Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, potwierdzając zasadność nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez wymaganej zgody zarządcy, uznając zastosowanie prawa materialnego i dowody za zgodne z prawem.

Oddalenie skargi kasacyjnej potwierdza legalność decyzji nałożenia kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia, gdy stanowisko organu nadzorczego jest poparte odpowiednimi dowodami i wykładnia prawa nie budzi wątpliwości. Zgodność z prawem lokalizowania obiektów w pasie drogowym wymaga szczególnego uzasadnienia.

Członek zarządu, podpisując raporty spółki, odpowiada za ich prawdziwość, nawet gdy nie były przez niego osobiście tworzone; nie dochowanie należytej staranności pociąga za sobą odpowiedzialność prawną.

Umieszczenie reklamy na elewacji budynku przylegającego do pasa drogowego, którego powierzchnia wchodzi w przestrzeń powietrzną pasa, stanowi zajęcie pasa drogowego i wymaga zezwolenia zarządcy drogi.

Dla legalności lokalizacji obiektów w pasie drogowym konieczne jest uzyskanie zgody zarządcy drogi, niezależnie od ich wpływu na bezpieczeństwo ruchu, co uzasadnia sankcje za naruszenia tej reguły.

Odpowiedzialność członka rady nadzorczej za rażące naruszenie informacyjnych obowiązków spółki jest uzależniona od uprzedniego stwierdzenia naruszenia przez spółkę, a przedłużenie terminów do wydania decyzji było zgodne z ustawą COVID-19.

Zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy, nawet bez bezpośredniego zagrożenia, uzasadnia nałożenie kary pieniężnej. Materialna zgodność decyzji administracyjnej polega na spełnieniu rygorów dowodowych, które nie wymagały przeprowadzenia dodatkowych geodezyjnych opinii.

Umieszczenie obiektu w pasie drogowym bez zgody zarządcy drogi uzasadnia nałożenie kary pieniężnej. Zajęcie pasa drogowego przez nośnik reklamowy podlega przepisom art. 40 ustawy o drogach publicznych, które wymagają uzyskania stosownego zezwolenia.

Zajmowanie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi uzasadnia nałożenie kary pieniężnej; zgromadzony materiał dowodowy jest kluczowy dla określenia faktycznego zajęcia pasa drogowego.

Odpowiedzialność członków rady nadzorczej spółki za rażące naruszenie obowiązków informacyjnych przez emitenta ma charakter sprzężony i zależy od wydania prawomocnej decyzji sankcjonującej spółkę. Termin dochodzenia takiej odpowiedzialności może być zawieszony w stanach nadzwyczajnych jak epidemia.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając, że skarżący nie wykazał wpływu zarzucanych uchybień na wynik postępowania, oraz że nie spełniono przesłanek do zawieszenia postępowania w sprawie sprzeciwu wobec zgłoszenia znaku towarowego.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, że przepisy dotyczące przedawnienia zobowiązań podatkowych czy administracyjnych kar pieniężnych nie mają zastosowania do opłat za zajęcie pasa drogowego ustalanych zgodnie z ustawą o drogach publicznych, gdyż mają one charakter rekompensacyjny, a nie sankcyjny.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, potwierdzając legalność decyzji o nałożeniu kary za zajęcie pasa drogowego, z uwagi na wystarczające dowody ustalające lokalizację reklam w przestrzeni pasa drogowego i prawidłową interpretację obowiązujących przepisów przez sąd I instancji.

Nakładanie kary pieniężnej za umieszczenie szyldu reklamowego w pasie drogowym bez zezwolenia zarządcy drogi jest zgodne z prawem, gdy szyld obejmuje przestrzeń nad tym pasem i jest widoczny dla użytkowników drogi.

Niedopełnienie przez beneficjenta warunku uzupełnienia wykształcenia w terminie, określonego w decyzji o przyznaniu pomocy finansowej, bez wykazania zaistnienia siły wyższej w odpowiednim terminie, uzasadnia nałożenie sankcji zwrotu otrzymanych funduszy.