Zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia przez profesjonalnego przedsiębiorcę, nawet działającego w zakresie użyteczności publicznej, nie uprawnia do odstąpienia od kary pieniężnej, jeśli naruszenie trwało długi czas i nie było znikome.

Otworzenie postępowania sanacyjnego nie wyklucza przyznania dofinansowania, gdy zastosowanie ma wyjątek z art. 1 ust. 4 lit. c Rozporządzenia 651/2014, dotyczący trudnej sytuacji wywołanej pandemią COVID-19. Unijny ustawodawca dopuścił pomoc dla firm ze względu na kontekst pandemiczny.

Zaniechanie uwzględnienia normy szczególnej z art. 1 ust. 4 lit. c rozporządzenia nr 651/2014, pozwalającej na przyznanie pomocy publicznej mimo formalnych przesłanek trudnej sytuacji ekonomicznej, stanowi naruszenie prawa materialnego, wymagające uchylenia decyzji i orzeczeń sądowych opartych na błędnej wykładni.

Odmowa przyznania dofinansowania narusza przepisy materialne, w szczególności art. 1 ust. 4 lit. c rozporządzenia 651/2014, bowiem przedsiębiorstwo może otrzymać pomoc, mimo późniejszego popadnięcia w trudną sytuację.

Naczelny Sąd Administracyjny utrzymuje, że brak szczegółowego odniesienia się organu administracji do zarzutów może stanowić naruszenie zasad uzasadnienia decyzji i dwuinstancyjności postępowania. Oddala skargę kasacyjną z uwagi na brak precyzyjnego wskazania naruszonych przepisów.

Korekta zaświadczenia o pomocy de minimis nie stanowi aktu zaskarżalnego, lecz jest czynnością materialno-techniczną, której korekta nie podlega zażaleniu. Zaskarżenie takiej czynności jest procesowo niedopuszczalne.

W postępowaniu o przyznanie płatności, ciężar dowodu spoczywa na wnioskodawcy; organ ocenia wniosek wyłącznie na podstawie przedstawionych dowodów. Braki formalne powinien wskazać tylko kierownik biura powiatowego. Obowiązek aktywnego uczestnictwa w postępowaniu i załączania właściwych dokumentów spoczywa na składającym wniosek.