Kumulowanie kar pieniężnych za naruszenia w transporcie drogowym jest dopuszczalne, o ile wynika z regulacji prawnej. Stwierdzone przez sąd pierwszej instancji uchybienia nie wpływają na wynik postępowania, gdy zasadnicza kwota kary pozostaje w granicach ustawowego ograniczenia.

Nieposiadanie wymaganych dokumentów przez kierowcę w momencie kontroli nie może samoczynnie uzasadniać nałożenia kary, gdy dokumenty te zostały uprzednio wydane i pojazd spełniał warunki przewidziane w ATP.

W odniesieniu do naruszeń polegających na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu, kara pieniężna nie może być multiplicowana na podstawie sumowania jednostkowych naruszeń, o ile nie wynika to wprost z odpowiednich regulacji prawnych.

Pozbawienie drogi publicznej kategorii gminnej przez uznanie jej za wewnętrzną nie ma podstaw prawnych w art. 10 ust. 3 ustawy o drogach publicznych. Uchwała pozbawiająca statusu drogowego musi spełniać przesłanki prawne przewidziane dla zaliczenia do innej kategorii lub zupełnego wyłączenia z użytkowania.

Nie stwierdza się naruszenia przepisów ustawy o sporcie w decyzji Ministra Sportu i Turystyki, gdy odniesienia w statucie do wymogów międzynarodowych są uzasadnione, a ewentualna działalność gospodarcza członków zarządu podlega ocenie po uzyskaniu osobowości prawnej przez związek.

Odpowiedzialność administracyjna za naruszenia przepisów o transporcie drogowym ma charakter obiektywny; brak wpływu przedsiębiorcy na naruszenie musi być udowodniony faktycznie. Skargę kasacyjną uznaje się za niezasadną formalnie i materialnie.

Dla przypisania odpowiedzialności za fałszowanie ewidencji czasu pracy konieczne jest ustalenie świadomości i intencji pracodawcy wprowadzenia nieprawdziwych danych. W przypadku omyłki pisarskiej wyklucza się sankcyjność czynu.

Zawiadomienie o wszczęciu kontroli, doręczone przedsiębiorcy zgodnie z przepisami, uprawnia organ do przeprowadzania kontroli w terminie wynikającym z art. 48 ust. 2 p.p. Uniemożliwienie kontroli stanowi podstawę do nałożenia kary administracyjnej.

NSA uznał, że decyzje organów transportowych nałożyły karę bez pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego i zgodności z prawem, co uzasadniało uchylenie tych decyzji i zobowiązanie organów do rzetelnego wyjaśnienia okoliczności sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i skierował sprawę do ponownego rozpoznania, wskazując na prawomocność decyzji o wygaśnięciu znaku TIGER VIT, eliminującej podstawę do unieważnienia znaku WILD TIGER.