Przedsiębiorca nie jest zobowiązany do przekazania dokumentacji pod rygorem kary pieniężnej poza kontekstem inspekcji lub kontroli działalności gospodarczej, jak przewidują przepisy art. 37at ust. 8 Prawa farmaceutycznego.

NSA stwierdza, że nałożenie kary pieniężnej na "G." Sp. z o.o. za nieprzekazanie dokumentacji bez przeprowadzania inspekcji lub kontroli, zgodnie z art. 37at ust. 8 Prawa farmaceutycznego, stanowi naruszenie wymogów ustawowych dotyczących kompetencji organów do prowadzenia takiego postępowania.

Organ administracji publicznej nie pozostaje w bezczynności w postępowaniu wszczynanym z urzędu, gdy skutecznie odnosi się do wniosku organizacji społecznej zgodnie z art. 31 k.p.a., zwłaszcza gdy zaistnieje żądanie wszczęcia postępowania o nałożenie kary na nadawcę.

Bezczynność Przewodniczącego KRRiT w rozpatrzeniu wniosku organizacji społecznej stanowiła rażące naruszenie prawa, uzasadniające wymierzenie grzywny oraz zobowiązanie do formalnego rozpatrzenia wniosku zgodnie z art. 31 § 2 k.p.a.

Zaniechanie przez Przewodniczącego KRRiT rozpatrzenia wniosku organizacji społecznej o wszczęcie postępowania sankcyjnego na podstawie art. 53 u.r.t. stanowiło bezczynność z rażącym naruszeniem prawa, podlegającą kontroli sądowo-administracyjnej.

Przewodniczący KRRiT pozostaje w rażącej bezczynności w zakresie rozpatrzenia wniosku Fundacji o wszczęcie postępowania administracyjnego, co skutkuje zobowiązaniem do formalnego załatwienia sprawy oraz wymierzeniem grzywny administracyjnej.

Organ administracji po złożeniu wniosku przez organizację społeczną musi rozstrzygnąć o wszczęciu bądź odmowie wszczęcia postępowania w formie postanowienia; bezczynność w tym zakresie może być uznana za rażące naruszenie prawa.

Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji dopuścił się rażącej bezczynności, niewłaściwie rozpatrując wniosek fundacji jako organizacji społecznej, co uzasadniało zobowiązanie do działania i nałożenie grzywny.

Skarga kasacyjna została oddalona, gdyż zarzuty naruszenia przepisów proceduralnych i materialnych, dotyczących zwrotu unijnego dofinansowania, nie były zasadne. Sąd podkreślił obowiązek ścisłego przestrzegania konkurencyjności w zamówieniach publicznych.

Skarga kasacyjna W.Z. dotycząca odmowy przyznania płatności na obszary z ograniczeniami naturalnymi została oddalona. Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził prawidłowość dotychczasowych decyzji, argumentując brak wyraźnych dowodów na samodzielne prowadzenie gospodarstwa zgodne z przepisami prawa unijnego i krajowego.

NS uchyla wyrok WSA w Bydgoszczy z uwagi na niecałościowe rozpatrzenie sprawy, ukierunkowując go ponownie do ponownego rozpoznania celem wszechstronnej analizy zarzutów materialnoprawnych i proceduralnych dotyczących wykorzystania środków unijnych.

Lokalizowanie reklamy w pasie drogowym bez zezwolenia zarządcy drogi stanowi delikt administracyjny, uzasadniający nałożenie kary pieniężnej stosownie do przepisów ustawy o drogach publicznych oraz lokalnych regulacji określających stawki opłat.

Członka zarządu można pociągnąć do odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki, jeśli w pełnieniu funkcji nie złożył wniosku o upadłość pomimo niewypłacalności spółki oraz gdy egzekucje z majątku spółki są bezskuteczne.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, że nałożenie kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi jest zgodne z prawem, jeśli materiał dowodowy wskazuje na zajęcie pasa w rozumieniu ustawy o drogach publicznych.

Zajęcie pasa drogowego na cele inne niż potrzeby zarządzania drogami wymaga zezwolenia zarządcy drogi zgodnie z art. 39 ust. 3 u.d.p. Ścisła reglamentacja powoduje, że brak zezwolenia skutkuje karą pieniężną, którą sąd może utrzymać w mocy wobec dostatecznych ustaleń faktycznych i prawidłowej wykładni prawa przez WSA.