Formalna świadomość pracodawcy o niepełnosprawności pracownika przed jego zatrudnieniem, poparta oświadczeniem, uprawnia do dofinansowania płacowego, nawet przy późniejszym dostarczeniu orzeczenia. Spełnienie efektu zachęty nie wymaga formalności w dniu zatrudnienia.

NSA uznał, że warunkiem dofinansowania wynagrodzeń jest faktyczne poniesienie kosztów płacy, tj. dokonanie przelewu na ZUS, nie zaś formalne księgowanie przez ZUS. Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję administracyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził brak zasadności skargi kasacyjnej, wskazując, że nieprzedstawienie formalnego orzeczenia o niepełnosprawności przy zatrudnianiu nie dyskvalifikuje wiedzy o niepełnosprawności jako podstawy efektu zachęty.

Pracodawca może uzyskać dofinansowanie do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego w ramach efektu zachęty, gdy jest świadomy niepełnosprawności pracownika przed jego formalnym zatrudnieniem, nawet jeśli orzeczenie przedstawiono później.

Organ egzekucyjny jest zobowiązany do zbadania prawidłowości realizacji zajęcia, w tym ochrony środków wyłączonych z egzekucji, co podlega kontroli w ramach skargi na czynności egzekucyjne. NSA podtrzymał decyzję WSA, podkreślając konieczność zapewnienia ochrony prawnej dłużnikom.

Dla skutecznego przywrócenia terminu do wniesienia odwołania konieczne jest wykazanie braku winy w uchybieniu terminu. Obowiązki aktualizacyjne względem adresu w CRP KEP spoczywają na podatniku, a ich zaniedbanie wyklucza możliwość skutecznego odwołania się od decyzji administracyjnej.

Cofnięcie zezwolenia na prowadzenie apteki A. Sp. z o.o. było uzasadnione z uwagi na brak rękojmi należytego prowadzenia apteki, wynikający z naruszenia zasad obrotu lekami."

Przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wymaga wykazania braku winy w uchybieniu terminu oraz dopełnienia formalnych obowiązków przez stronę, a skuteczne doręczenie decyzji pod wskazanym adresem eliminuje możliwość uzasadnienia przywrócenia z powodu nieskutecznego doręczenia.

Brak formalnego orzeczenia o niepełnosprawności w dniu zatrudnienia nie wyklucza przyznania dofinansowania, gdy pracodawca posiada wiedzę o niepełnosprawności w momencie nawiązania stosunku pracy, a obowiązujące przepisy w ramach efektu zachęty zostały spełnione.

Posiadanie formalnego orzeczenia o niepełnosprawności w momencie zatrudnienia nie jest niezbędne dla uznania efektu zachęty, jeśli pracodawca posiada wiedzę o niepełnosprawności pracownika.

NSA uznał, że pracodawca nie ma obowiązku opłacenia wszystkich składek za dany okres, aby uzyskać dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych, lecz jedynie musi pokryć składki dotyczące tych pracowników w terminie.

Zarówno organy administracyjne, jak i sądy muszą opierać się na całokształcie dowodów; brak realnego i hipotetycznego wpływu naruszeń procesowych uzasadnia oddalenie skargi kasacyjnej.

NSA orzekł, że dofinansowanie do wynagrodzeń niepełnosprawnych przysługuje, gdy pracodawca faktycznie pokrył koszty płacy, a interpretacja zależności od rozliczeń ZUS jest niewłaściwa.

Skarżący, jako profesjonalny przewoźnik, odpowiada za przestrzeganie ustalonej trasy i przystanków zawartych w zezwoleniu na przewozy. Nawet bez formalnego powiadomienia, znane jest mu zamknięcie dworca, co wyklucza uchylenie się od administracyjnej odpowiedzialności.

Pracodawca może zaliczyć pracownika do stanu zatrudnienia osób niepełnosprawnych na potrzeby dofinansowania, jeśli w dniu zatrudnienia miał wiedzę o jego niepełnosprawności i działał w efekcie zachęty, nawet jeśli fizyczne orzeczenie nie zostało przedstawione w tym dniu.

Nałożenie admin. kar pieniężnych na podstawie p.r.d. oraz u.t.d. nie narusza zasady ne bis in idem, gdy naruszają różne dobra prawne. Sąd I instancji błędnie uznał za możliwe odstąpienie od nałożenia jednej z kar.

Zakazy prowadzenia działalności gospodarczej nie mogą być wprowadzane rozporządzeniem Rady Ministrów bez wyraźnego umocowania ustawowego. Sankcje administracyjne, oparte na normach niewynikających z ustawy, naruszają konstytucyjną zasadę wyłączności ustawy.

Wyrok WSA uchylający decyzję Prezesa ARiMR jest prawidłowy; upływ terminu przedawnienia nieprawidłowości w programach wieloletnich zależny jest od występowania przerw oraz prawidłowym zawiadomieniu beneficjenta o postępowaniu dotyczącym nieprawidłowości.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż wymóg złożenia zaświadczenia z rejestru koniowatych nie eliminuje możliwości uzupełnienia braków formalnych wniosku o płatność ekologiczną, jeśli organ nie wezwał strony do ich uzupełnienia. Skarga kasacyjna Dyrektora ARiMR została oddalona, a wyrok sądu I instancji uznany za prawidłowy.