W przypadku nieuiszczenia opłaty parkingowej, obowiązek jej zapłaty domniemanie obciąża właściciela pojazdu, chyba że wykaże on, iż korzystała z niego inna osoba; z uwagi na brak istotnego uchybienia proceduralnego, skarga kasacyjna została oddalona.

Zgłoszenie wyrobu medycznego, które pozostaje niekompletne i zawiera błędy formalne mimo dwukrotnego wezwania do uzupełnienia, może być uznane za niedokonane zgodnie z art. 63 ustawy o wyrobach medycznych. Rozbieżności w nazwie handlowej uniemożliwiają prawidłową identyfikację wyrobu, co uzasadnia decyzję o odmowie rejestracji.

Umowy o świadczenie wykładów mają charakter umowy o świadczenie usług, a nie dzieła, z uwagi na brak zindywidualizowanego rezultatu. Podlegają zatem regulacjom dotyczącym zlecenia, co skutkuje obowiązkiem ubezpieczeniowym.

Umowa dotycząca przeprowadzenia wykładu dla aplikantów radcowskich, mimo jej nazwy, nie spełnia przesłanek umowy o dzieło, lecz stanowi umowę o świadczenie usług z obowiązkiem podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu, zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e) ustawy o świadczeniach.

Umowy dotyczące wygłoszenia wykładów nie stanowią umów o dzieło, lecz umowy o świadczenie usług, podlegające przepisom o zleceniu. Osoby wykonujące takie umowy obowiązane są do ubezpieczenia zdrowotnego na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e) ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał umowę o wygłoszenie wykładu za umowę o świadczenie usług, odrzucając kwalifikację jako umowy o dzieło ze względu na brak indywidualizacji i samoistności rezultatu. Umowa podlegała zatem regulacjom dotyczącym ubezpieczenia zdrowotnego.

Umowa na przygotowanie i wygłoszenie wykładu dla aplikantów radcowskich polegająca na świadczeniu usług nie spełnia kryteriów umowy o dzieło. W związku z tym uczestnik podlega obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego na podstawie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej.

NSA wskazuje na potrzebę dokonania przez WSA pełnej oceny prawnej decyzji administracyjnej dotyczącej koncesji, uwzględniając wszystkie istotne okoliczności proceduralne i prawne, oraz sprecyzowania wskazań do dalszego postępowania zgodnie z prawem materialnym.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż zgłoszony znak towarowy nie nabył wtórnej zdolności odróżniającej, gdyż brak było przekonujących dowodów wskazujących, że znaczna część docelowej grupy odbiorców identyfikuje go z usługami skarżącej.

Działania podjęte w ramach realizacji umowy pomiędzy O. I. R. P. w K. a uczestniczką, mającej na celu wygłoszenie wykładu, nie stanowią umowy o dzieło, lecz umowę o świadczenie usług, co skutkuje podleganiem uczestniczki obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego, zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e) ustawy o świadczeniach.

Umowa o wykład dla aplikantów radcowskich zawarta przez OIRP nie stanowi umowy o dzieło, lecz umowę o świadczenie usług, co implikuje obowiązek podlegania ubezpieczeniom zdrowotnym, bowiem brak było wskazań indywidualizujących wykład jako dzieło o samoistnym charakterze.

Umowa na wygłoszenie wykładu nie stanowi umowy o dzieło, gdy brakuje precyzyjnego oznaczenia dzieła i jego wynik w postaci twórczego rezultatu. W takim przypadku umowę należy kwalifikować jako umowę o świadczenie usług, do której stosuje się przepisy o zleceniu, a więc z obowiązkiem podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu.

Wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie dostępu do infrastruktury technicznej powinien zawierać szczegółowe określenie przedmiotu sporu oraz dowód na bezskuteczność negocjacji; brak spełnienia tych warunków uzasadnia odmowę wszczęcia postępowania przez organ.

Umowy o przygotowanie i wygłoszenie wykładów nie stanowią umowy o dzieło, lecz są umowami o świadczenie usług, co uzasadnia objęcie wykładowcy obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego.

Umowa zawarta z osobą przyjmującą zamówienie, której przedmiotem jest wygłoszenie wykładu, stanowi umowę o świadczenie usług, a nie umowę o dzieło, gdyż brak jest określenia weryfikowalnego rezultatu. W związku z tym osoba wykonująca takie usługi podlega obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego.

Umowa o przygotowanie i wygłoszenie wykładów dla aplikantów radcowskich, zawarta pomiędzy skarżącą a uczestnikiem, stanowi umowę o świadczenie usług, do której stosuje się przepisy o zleceniu, skutkującą obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego.

W świetle art. 164 i art. 129(1) p.w.p., badanie opisowości znaku towarowego musi dotyczyć każdej usługi objętej zgłoszeniem. Wyrok WSA uchylony, a skarga kasacyjna oddalona przez NSA, mimo częściowo błędnego uzasadnienia, jako odpowiadający prawu.

Nieuprawdopodobnienie braku winy skarżącej w uchybieniu terminu uzasadnia odmowę przywrócenia tego terminu dla uiszczenia należnej opłaty, pomimo niesprzyjających okoliczności towarzyszących pandemicznych, gdy skarżący ma świadomość ciążącego obowiązku terminowego uiszczenia.