Zarówno przewóz okazjonalny, jak i przewóz taksówką, są formami transportu drogowego wymagającymi licencji. Nałożenie kary za brak wymaganych zezwoleń jest zasadne, gdy pojazd nie spełnia wymogów konstrukcyjnych i oznakowania przewidzianych dla taksówki według ustawy o transporcie drogowym.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że przewóz spełniający kryteria przewozu okazjonalnego, nie wyposażony w taksometr ani aplikację mobilną, nie może być uznany za taksówkę, co uzasadnia nałożenie kary pieniężnej zgodnie z ustawą o transporcie drogowym.

Art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. nie stosuje się do deliktów jednoczynowych, takich jak nieuiszczenie opłaty elektronicznej, gdzie przesłanki "znikomej wagi naruszenia" i "zaprzestania naruszania prawa" muszą być spełnione łącznie.

W postępowaniu o stwierdzenie choroby zawodowej organ inspekcji sanitarnej oraz sąd administracyjny są związani orzeczeniem właściwej jednostki orzeczniczej w zakresie specjalistycznych ustaleń medycznych, jeżeli orzeczenie zostało wydane zgodnie z wymaganiami formalnymi i należycie uzasadnione. Rozbieżności w opisie stanu klinicznego nie wymagają dalszego postępowania, jeżeli nie podważają zgodnego

Art. 165b § 1 Ordynacji podatkowej nie znajduje zastosowania w postępowaniach o nałożenie kary pieniężnej na podstawie ustawy SENT; obowiązują własne przepisy tej ustawy, co wyklucza przedawnienie wszczęcia postępowania administracyjnego.

NSA uznaje, że używana odzież przewożona przez A. S. spełnia definicję odpadu, a brak wymaganych dokumentów oraz oznakowania uzasadnia nałożenie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o przewozie odpadów.

Przy ustalaniu wysokości administracyjnej kary pieniężnej przewidzianej w art. 129e ust. 2 ustawy - Prawo farmaceutyczne nie występuje potrzeba stosowania dodatkowych przesłanek miarkowania kary z art. 189d k.p.a., gdyż regulacja ta jest kompletna i wyłącza potrzebę posiłkowego stosowania przepisów k.p.a.

Zakażenie wirusem SARS-CoV-2 może być uznane za chorobę zawodową, gdy okoliczności wskazują na narażenie zawodowe w środowisku pracy, zgodnie z ustawą i przepisami o chorobach zawodowych.

Sąd uznał, że cofnięcie zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej jest zasadne w przypadku utraty rękojmi prawidłowego prowadzenia apteki wskutek naruszenia przepisów prawa farmaceutycznego dotyczących dystrybucji leków.

Uchwała powołująca dyrektora szpitala na podstawie kolejnego konkursu może być niezgodna z prawem, jeśli nie zachodziły podstawy do nienawiązania stosunku pracy z osobą wybraną w poprzednim konkursie. NSA podkreśla konieczność pełnego uzasadnienia rozstrzygnięć faktycznych i prawnych.

Art. 37at ust. 8 Prawa farmaceutycznego nie daje podstaw do żądania dokumentacji bez kontekstu inspekcji lub kontroli; brak spełnienia przesłanek inspekcyjnych uniemożliwia naliczenie kar pieniężnych w tym zakresie.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że rolnik będący również podmiotem skupującym, z powodu powiązań osobowych i wspólnego numeru NIP, nie jest uprawniony do pomocy finansowej z tytułu strat w sektorze zbóż i nasion oleistych.

Stwierdzenie utrwalonych, istotnych i niewyjaśnionych nieprawidłowości w dokumentowaniu oraz ewidencjonowaniu obrotu produktami leczniczymi może świadczyć o utracie rękojmi należytego prowadzenia apteki i uzasadnia obligatoryjne cofnięcie zezwolenia na podstawie art. 37ap ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 101 pkt 4 Prawa farmaceutycznego. Przedsiębiorca ponosi odpowiedzialność także za wadliwość stosowanego

Czasowe zawieszenie administracyjnego postępowania powinno dotyczyć całości sprawy, a nie tylko jednego z uczestników, gdyż współuczestnictwo materialnoprawne wyklucza rozdzielną procedurę zawieszającą wobec pojedynczych stron.

Zobowiązanemu, wnoszącemu o zwolnienie spod egzekucji, przysługuje obowiązek wykazania 'ważnego interesu', który musi być uzasadniony poprzez możliwość realizacji zobowiązań z innych źródeł majątkowych, co w niniejszej sprawie nie zostało udowodnione.