Zajęcie pasa drogowego bez ważnego zezwolenia skutkuje nałożeniem kary pieniężnej niezależnie od ewentualnego wprowadzenia w błąd przez organ administracji oraz braku umyślności naruszenia.

Zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia skutkuje automatycznym nałożeniem administracyjnej kary pieniężnej, niezależnie od winy lub szkody, a obiektywne okoliczności nie mogą prowadzić do wyłączenia odpowiedzialności, o ile nie zostały spełnione przesłanki znikomej wagi naruszenia.

Za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi administracyjna kara pieniężna musi być nałożona, niezależnie od przyczyn zajęcia oraz braku szkody. Odstąpienie od jej nałożenia jest możliwe jedynie przy znikomej wadze naruszenia, którego czas trwania skądinąd wyklucza kwalifikację jako znikome.

Zawieszenie płatności przez państwa członkowskie, wynikające z art. 60 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) 2017/891, jest dopuszczalne w przypadku wszczęcia postępowania dotyczącego oszustwa, mające na celu zabezpieczenie interesów finansowych UE, nie stanowi kary administracyjnej, lecz działanie prewencyjno-zabezpieczające.

Skarga kasacyjna R. Sp. z o.o. na decyzje dotyczące kar pieniężnych za naruszenie ustawy SENT została oddalona z uwagi na brak naruszenia przepisów prawa materialnego i proceduralnego, uznając samodzielną regulację ustawy SENT dotyczącą przedawnienia oraz zgodność nałożonej kary z prawem.

Dla stwierdzenia nieprawidłowości przy zwrocie dofinansowania wystarcza wykazanie potencjalnej możliwości szkody, bez konieczności udowodnienia realnego uszczuplenia środków unijnych.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej na podstawie ustawy SENT może być uzasadnione zarówno ważnym interesem publicznym, jak i interesem odbiorcy, przy czym organy są zobowiązane do całościowej analizy okoliczności danego naruszenia.

Art. 165b § 1 o.p. nie ma zastosowania do postępowań SENT; błędna klasyfikacja towaru przez A. Sp. z o.o. uzasadnia nałożenie kary pieniężnej; skarga kasacyjna A. Sp. z o.o. oddalona jako bezzasadna.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że dokonana kontrola i stwierdzone nieprawidłowości uzasadniały decyzję o zwrocie dofinansowania UE. Beneficjent naruszył zasady konkurencyjności przez wybór wykonawcy niespełniającego wymagań ekonomicznych, co uzasadniało korektę finansową.

Zgodność z prawem decyzji o nałożeniu kary finansowej za naruszenie przepisów ustawy SENT potwierdzona w sytuacji, gdy strona nie złożyła dokumentów wykazujących przesłanki do odstąpienia od ukarania; skarga kasacyjna oddalona, brak podstaw do zarzutu naruszenia przepisów materialnych i procesowych.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że odpowiedzialność za zwrot dofinansowania spoczywa na beneficjencie projektu grantowego, który dokonał wyboru niekwalifikujących się grantobiorców, naruszając procedury umowy o dofinansowanie.

Skarga kasacyjna w sprawie klasyfikacji taryfowej towarów i wysokości długu celnego została nieskutecznie oparta na argumentacji prawnej, która nie wykazała naruszenia przepisów przez WSA; NSA potwierdził, że decyzje organów celnych były zgodne z prawem unijnym i krajowym.

Oddalenie skargi kasacyjnej B.G. i Z.G. przez NSA w zakresie prowa-zenia postępowania egzekucyjnego przez ZUS wskazuje na prawidłowe zastosowanie prawa dotyczącego przedawnienia składek i zgodność działań ZUS z obowiązującymi normami prawnymi.

Oddalenie skargi kasacyjnej ze względu na brak naruszenia przepisów postępowania lub prawa materialnego przez WSA oraz zgodność zaskarżonej decyzji administracyjnej z unijnymi przepisami celnymi w kontekście przyznania kontyngentu taryfowego.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że wskazanie błędnej podstawy prawnej decyzji administracyjnej nie wpływa na jej ważność, gdyż istnieje inna podstawa prawna, na której można oprzeć decyzję, a zarzuty dotyczące nieobowiązujących przepisów są bezpodstawne.