W przypadku zmiany przepisów materialnoprawnych dotyczących nadpłat, szczególnie gdy nie przewidziano przejściowych regulacji, stosuje się przepisy obowiązujące w chwili powstania stosunku prawnego. Nowe przepisy wyłączające możliwość oprocentowania nadpłaty mają zastosowanie do decyzji wydanych po ich wejściu w życie i wyłączają art. 78 O.p.

Postępowanie karnoskarbowe wobec podmiotu zleceniobiorcy zatrzymuje bieg przedawnienia zobowiązania zwrotowego dotacji dla zleceniodawcy, tj. gminy jako beneficjenta, w relacji do organu dotującego (wojewody) na podstawie O.p. Stwierdza się zgodność decyzji z prawem.

Odmowa wszczęcia postępowania w sprawie naruszenia zbiorowych praw pacjentów wymaga uprawdopodobnienia zorganizowanego naruszenia, nie zaś pojedynczego przypadku. Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza, że decyzja RespzPrawPacjenta była zasadna, zgodnie z art. 63 ust. 1 ustawy o prawach pacjenta.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, przyjmując prawidłowość rozstrzygnięcia organów niższej instancji w zakresie odmowy przyznania pomocy finansowej z uwagi na brak wykazania naruszenia prawa materialnego i procesowego mogącego wpływać na wynik sprawy.

Orzekanie w sprawach umorzenia składek ZUS wymaga pełnych akt administracyjnych, przy założeniu, że umorzenie możliwe jest tylko po jednoznacznym wykazaniu trwałej trudności materialnej i stosownego uszczegółowienia w aktach sprawy.

Organ celny ma prawo unieważnić zgłoszenie wywozowe w przypadku braku wiarygodnych dowodów potwierdzających wywóz towaru poza UE, co spoczywa na eksporterze. Dokumenty muszą być w oryginale lub odpowiednio poświadczone.

E.G. nie wykazała, że naruszenie praw pacjentów miało charakter systemowy i trwały, co było warunkiem niezbędnym do wszczęcia postępowania o naruszenie zbiorowych praw pacjentów. Skarga kasacyjna oddalona.

Dla wszczęcia postępowania dotyczącego zbiorowych praw pacjenta zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.p. nie wystarcza wykazanie jednostkowego naruszenia. Uprawdopodobnienie musi dowodzić zorganizowanego i systemowego naruszenia praw pacjentów przez podmiot.

Sąd Naczelny uznaje, że podejmowanie i wykonywanie działalności przewoźnika drogowego bez wymaganego zezwolenia stanowić może podstawę do nałożenia kary pieniężnej, nawet jeśli przewóz odbywa się pojazdem niespełniającym kryteriów konstrukcyjnych oraz z wykorzystaniem aplikacji mobilnej do zlecenia usługi.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że art. 92a ust. 10 ustawy o transporcie drogowym nie wyklucza kumulacji kar za różne i nietożsame naruszenia prawne, jeśli zachowania odpowiadają osobnych czynów zawartych w zał. nr 3 i 4 do tejże ustawy.

NSA uchyla wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wskazując na błędne zastosowanie przepisów k.p.a. zamiast ustawy PROW, oraz przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania, uznając zasadność skargi kasacyjnej Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.

Postępowanie administracyjne dotyczące nałożenia kary pieniężnej za brak uiszczenia opłaty elektronicznej na spółkę w restrukturyzacji sanacyjnej winno być wszczęte z udziałem zarządcy masy sanacyjnej; kierowanie zawiadomienia do spółki czyni wszczęcie postępowania nieskutecznym.

Oddalenie skargi kasacyjnej przez NSA uzasadnia prawidłowe doręczenie decyzji organu administracyjnego pełnomocnikowi strony, co skutkuje uznaniem terminu wniesienia odwołania za przekroczony, zgodnie z przepisami k.p.a. o doręczeniach.

NSA uchylił wyrok WSA z powodu wadliwego uzasadnienia, podkreślając konieczność poprawnej wykładni i zastosowania przepisów rozporządzenia wykonawczego w kontekście oceny punktowej wniosku o pomoc finansową.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia są prawomocne, a Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad ma prawo do ich nakładania, gdyż drogi publiczne stanowią własność Skarbu Państwa.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej z uwagi na brak naruszenia przepisów prawa procesowego oraz materialnego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny i Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, co uzasadniało nieprzyznanie pomocy finansowej.