Prokurenci spółek z ograniczoną odpowiedzialnością nie podlegali obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 35a ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej przed nowelizacją z 1 lipca 2022 r.; obowiązek ten został nałożony dopiero z dniem wejścia zmienionego przepisu.

Skarga kasacyjna zostaje oddalona; zarzut nieważności postępowania i nierozważenie go zgodnie z art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a. nie znajduje uzasadnienia; nie wykazano podstaw kasacyjnych mogących skutkować uchyleniem decyzji wydanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze.

Nowe okoliczności zdrowotne, takie jak nowotwór płuc, nie zmieniają stanu faktycznego w stopniu wpływającym na warunki uznania przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli za chorobę zawodową. Postępowanie pozostaje bezprzedmiotowe.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że oddalenie decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w kwestii stwierdzenia choroby zawodowej jest zgodne z prawem, biorąc pod uwagę orzeczenia lekarskie oraz brak naruszenia proceduralnego w wydanej decyzji. Skarga kasacyjna została oddalona.

Przewlekłe zapalenie okołostawowe barku u W.O. zostało uznane za chorobę zawodową, której powstanie związane jest z wykonywaniem przez niego obowiązków pracowniczych w V.Sp. z o.o., mimo trudności w jednoznacznym określeniu intensywności obciążenia stawów.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż nie istnieją wystarczające podstawy do uznania choroby zawodowej w kontekście przesłanek temporalnych oraz dowodowych, skutkujące oddaleniem skargi kasacyjnej z uwagi na upływ okresu umożliwiającego rozpoznanie schorzenia jako zawodowego.

Skarga kasacyjna, która nie spełnia wymogu dostatecznej konkretyzacji podstaw kasacyjnych poprzez precyzyjne powiązanie z elementami stanu faktycznego i prawnego sprawy, jest oczywiście bezzasadna i podlega oddaleniu.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oddalający skargę na decyzję organu administracyjnego w przedmiocie zwrotu dotacji jest zgodny z prawem i prawidłowo oparty na materiale dowodowym nieuznawanym za niekompletny ani błędnie oceniony.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza, że decyzja cofająca uprawnienia diagnosty jest zgodna z ustawą Prawo o ruchu drogowym oraz podkreśla obowiązek ścisłego stosowania przepisów dotyczących badań technicznych, bez możliwości miarkowania sankcji.

Odpowiedzialność zarządzającego transportem za naruszenia przewozu drogowego na zasadzie ryzyka wymaga wykazania przez stronę wszelkich starań w celu ich zapobieżenia, a brak takiej wykazanej staranności skutkuje utrzymaniem kary.

Oddalenie skargi kasacyjnej wobec braku naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego; warunki udziału w postępowaniu uznano za nieproporcjonalne do przedmiotu zamówienia, co usprawiedliwiało nałożenie korekty finansowej.

Skarga kasacyjna Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi podlega oddaleniu. Decyzja o obciążeniu właściciela pojazdu kosztami z art. 130a ust. 10h Prawa o ruchu drogowym musi być wydana przed upływem 5 lat od uprawomocnienia wyroku ustalającego przejęcie pojazdu przez Skarb Państwa. Postępowanie administracyjne po upływie tego terminu jest bezprzedmiotowe.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał za prawidłowe zastosowanie art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. b Prawa o ruchu drogowym wobec cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami przed wdrożeniem nowych rozwiązań technicznych.