Tablica umieszczona w pasie drogowym bez zgody zarządcy stanowi reklamę wymagającą pozwolenia na zajęcie pasa drogowego, a niedopełnienie tego obowiązku skutkuje nałożeniem kary administracyjnej zgodnej z ustawą o drogach publicznych.

W odniesieniu do zachowania polegającego na umieszczeniu nośnika reklamowego w pasie drogowym bez zezwolenia zarządcy drogi, zgodnie z art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych, Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza zgodność z prawem nałożenia kary pieniężnej, której wysokość została obliczona prawidłowo.

Przewoźnik wykonujący transport drogowy podlega odpowiedzialności karnej za niewyposażenie kierowcy w przewożone dokumenty wymagane art. 87 ustawy o transporcie drogowym, nawet w przypadku gdy kierowca nie okaże dokumentów podczas kontroli.

Niezgłoszenie pojazdu do licencji transportowej oraz nieokazanie wypisu z licencji uzasadniało nałożenie kary pieniężnej zgodnie z art. 87 i 92a u.t.d. Bierność dowodowa strony nie może prowadzić do negatywnych konsekwencji dla organu w postępowaniu administracyjnym.

1. Szczegółowe rozważania sądu administracyjnego w uzasadnieniu orzeczenia na tle informacji formalnie objętych klauzulą tajności w trybie przepisów ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych nie muszą z konieczności prowadzić do ich ujawnienia. Istotne jest bowiem precyzyjne rozgraniczenie tych danych, które są bezpośrednio objęte treścią dokumentu będącego nośnikiem informacji

Zajęcie pasa drogowego przez nośnik reklamowy bez wymaganego zezwolenia zarządcy drogi uzasadnia nałożenie kary pieniężnej zgodnie z art. 40 ust. 12 u.d.p. Brak przesłanek do uchylenia decyzji administracyjnych, albowiem ustalenia faktyczne dotyczące lokalizacji nośnika były prawidłowe.

Przewóz towarów uznany za opodatkowaną wewnątrzwspólnotową dostawę towarów musi być zgłoszony w systemie SENT, nawet jeśli dokonuje go ten sam podmiot między własnymi magazynami.

Zajęcie pasa drogowego bez uzyskania wymaganego zezwolenia zarządcy drogi uzasadnia nałożenie kary pieniężnej, która zostaje utrzymana w mocy, jeżeli organ z właściwą starannością zgromadzi materialnie wystarczające dowody potwierdzające naruszenie przepisów.

Umieszczenie nośnika reklamowego w pasie drogowym bez zezwolenia zarządcy drogi uzasadnia nałożenie administracyjnej kary pieniężnej. Brak wątpliwości co do faktycznej lokalizacji nośnika oraz jego ingerencji w pas drogowy wyklucza zastosowanie art. 189f § 1 pkt 1 Kpa.

Ścisła kara za zajęcie pasa drogowego, bez możliwości miarkowania, zgodna z ustawą o drogach publicznych i k.p.a.; brak podstaw do uchylenia decyzji administracyjnej utrzymującej karę.

Zaskarżenie wyroku WSA w Warszawie przez Z. Sp. z o.o., dotyczące ustalenia nienależnie pobranych środków z tytułu refundacji wywozowych, zostało oddalone przez NSA ze względu na brak możliwości jednoznacznego oszacowania pochodzenia eksportowanego mięsa.

NSA uznał za niedopuszczalne kontynuowanie postępowania w przedmiocie utraty dobrej reputacji opartego na zatartej sankcji administracyjnej. Kontynuacja takiego postępowania przekracza granice uprawnień organu kontrolującego i niezgodna z art. 94b u.t.d.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że decyzje o nałożeniu kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego były zgodne z prawem, ponieważ nie zaktualizowano przesłanek odstąpienia od kary określonych w art. 189f k.p.a., w szczególności zaprzestania naruszenia.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną M. J. jako oczywiście bezzasadną, potwierdzając wymagalność obowiązku szczepień ochronnych w braku stwierdzonych przeciwwskazań, co uzasadniało wszczęcie postępowania egzekucyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że dla prawidłowego rozpatrzenia sprawy wymagane jest zbadanie zarówno zgodności z prawem decyzji o uznaniu produktów za niebezpieczne, jak i zasadności nałożenia kary. Brak tego badania stanowi istotną wadę proceduralną.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną z powodu braku zasadności zarzutów naruszenia prawa procesowego i materialnego przy ocenie zasadności zwrotu unijnego dofinansowania.

Decyzja o cofnięciu zezwolenia na przewóz drogowy musi być zgodna z art. 13 ust. 3 rozporządzenia 1071/2009, co wymaga terminarnej precyzji oraz prawidłowości proceduralnych w dochowaniu zakreślonych przepisami terminów.