Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że istotny sposób naruszenie prawa, jakiego dopuścił się skarżący, nie uzasadniało odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Brak zawiadomienia organizacji o zbyciu pojazdu w ustawowym terminie nie mógł być traktowany jako naruszenie znikomej wagi.

Na gruncie niniejszej sprawy niedopełnienie obowiązku zawiadomienia starosty o zbyciu pojazdu w ustawowym terminie nie spełniało przesłanek naruszenia o znikomej wadze, co uzasadniało nałożenie administracyjnej kary pieniężnej; zwielokrotnione naruszenie tego rodzaju przez podmiot profesjonalnie trudniący się obrotem pojazdami dodatkowo wykluczało możliwość zastosowania odstąpienia od kary na podstawie

Decyzja o unieważnieniu patentu nie podlega uchyleniu w trybie art. 154 § 1 k.p.a., jako że nabywa charakter decyzji związanej, przyznającej prawa uczestnikowi postępowania, co wyklucza zarzut jej uchylalności.

Zajęcie pasa drogowego bez posiadania stosownego zezwolenia zarządcy drogi stanowi delikt administracyjny, za który organ orzeka karę niezależnie od winy zajmującego, nawet gdyby był on informacyjnie wprowadzony w błąd przez organ, chyba że błąd ten jest wysoce jednoznaczny.

Skarga kasacyjna kwestionująca unieważnienie patentu na wynalazek przez Urząd Patentowy RP została oddalona. Patent ten nie spełniał wymogu poziomu wynalazczego, gdyż dla znawcy techniki był oczywisty ze stanu techniki. W ocenie sądu przesłanka nieoczywistości nie została spełniona.

Brak ustalenia statusu strony przez organ administracyjny w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji nie prowadzi do naruszenia zasady dwuinstancyjności; decyzja podlega uchyleniu, jeśli w postępowaniu przed organem I instancji naruszono art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.

Posiadanie przez skarżącego wcześniejszego zezwolenia na zajęcie pasa drogowego nie wyłącza jego odpowiedzialności za delikt administracyjny, gdy kontynuuje on zajmowanie pasa drogowego bez wymaganej zgody po upływie jego ważności, a jedynie informacyjne działanie organu nie usprawiedliwia braku zezwoleń.

Wprowadzenie do obrotu produktów z nieczytelnym oznakowaniem kraju pochodzenia narusza przepisy unijne dotyczące jakości handlowej, uzasadniając nałożenie kary. Naklejki informacyjne muszą być dostępne i widoczne bezpośrednio dla konsumenta.

Przewoźnikiem, w rozumieniu ustawy SENT, jest podmiot faktycznie dokonujący przewozu towarów, nie wystarczy posiadanie zobowiązania umownego do przewozu. Na podmiot niebędący faktycznym przewoźnikiem nie może być nałożona odpowiedzialność administracyjna z tytułu zgłoszenia SENT.

Kara pieniężna za nieuzupełnienie zgłoszenia SENT jest proporcjonalna i należna, gdy jej brak utrudnia realizację celów ustawy o SENT, niezależnie od skutków podatkowych.

Cofnięcie zezwolenia na prowadzenie apteki jest uzasadnione w razie utraty rękojmi należytego prowadzenia przez przedsiębiorcę, co miało miejsce w wyniku naruszeń wymagań dotyczących ewidencji i sprzedaży produktów leczniczych zgodnie z Prawem farmaceutycznym.

Naczelny Sąd Administracyjny uchyla zaskarżony wyrok WSA i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania, wskazując na konieczność pełnej weryfikacji przesłanek z art. 155 k.p.a. w kontekście kontrowersji prawnych dotyczących zmiany zezwolenia na prowadzenie apteki.

W myśl art. 2 pkt 8 ustawy SENT, przewoźnikiem jest podmiot faktycznie wykonujący przewóz towarów, odpowiadający za zgłoszenie i aktualizację danych w systemie SENT, a nie podmiot umownie zobowiązany do przewozu.

Informacja o kraju pochodzenia produktów spożywczych musi być dostępna w sposób czytelny i dobrze widoczny zgodnie z rozporządzeniem Komisji (UE) nr 543/2011. Brak spełnienia tego wymogu uzasadnia nałożenie stosownej kary administracyjnej.

Kontrolowany przewóz towarów wrażliwych podlega systemowi SENT, jeśli nie spełnia kryteriów przesunięcia międzymagazynowego w rozumieniu przepisów; cysterna nie kwalifikuje się jako magazyn. Spółka została słusznie uznana za podmiot wysyłający z obowiązkiem dokonania zgłoszenia.

Powikłania zdrowotne pracownika i awarie techniczne nie stanowią nadzwyczajnych okoliczności uzasadniających zawieszenie terminu na złożenie tłumaczenia patentu europejskiego. Choroba nie jest siłą wyższą, a pełnomocnik winien zapewnić właściwą organizację pracy.

Nałożenie kary pieniężnej za niewykonanie obowiązków zgodnych z ustawą SENT jest zasadne, gdy zgłoszenie SENT zostało niekompletnie uzupełnione, a w sprawie nie zaktualizowały się przesłanki odstąpienia od kary z uwagi na interes publiczny lub ważny interes podmiotu odbierającego.