Zajęcie pasa drogowego bez wymaganego zezwolenia zarządcy drogi stanowi delikt administracyjny uzasadniający nałożenie kary pieniężnej, jeżeli materiał dowodowy zebrany przez organ administracyjny pozwala na potwierdzenie faktu zajęcia oraz spełnia wymogi dowodowe określone w ustawie o drogach publicznych.

Zajęcie pasa drogowego przez umieszczenie reklam typu billboard bez zgody zarządcy drogi stanowi naruszenie ustawy o drogach publicznych, co uprawnia organ do nałożenia kary pieniężnej. Znikomość naruszenia nie zachodzi, gdyż działania strony stanowią realne zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego.

Zajęcie pasa drogowego bez wymaganego zezwolenia stanowi naruszenie, które uzasadnia nałożenie kary pieniężnej, a właściwie zgromadzony materiał dowodowy, w tym opinia geodety, mogą stanowić wystarczającą podstawę do uznania zasadności decyzji administracyjnej.

Brak podstaw do wyłączenia stosowania przepisów rozporządzenia PROW przez przepisy ustawy z 15 kwietnia 2021 r., z uwagi na brak odpowiednich regulacji kolizyjnych oraz ochrona praw wnioskodawców o wsparcie. Skarga kasacyjna oddalona.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając zasadność decyzji o zwrocie przez wspólników s.c. A części dofinansowania z powodu naruszenia procedur wykorzystania środków unijnych, w związku z nieprawidłową dokumentacją projektu.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., postanowienie ostateczne organu administracyjnego, które zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa w postaci bezpodstawnego uznania czynności faktycznej za egzekucyjną przy nieistniejącej wierzytelności oraz właściwość organu, jest nieważne.

NSA oddala skargę kasacyjną M. Sp. z o.o. jako bezzasadną, potwierdzając prawidłowość formalnej oceny wniosku o dofinansowanie przez Śląskie Centrum Przedsiębiorczości, zgodnie z zasadami przejrzystości i równego traktowania ustalonymi w ustawie wdrożeniowej.

W przypadku zażaleń na postanowienia organu I instancji, siedmiodniowy termin ich rozpatrzenia, określony w art. 59 ust. 9 Prawa przedsiębiorców, biegnie od dnia otrzymania zażalenia przez organ odwoławczy, zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego.

Sprzeciw wniesiony przez przedsiębiorcę w toku kontroli wymaga merytorycznego rozpoznania bez względu na sporne interpretacje terminu jego wniesienia definiowanego przez organ kontroli bądź stronę. Chybione terminy muszą być oceniane w kontekście rzeczywistego czasu trwania kontroli.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Głównego Inspektora Transportu Drogowego, uznając decyzje GITD za niezgodne z art. 24 § 1 pkt 5 KPA oraz art. 54 § 2 PPSA, co uzasadniało uchylenie postanowień przez WSA.

Niedopuszczalne jest wystawienie przez organ egzekucyjny nowych tytułów wykonawczych na te same należności, gdy wcześniej umorzone zostało postępowanie egzekucyjne. Narusza to zasady ochrony praw zobowiązanego oraz przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Zarząd spółki z o.o., będącej komplementariuszem spółki komandytowej, jest podmiotem uprawnionym do reprezentacji i odpowiedzialnym za przekazanie informacji Rzecznikowi Praw Pacjenta w sprawie stosowania praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów.

Nałożenie grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku szczepienia ochronnego zgodne jest z prawem i wynika bezpośrednio z ustawy o zapobieganiu chorobom zakaźnym. NSA potwierdził, że mechanizmy przymusu są akceptowane w kontekście zdrowia publicznego.

Dokonanie płatności gotówkowych sprzecznych z wytycznymi dotyczącymi kwalifikowalności wydatków unijnych stanowi naruszenie warunków umowy o dofinansowanie, uzasadniające zobowiązanie beneficjenta do zwrotu środków jako wydatków niekwalifikowalnych.

Obowiązek poddania małoletniego szczepieniom ochronnym jest prawidłowo nałożony na podstawie ustawowych regulacji, a jego egzekwowanie jest zgodne z interesem publicznym i zdrowiem społecznym. Odwołanie do komunikatu GIS jest uzasadnione, mimo niekonstytucyjności niektórych regulacji, co wynika z odroczenia ich skutku przez Trybunał Konstytucyjny.

Obowiązek poddania dziecka ochronnym szczepieniom wynika bezpośrednio z ustawy i jest zabezpieczony przymusem administracyjnym, a stosowanie środków egzekucyjnych, jak grzywna w celu przymuszenia, jest zgodne z prawem i nie narusza Konstytucji RP ani międzynarodowych standardów ochrony praw człowieka.