia składek w ramach postępowania dotyczącego ich umorzenia; bez tego postępowanie jest bezprzedmiotowe.

Przepisy art. 99 ust. 3 pkt 2 i 3 u.p.f. dotyczące limitów antykoncentracyjnych nie mogą stanowić samodzielnej podstawy prawnej do wszczynania postępowań administracyjnych niezwiązanych bezpośrednio z procedurą wydawania zezwoleń na prowadzenie apteki.

Zaskarżony wyrok WSA w Rzeszowie narusza przepisy postępowania poprzez błędną ocenę materiału dowodowego, co uzasadniało uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

NSA uchylił decyzję Prezesa Zarządu PFRON, kierując się niewłaściwą wykładnią art. 1 ust. 4 lit. c rozporządzenia 651/2014 oraz zobowiązał WSA do uwzględnienia znaczenia tej normy w dalszym postępowaniu.

Uznanie wyroku i decyzji administracyjnych za wadliwe z uwagi na błędy proceduralne przy badaniu zasadności naliczenia odsetek od dofinansowania, z poleceniem ponownego rozpatrzenia sprawy przez sąd I instancji uwzględniających cały materiał dowodowy.

NSA uznał, że skarga kasacyjna nie ma podstaw, gdyż operacja nie dotyczyła bezpośrednio innowacyjnego produktu definiowanego w przepisach. Skarga była wadliwie skonstruowana, co czyniło ją niewłaściwą do merytorycznego rozpatrzenia.

Ocena projektu przeprowadzona przez Mazowiecką Jednostkę Wdrażania Programów Unijnych z naruszeniem prawa jest nieważna, gdyż bezzasadnie pominięto część materiału dowodowego oraz niesłusznie zawężono kryterium merytoryczne dotyczące wsparcia terenów wiejskich.

Termin dodatkowy do rozliczenia środków zgodnie z art. 15gg ust. 23a ustawy COVID-19 ma charakter materialnoprawny i nie podlega przywróceniu w trybie art. 58 K.p.a., nawet przy pomyłce beneficjenta wsparcia. Sąd potwierdza prawidłowość decyzji o zwrocie środków przy niedochowaniu tego terminu.

Termin do rozliczenia środków otrzymanych na ochronę miejsc pracy, określony w art. 15gg ust. 23a ustawy COVID-19, ma charakter materialnoprawny, co wyłącza możliwość jego przywrócenia w trybie art. 58 § 1 K.p.a.

Brak wykazania przez skarżącego braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania, mimo występowania przemijającej przeszkody w postaci choroby nie uniemożliwiającej korzystania z pomocy domowników, wyłącza możliwość przywrócenia terminu zgodnie z art. 58 § 1 K.p.a.

Art. 1 ust. 4 lit. c in fine rozporządzenia 651/2014 stanowi normę szczególną modyfikującą zakres zastosowania zakazu udzielania pomocy przedsiębiorstwom znajdującym się w trudnej sytuacji, przy czym jego zastosowanie uzależnione jest wyłącznie od momentu powstania tej sytuacji, a nie od momentu udzielenia pomocy, co wyklucza możliwość wprowadzania dodatkowych ograniczeń czasowych w drodze wykładni

Naczelny Sąd Administracyjny, uznając dobrowolne uregulowanie zaległości abonamentowych przed wszczęciem postępowania za czyniące je bezprzedmiotowym, oddalił skargę kasacyjną G.M. przeciwko decyzji KRRiT umarzającej postępowanie. NSA potwierdził, że sytuacja taka zgodnie z art. 105 K.p.a. wyklucza potrzebę meritum decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że postępowanie w przedmiocie przeniesienia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej nie powinno być zawieszone z uwagi na równoległe postępowanie cofnięcia zezwolenia, przy braku zadeklarowanego zakazu w przepisach regulujących takie postępowania.

Sąd oddalił skargę kasacyjną, uznając za prawidłowe zastosowanie techniki pomiarowej oraz uzasadnione nakładanie kary na podstawie odrębnych przepisów prawnych w kontekście zasady ne bis in idem.

Skarga kasacyjna Z. K. wobec wyroku WSA została oddalona przez NSA ze względu na brak spełnienia wymogów formalnych w zakresie precyzyjnego określenia podstaw zarzutów materialnoprawnych i stosownego ich uzasadnienia.

W sprawie o nałożenie kary pieniężnej za niedochowanie obowiązku zwrotu rejestracyjnych dokumentów, brak wykazania znikomych naruszenia i okoliczności współtworzących winę profesjonalnego podmiotu wyklucza możliwość odstąpienia od nałożenia sankcji, mimo dostępności przesłanki z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a.

Rejestracji pojazdu przejętego przez przedsiębiorstwo w spadku dokonuje się na rzecz jego właścicieli, nie zaś na rzecz zarządcy sukcesyjnego. Działania zarządcy sukcesyjnego przynoszą skutki prawne w sferze prawnej właścicieli przedsiębiorstwa.