Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził legalność zobowiązania Miasta Ł. do zwrotu nadpłaconej subwencji oświatowej. Skarga kasacyjna nie wykazała uchybień w wykładni przepisów i organizacji kształcenia, co skutkowało jej oddaleniem.

Podmiot prowadzący placówkę oświatową nie jest przedsiębiorcą w rozumieniu Prawa przedsiębiorców i nie spełnia przesłanek do otrzymania świadczeń z FGŚP na podstawie ustawy o przeciwdziałaniu COVID-19, jeśli nie wykaże, że wnioskowane wsparcie dotyczy działalności nieoświatowej.

Skarga kasacyjna E. B. w sprawie zarzutów dotyczących obowiązku szczepień ochronnych została oddalona z uwagi na brak zasadnych przesłanek proceduralnych i materialnopolitycznych, potwierdzając prawo do wymagalności obowiązku szczepień zgodnie z art. 17 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych.

Zarzut braku wymagalności obowiązku szczepień ochronnych, oparty na niewystarczającej dokumentacji medycznej i proceduralnych niedopatrzeniach, uznać należy za bezzasadny, gdyż wymagania te zostały spełnione zgodnie z przepisami prawa.

Przyznanie stypendium sportowego finansowanego ze środków publicznych stanowi indywidualną sprawę administracyjną, która musi być rozstrzygana w drodze decyzji administracyjnej w rozumieniu art. 104 k.p.a., niezależnie od okoliczności wskazanych w innych aktach prawnych.

Podjęcie uchwały zaliczającej drogi do kategorii gminnych wymaga precyzyjnego oznaczenia jej przebiegu oraz posiadania prawa własności do gruntów. Uchwała naruszająca te zasady jest nieważna.

Dla przyznania stypendium sportowego olimpijskiego, osiągnięcia muszą być uzyskane w konkurencjach lub dyscyplinach objętych programem Igrzysk Paraolimpijskich, co wyklucza inne zawody, nawet jeśli są określane jako "Igrzyska".

Decyzja Prezesa ULC była zgodna z prawem, a umorzenie postępowania było zasadne z uwagi na brak formalnej skuteczności reklamacji oraz równoległe postępowania sądowe dotyczące tych samych roszczeń.

Decyzja administracyjna o zajęciu pasa drogowego nie podlega uchyleniu na podstawie art. 162 § 2 k.p.a., jeśli zawarte w niej wytyczne nie stanowią zlecenia administracyjnego zdefiniowanego prawnie i nie są indywidualizowane w kontekście adresata decyzji.

Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego nie może różnicować stawek opłat za zajęcie pasa drogowego na podstawie kryteriów nieprzewidzianych w ustawie o drogach publicznych, co skutkuje nieważnością takich regulacji.

Prezydent Miasta Nowego Sącza nie wykazał błędów proceduralnych ani merytorycznych w zarządzeniu Wojewody Małopolskiego dotyczącym zmiany organizacji ruchu drogowego. Decyzja o nałożeniu ograniczeń została uznana za zgodną z interesem ogólnospołecznym, a skarga kasacyjna oddalona.

Sankcja cofnięcia uprawnień diagnosty za wykroczenia z art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 p.r.d. wymaga ścisłego stosowania w przypadku stwierdzenia niezgodnego z przepisami wykonania badań technicznych pojazdów, nawet bez rozważenia stopnia naruszenia.

NSA oddala skargę kasacyjną C. Sp. z o.o. w sprawie o zajęcie pasa drogowego, uznaje działania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za zgodne z zaleceniami wcześniejszych orzeczeń, a zgromadzony materiał dowodowy - za wystarczający.

Różnicowanie przez Radę Gminy stawek opłat za zajęcie pasa drogowego według położenia na obszarze zabudowanym i niezabudowanym, przekracza kompetencje ustawowe określone w art. 40 ust. 9 ustawy o drogach publicznych i jest niezgodne z prawem.