Zastosowanie trybu art. 155 k.p.a. nie może służyć ponownej weryfikacji decyzji ostatecznych jako surogat kolejnej instancji, lecz wymaga wykazania istnienia interesu społecznego lub słusznego interesu strony, co nie może być jedynie subiektywnym przekonaniem strony.

Skarżący nie wykazał istnienia naruszenia przepisów postępowania, które miałyby istotny wpływ na wynik sprawy. Organy celne miały uzasadnione wątpliwości co do wartości celnej, a opinia biegłego została uznana za wiarygodną i wystarczającą.

Skarga kasacyjna G. E. N. Sp. z o.o. Sp. k. w Białymstoku została rozstrzygnięta przez NSA negatywnie – art. 155 k.p.a. nie uzasadnia zmiany decyzji ostatecznej w zakresie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej wobec nieprawidłowości zarzutów dotyczących wykładni i zastosowania przepisów unijnych.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że w przypadku formalnie kompletnego wniosku o przyznanie pomocy, organ administracyjny nie posiada normatywnego obowiązku pouczania o brakach w okresie możliwym do dokonania zmiany wniosku; zmiany wniosku dokonane po upływie tego terminu są nieskuteczne.

Bezpodstawne jest kwestionowanie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego, gdy decyzja organu znajduje umocowanie w prawidłowej wykładni przepisów materialnoprawnych i brakuje wskazania konkretnych naruszeń prawa przez organy i sądy administracyjne.

Jedynie posiadanie świadomości przez pracodawcę o niepełnosprawności pracownika w chwili zatrudnienia, bez konieczności fizycznego przedstawienia orzeczenia o niepełnosprawności, wystarcza do uznania, że zatrudnienie miało miejsce w warunkach efektu zachęty.

Wszczęcie postępowania administracyjnego z urzędu następuje z datą podjęcia pierwszej czynności przez organ, a nie z datą doręczenia zawiadomienia stronie. Przekroczenie tego terminu skutkuje przedawnieniem prawa nałożenia sankcji administracyjnej (art. 13n u.d.p.).

Zarówno przewóz okazjonalny, jak i przewóz taksówką, są formami transportu drogowego wymagającymi licencji. Nałożenie kary za brak wymaganych zezwoleń jest zasadne, gdy pojazd nie spełnia wymogów konstrukcyjnych i oznakowania przewidzianych dla taksówki według ustawy o transporcie drogowym.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że przewóz spełniający kryteria przewozu okazjonalnego, nie wyposażony w taksometr ani aplikację mobilną, nie może być uznany za taksówkę, co uzasadnia nałożenie kary pieniężnej zgodnie z ustawą o transporcie drogowym.

Art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. nie stosuje się do deliktów jednoczynowych, takich jak nieuiszczenie opłaty elektronicznej, gdzie przesłanki "znikomej wagi naruszenia" i "zaprzestania naruszania prawa" muszą być spełnione łącznie.

NSA uznaje, że używana odzież przewożona przez A. S. spełnia definicję odpadu, a brak wymaganych dokumentów oraz oznakowania uzasadnia nałożenie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o przewozie odpadów.

Art. 165b § 1 Ordynacji podatkowej nie znajduje zastosowania w postępowaniach o nałożenie kary pieniężnej na podstawie ustawy SENT; obowiązują własne przepisy tej ustawy, co wyklucza przedawnienie wszczęcia postępowania administracyjnego.

Przy ustalaniu wysokości administracyjnej kary pieniężnej przewidzianej w art. 129e ust. 2 ustawy - Prawo farmaceutyczne nie występuje potrzeba stosowania dodatkowych przesłanek miarkowania kary z art. 189d k.p.a., gdyż regulacja ta jest kompletna i wyłącza potrzebę posiłkowego stosowania przepisów k.p.a.