Nałożenie dwóch niezależnych kar na podstawie różnych ustaw za korzystanie z pojazdu nienormatywnego nie narusza zasady ne bis in idem, gdyż chronią one różne dobra prawne i realizują odmienne cele regulacji.

Nałożenie kar pieniężnych na podstawie dwóch różnych ustaw za odrębne naruszenia nie stanowi zakazu podwójnego karania, gdyż każdy delikt odnosi się do innego przedmiotu ochrony prawnej.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, iż nałożenie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez stosownego zezwolenia na podstawie ustawy - Prawo o ruchu drogowym jest prawidłowe i nie narusza zasady ne bis in idem, mimo wcześniejszego ukarania na mocy ustawy o transporcie drogowym.

Nałożenie administracyjnych kar pieniężnych w ramach różnych reżimów prawnych za niezależne aspekty jednego zdarzenia nie narusza zasady ne bis in idem, gdyż cele tych regulacji są komplementarne, a postępowania były odpowiednio koordynowane.

Rzeczywiste używanie znaku towarowego może być wykazane różnorodnymi dowodami potwierdzającymi jego użycie zarobkowe, w tym fakturami i umowami licencyjnymi. Dodanie elementu niezmieniającego odróżniającego charakter znaku nie wpływa na jego rzeczywiste używanie.

Zawieszenie obowiązków z art. 12a ustawy COVID-19 dotyczy jedynie przepisów proceduralnych okresowych i nie zwalnia przedsiębiorcy z obowiązku zatrudniania kierowców posiadających zaświadczenia o braku przeciwwskazań zdrowotnych oraz odpowiednich kwalifikacji.

W przypadku braku włożenia karty kierowcy do tachografu, w sytuacji bezczynności kierowcy, mamy do czynienia z naruszeniem zasad użytkowania tachografu opisanym w lp. 6.3., a nie z ingerencją opisanym w lp. 6.2.1., co skutkuje obniżeniem wymiaru kary pieniężnej.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził, iż art. 66 ust. 1 pkt 35a ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej w brzmieniu przed 1 lipca 2022 r. nie obejmował prokurentów obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego jako osób powołanych do pełnienia funkcji.

Oznaczenie "KWE" nie może być automatycznie uznane za niedystynktywne bez oceny jego zdolności odróżniającej w odniesieniu do konkretnych towarów i usług oraz analizy jego postrzegania przez właściwy krąg odbiorców.

Decyzja o zawieszeniu zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika w oparciu o nieprawomocną decyzję o utracie dobrej reputacji jest przedwczesna i narusza przepisy prawa administracyjnego. Organ powinien rozpatrzyć wniosek o zawieszenie postępowania w tym kontekście.

Sąd uznał brak ryzyka konfuzji między znakami towarowymi „ALICE” oraz „ALICE PIZZA”, uznając że mimo pewnych podobieństw, różnice wizualne, fonetyczne i koncepcyjne skutecznie eliminują możliwość pomyłki co do pochodzenia usług gastronomicznych oznaczanych tymi znakami.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że zawieszenie pewnych obowiązków na podstawie ustawy COVID-19 nie neguje obowiązków zatrudniania kierowców z wymaganymi kwalifikacjami i orzeczeniami zdrowotnymi, co uzasadnia karę pieniężną nałożoną na zarządzającego transportem.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza zasadność decyzji o nałożeniu kary za nieuiszczenie opłaty elektronicznej, uznając, że waga naruszenia wyklucza znikomość deliktu i możliwość odstąpienia od ukarania. Kara ma charakter obiektywny, a zaniechanie obowiązków nie spełnia przesłanek dla odstąpienia.

Kara pieniężna za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej ma charakter obiektywny i niezmienny. Brak zapłaty nie daje podstaw do odstąpienia od nałożenia kary, chyba że zachodzą przesłanki siły wyższej.

NSA uznaje, że nałożenie kar na podstawie odrębnych ustaw regulujących różne aspekty transportu drogowego nie narusza zasady ne bis in idem, gdyż druki te normują różne odpowiedzialności administracyjne. Skarga kasacyjna zostaje oddalona.