Umowa zawarta między C. S.A. a wykonawcą ma charakter umowy o świadczenie usług, co powoduje, że wykonawca podlega obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego, zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e) ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.

Cofnięcie uprawnień diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów, w przypadku udokumentowanego poświadczenia nieprawdy, jest zgodne z art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Organ administracyjny musi zastosować tę sankcję niezależnie od stopnia winy czy intencji diagnosty.

Zatrzymanie prawa jazdy za wykroczenie polegające na przekroczeniu prędkości o ponad 50 km/h w terenie zabudowanym jest zgodne z prawem, o ile decyzja ostateczna jest wstrzymana do prawomocnego orzeczenia sądu powszechnego. NSA potwierdza zasadność decyzji odmowy zwrotu dokumentu przed tym terminem.

Zgodnie z art. 29 ust. 4 udp organ może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu na drogę klasy GP, jeśli lokalizacja zagraża bezpieczeństwu ruchu. Odmowa jest uzasadniona, gdy istnieje alternatywny dojazd.

Status wspólnika spółki jawnej, wynikający z wpisu do KRS, determinuje obowiązek ubezpieczeniowy niezależnie od faktycznej działalności spółki, tym samym upadłość likwidacyjna spółki nie wpływa na obowiązek ubezpieczeniowy wspólnika.

Decyzja o rejestracji pojazdu, w przypadku braku wymaganego prawem świadectwa homologacyjnego, stanowi rażące naruszenie prawa, niewyważalne stabilnością decyzji, co skutkuje jej nieważnością na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa.

Stwierdzenie nieważności decyzji o rejestracji pojazdu w przypadku oczywistego naruszenia przepisów prawa p.r.d. (z art. 72 ust. 1 pkt 3) jest zasadne, nawet gdy naruszenia te prowadzą do negatywnych skutków społeczno-ekonomicznych. Zasada zaufania do organów państwa nie uzasadnia legalizacji decyzji sprzecznych z prawem.

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 czerwca 2026 r.: Oczywiste naruszenie przepisów art. 72 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 72 ust. 2 pkt 1 prawa o ruchu drogowym przy rejestracji pojazdu bez wymaganych dokumentów skutkuje stwierdzeniem rażącego naruszenia prawa, co uzasadnia uchylenie decyzji rejestracyjnej jako sprzecznej z zasadą praworządności.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, że brak świadectwa homologacji przy rejestracji pojazdu stanowi rażące naruszenie art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d., skutkujące koniecznością stwierdzenia nieważności decyzji rejestracyjnej.

W przypadku zwrotu należności celnych uiszczonych z naruszeniem prawa UE zasady ogólne prawa unijnego uzasadniają wypłatę odsetek niezależnie od wyłączeń przewidzianych w art. 116 ust. 6 UKC.

Ogólne wrażenie wywoływane przez wzór przemysłowy na zorientowanym użytkowniku stanowi o jego indywidualnym charakterze. Cechy wynikające wyłącznie z funkcji technicznej nie obejmują ochrony wzoru zgodnie z art. 104 p.w.p.

Brak rozpoznania wniosków o ulgę w spłacie zadłużenia składkowego nie stanowi przesłanki do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Oddalenie skargi kasacyjnej z uwagi na brak istotnego wpływu naruszeń proceduralnych na wynik sprawy.

Skarga kasacyjna wniesiona przez M.-T. Sp. z o.o. została oddalona, a rozstrzygnięcia organów egzekucyjnych uznane za zgodne z prawem, bowiem zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy, a zastosowany środek egzekucyjny nie był zbyt uciążliwy.

Zastosowanie zasady reformationis in peius w postępowaniu administracyjnym wymaga wykazania rażącego naruszenia prawa lub interesu społecznego; brak tych przesłanek uniemożliwia podwyższenie kary w instancji odwoławczej.

Naczelny Sąd Administracyjny nie znajduje podstaw do uznania, iż decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego o nałożeniu kary pieniężnej na skarżącego za błędne dane w systemie e-Toll była wadliwa, potwierdzając prawomocność zaskarżonego orzeczenia.

Skarżąca A. D. naruszyła warunki umowy dofinansowania oraz zasady konkurencyjności. Zarzuty kasacyjne uznano za bezzasadne, a decyzję organu oraz uzasadnienie WSA za prawidłowe; skargę kasacyjną oddalono.

Naruszenie przez organy celne prawa UE przy poborze cła obliguje je do zwrotu odsetek od niesłusznie pobranych kwot, niezależnie od regulacji UKC, co potwierdza ogólna zasada zwrotu nienależnego świadczenia wynikająca z prawa UE.

W sprawach o zwrot należności celnych niezgodnie pobranych z naruszeniem prawa Unii, zasada ogólna prawa UE nakłada obowiązek zwrotu tych należności wraz z odsetkami, mimo ograniczeń wynikających z art. 116 ust. 6 UKC.

W przypadku zwrotu należności celnych uiszczonych niezgodnie z prawem UE, naliczanie odsetek od zwróconych kwot jest wymagane na podstawie zasad ogólnych prawa unijnego, nawet jeśli unijny kodeks celny stanowi ogólną zasadę ich nieprzyznawania.

Unijny kodeks celny w art. 116 ust. 6 stanowi wyjątek od zasady ogólnej prawa UE dotyczącej zwrotu nienależnie uiszczonych opłat z odsetkami, co nie zwalnia organu celnego z obowiązku ich wypłaty w zgodzie z zasadą generalną prawa Unii.

W postępowaniu dotyczącym podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia nie jest kompetentny do badania przedawnienia należności z tytułu składek zdrowotnych; kwestie te należą do właściwości organów ubezpieczeń społecznych.