Art. 33a ustawy o podatku od towarów i usług nie wyklucza możliwości skorygowania deklaracji VAT w odniesieniu do importu towarów, a prawo to przysługuje na ogólnych zasadach z art. 81 o.p., chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Organy podatkowe nie mogą ograniczać tego prawa bez wyraźnej podstawy prawnej.

Umieszczenie reklamy na przyczepie w pasie drogowym, bez odpowiedniego zezwolenia zarządcy drogi, stanowi czyn podlegający sankcji pieniężnej, przy czym powierzchnię dla celów karnych określa się poprzez sumowanie wszystkich płaszczyzn nośnika reklamowego.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż przyznanie stypendium sportowego wymaga, by konkurencja była objęta programem igrzysk; błędne utożsamienie dyscypliny sportowej z konkurencją narusza art. 32 ust. 1f ustawy o sporcie.

Umieszczenie reklamy na przyczepie zaparkowanej w pasie drogowym, widocznej z drogi i bez uzyskania odpowiedniego zezwolenia, stanowi zajęcie pasa drogowego w rozumieniu ustawy o drogach publicznych i uzasadnia nałożenie kary pieniężnej na podstawie art. 40 ust. 12 u.d.p.

Podatnikowi przysługuje prawo do dokonania korekty deklaracji podatkowej z tytułu importu towarów na zasadach art. 33a ust. 1 ustawy o VAT, co wynika z postanowień art. 81 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej; ograniczenia tego prawa są niedopuszczalne bez wyraźnego zapisu ustawowego.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zgodnie z art. 81 Ordynacji podatkowej, podatnik ma prawo do skorygowania deklaracji VAT, jeżeli prawo nie stanowi inaczej, co obejmuje deklaracje dotyczące importu towarów zgodnie z art. 33a ust. 1 ustawy o VAT.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w stanie prawnym obowiązującym w okresie 1 lipca 2020 r. – 6 września 2021 r., podatnik miał prawo do korekty deklaracji VAT w zakresie nieujętego w niej podatku importowego na podstawie ogólnych przepisów Ordynacji podatkowej.

Art. 33a ust. 1 u.p.t.u. nie wyklucza możliwości korekty deklaracji podatkowej, w której nie rozliczono w pełni podatku z tytułu importu towarów, co wynika z uregulowań art. 81 § 1 o.p. umożliwiających korektę deklaracji, jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 23 października 2025 r. (sygn. II GZ 608/24) oddalił skargę Prezydium NRA o wznowienie postępowania. Samo powołanie sędziego przez KRS, ukształtowaną w 2017 r., nie stanowi podstawy do wznowienia, bez wskazania dodatkowych okoliczności podważających jego niezawisłość.

Posiadacz zależny lokalu, w którym umieszczono niezarejestrowane automaty do gier, ponosi odpowiedzialność finansową, nawet jeśli podnajął część lokalu osobie trzeciej. Odpowiedzialność za lokal spoczywa na posiadaczu formalnym.

Sąd potwierdza, że urządzanie gier hazardowych na automatach bez koncesji skutkuje administracyjną karą pieniężną w wysokości określonej przepisami ustawy o grach hazardowych. Skarżący, angażując się w ten proceder bez wymaganych zezwoleń, podlega odpowiedzialności bez możliwości miarkowania kary.

Opłata za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego we własność nie stanowi świadczenia okresowego, a potrącenie wobec gminy jest nieskuteczne. Procedury egzekucyjne administracyjne winny być wnikliwe w kontekście działalności gospodarczej gminy.

NSA przyjmuje, iż automaty umożliwiające uczestniczenie w grach o charakterze losowym, zgodnie z ustawą o grach hazardowych, wymagają spełnienia formalnych wymogów koncesyjnych, niezależnie od poglądów zarządcy co do charakteru gry. W konsekwencji, brak spełnienia tych wymogów uzasadnia nałożenie kary finansowej.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, iż decyzja o nałożeniu kary pieniężnej na "A." Sp. z o.o. za urządzanie gier na automatach bez koncesji jest zgodna z przepisami ustawy o grach hazardowych, a kontrola celno-skarbowa nie naruszała terminu proceduralnego.

Gry urządzane przez spółkę T. Sp. z o.o. na automatach, które zawierają element losowości, kwalifikują się jako gry hazardowe zgodnie z ustawą o grach hazardowych, co uzasadnia nałożenie kary za brak koncesji, zezwolenia lub zgłoszenia.

Brak wyraźnego zakazu korekty deklaracji podatkowej w art. 33a ustawy o VAT nie wyłącza prawa podatnika do skorygowania deklaracji na podstawie art. 81 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, co skutkuje uchyleniem decyzji organów podatkowych oraz umorzeniem postępowania.

NSA stwierdził, że konkurencja 'szachy drużynowe open' nie jest objęta programem igrzysk głuchych, co wyklucza przyznanie stypendium na podstawie art. 32 ust. 1f ustawy o sporcie; zatem uchyla wyrok WSA i oddala skargę.

"Szachy drużynowe open" nie są objęte programem igrzysk głuchych, wobec czego Minister Sportu i Turystyki zasadnie zastosował art. 32 ust. 1g pkt 1 ustawy o sporcie przy rozpatrzeniu wniosku o przyznanie stypendium sportowego, a zaskarżenie decyzji w tym zakresie było niezasadne.

Podatnik nie traci prawa do korekty deklaracji podatkowej na zasadach art. 33a u.p.t.u., jeśli nie spełnił wymogu terminowego rozliczenia VAT z tytułu importu, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej, co deklaruje Ordynacja podatkowa.

Prawo podatnika do korekty deklaracji podatkowej wynika z art. 81 Ordynacji podatkowej, a przepisy art. 33a ustawy o VAT nie wyłączają tego prawa, nawet przy stosowaniu procedury uproszczonej w rozliczeniu podatku z tytułu importu towarów.

Organizowanie gier na automatach zawierających element losowości bez koncesji lub zgłoszenia stanowi naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych i uzasadnia nałożenie kary finansowej.

Obowiązek zwrotu dotacji niewykorzystanej zgodnie z przeznaczeniem powstaje z mocy prawa i jego dochodzenie nie ulega przedawnieniu przed upływem pięciu lat od końca roku kalendarzowego następującego po roku, w którym dotacja była udzielona.