Skarga kasacyjna przeciwko decyzji o ustaleniu wysokości kosztów usuwania pojazdu jest niezasadna; organy prawidłowo zastosowały przepisy art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym, a ustalenia faktyczne były zgodne z prawem.

Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Płocku o naliczeniu kosztów związanych z pojazdem marki BMW została utrzymana w mocy prawnej, jako zgodna z postanowieniem o przepadku pojazdu potwierdzającym jego właściciela na dzień usunięcia.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, iż prawidłowo utrzymano w mocy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz nałożone kary pieniężne za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, odrzucając skargę kasacyjną jako nieuzasadnioną.

Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej J.W., uznając oddalenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego za zgodne z prawem, ze względu na brak wystarczającego uprawdopodobnienia okoliczności braku winy w uchybieniu terminowi postępowania.

Skarga kasacyjna dotycząca przywrócenia terminu na wniesienie odwołania została oddalona. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że brak było wiarygodnych dowodów uprawdopodabniających okoliczności uzasadniające przywrócenie tego terminu.

Kara pieniężna za naruszenie przepisów o transporcie drogowym była zasadna, gdyż organy administracyjne prawidłowo ustaliły, że przewóz był wykonywany na zlecenie skarżącej spółki, pomimo zastrzeżeń dotyczących dokumentacji protokołu kontroli.

Odmowa przywrócenia terminu do złożenia zawiadomienia o zbyciu pojazdu jest uzasadniona w sytuacji, gdy strona nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu oraz nie przedłożyła dowodów na twierdzone przeszkody.

Odpowiedzialność zarządzającego transportem ma charakter obiektywny i administracyjny, a nie wykazanie przez zarządzającego przesłanek egzoneracyjnych skutkuje utrzymaniem kary pieniężnej za naruszenia czasu pracy kierowców.

Dla oceny, czy przewoźnik ponosi odpowiedzialność za niewyposażenie kierowcy w wymagane dokumenty, kluczowy jest protokół kontroli drogowej, który stanowi dowód mający moc dokumentu urzędowego. Niedopełnienie tego obowiązku przez przedsiębiorcę uzasadnia nałożenie kary administracyjnej.

Przepis art. 73aa ust. 5a pkt 5 P.r.d., w brzmieniu nadanym nowelizacją z 7 listopada 2025 r., wyłącza Skarb Państwa z obowiązku rejestracji pojazdu przejętego wskutek przepadku. Wszczęte, ale niezakończone postępowania administracyjne obejmują tę zmianę, co czyni dalsze postępowanie bezprzedmiotowym.

NSA stwierdził, że sprawa przekazania rekompensaty w transporcie publicznym, z uwagi na brak regulacji w umowie, nie jest sprawą administracyjną, lecz cywilnoprawną, co wyklucza kognicję organów administracji publicznej.

Decyzja o rejestracji pojazdu bez niezbędnej homologacji narusza prawo w sposób rażący, co uzasadnia stwierdzenie jej nieważności, niezależnie od społeczno-ekonomicznych skutków takiego orzeczenia.

Sprawa o rekompensatę za ulgi w transporcie publicznym ma w istocie charakter cywilnoprawny, wyłączając możliwość merytorycznego rozstrzygnięcia w postępowaniu administracyjnym. Umorzenie postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. było prawidłowe.

Główny Inspektor Farmaceutyczny dopuścił się rażącej bezczynności w rozpoznaniu odwołania od decyzji o zmianie zezwolenia na prowadzenie apteki, naruszając przepisy proceduralne dotyczące terminowego załatwienia spraw w postępowaniu administracyjnym.

W sytuacji wydania decyzji o rejestracji pojazdu z pominięciem wymogów art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, przyznanie jej stabilności decyzji ostatecznej jest niedopuszczalne. Rażące naruszenie przepisów uzasadnia stwierdzenie jej nieważności.

Rekompensata za stosowanie ulg w transporcie publicznym wymaga umownej regulacji, co wyłącza sprawę spod kognicji administracji publicznej; ma ona charakter cywilnoprawny i rozstrzyga ją sąd cywilny, nie organ administracyjny.

Sąd stwierdza, że oddala skargę kasacyjną J.B., podzielając argumenty Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Nie stwierdzono naruszeń proceduralnych, a pomoc finansowa nie została przyznana z powodu niespełnienia wymogów formalnych.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że brak przejrzystości wezwania do uzupełnienia wniosku uniemożliwia prawidłową ocenę projektu na etapie formalnym, co skutkowało niezasadnością negatywnej oceny wniosku Gminy Miejskiej Iława i ostatecznym oddaleniem skargi kasacyjnej Ministra.

Posiadanie promesy na prowadzenie apteki ogólnodostępnej przez jeden podmiot nie nadaje mu przymiotu strony w postępowaniu dotyczącym innych podmiotów ubiegających się o zezwolenie. Brak interesu prawnego wyklucza uprawnienie do zaskarżania decyzji administracyjnych dotyczących wydania zezwolenia innym przedsiębiorcom.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że decyzja o rejestracji pojazdu bez wymaganego dokumentu homologacyjnego, będąca wynikiem rażącego naruszenia prawa, powinna zostać uchylona. Skutki społeczno-ekonomiczne nie stanowią przeszkody do stwierdzenia jej nieważności.

Rażące naruszenie przepisu art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d. przy rejestracji pojazdu bez wymaganej homologacji obliguje do stwierdzenia nieważności decyzji, niezależnie od skutków społeczno-gospodarczych, jako niezgodnej z zasadą praworządności.

Oczywisty brak świadectwa homologacji przy rejestracji pojazdu stanowi rażące naruszenie art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d, nieusprawiedliwione argumentami stabilności decyzji czy planami legislacyjnymi, co uzasadnia uchylenie decyzji rejestracyjnej.

Niezachowanie materialnoprawnego terminu składania wniosków o rekompensatę skutkuje wygaśnięciem uprawnienia do świadczenia, a organy administracyjne nie są zobowiązane do udzielania pouczeń ponad zakres określony w przepisach procedury administracyjnej.