Skarga kasacyjna M. S. została oddalona, ponieważ skarżący nie był stroną w postępowaniu administracyjnym na wniosek A. K.-S., a jego interes nie miał kwalifikowanego umocowania prawnego zgodnie z art. 28 KPA, przez co nie przysługuje mu wznowienie postępowania decyzją ostateczną.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną w sprawie unieważnienia rejestracji pojazdu, uznając, że Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo zastosował przepisy prawa procesowego i materialnego, stwierdzając nieważność decyzji z powodu braku wymaganej homologacji.

Brak interesu prawnego skutkuje odmową wznowienia postępowania administracyjnego. Interes faktyczny nie jest wystarczający dla przyznania statusu strony w postępowaniu administracyjnym, co uzasadnia oddalenie skargi kasacyjnej.

Decyzja o rejestracji pojazdu wydana z rażącym naruszeniem prawa, poprzez brak wymaganego oświadczenia producenta o homologacji pojazdu zgodnie z wnioskowanymi danymi, nie może być utrzymana; decyzja ta podlega stwierdzeniu nieważności.

Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie dotyczącej powołania koordynatora rozkładów lotów stwierdził uchybienia proceduralne w wyroku WSA, zobowiązując ten sąd do ponownego przeanalizowania i dostatecznego uzasadnienia podstaw prawnych omawianej decyzji.

NSA uchylił wyrok WSA i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, wskazując na brak odpowiedniej regulacji prawnej, nakładającej administracyjnoprawne obowiązki użytkownika drogi w zakresie aktualizacji danych oraz wielokrotne zawieranie umów.

Obowiązek poddania dziecka obowiązkowym szczepieniom ochronnym, nałożony ustawą, pozostaje ważny i wymagalny, gdy brak jest zaświadczeń o przeciwwskazaniach zdrowotnych; brak zgłoszenia na badania kwalifikacyjne oznacza niewykonanie obowiązku.

NSA oddala skargę kasacyjną, uznając, że decyzja o rejestracji pojazdu naruszała prawo z powodu braku homologacji potwierdzonej przez producenta pojazdu. Zmiany konstrukcyjne dokonane przez skarżącego nie spełniły wymogów technicznych ani formalnych.

Osoba nieposiadająca statusu strony w postępowaniu administracyjnym nie może skutecznie domagać się wznowienia postępowania, ani wnieść skargi kasacyjnej, jeśli jej interes nie znajduje umocowania w przepisach prawa materialnego.

W sprawach dotyczących przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznych, ciężar dowodu posiadania gruntu spoczywa na wnioskodawcy, a sądy administracyjne nie są zobowiązane do ustalania posiadania z urzędu, kierując się dowodami przedstawionymi przez strony.

Interes prawny w kontekście art. 28 kpa wymaga oparcia w normie prawnej. Skarżący, nie będąc stroną postępowania z wniosku A.K.-S., nie mógł skutecznie wnosić o jego wznowienie w trybie art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Zarzuty naruszeń proceduralnych skargi kasacyjnej zostały oddalone jako niezasadne.

W postępowaniu o wznowienie zakończonego decyzją administracyjną postępowania, przymiot strony przyznaje się podmiotowi posiadającemu interes prawny, a nie faktyczny, co wyklucza możliwość wznowienia postępowania przez osobę, która nie była stroną w postępowaniu głównym.

W postępowaniu administracyjnym stroną postępowania jest podmiot, którego interes prawny, wynikający z normy prawnej, podlega konkretyzacji. Skarżący M.S. nie dysponował takim interesem prawnym, co wykluczało jego status strony w postępowaniu o przyznanie płatności z wniosku innego rolnika.

Obowiązek szczepień ochronnych jest wymagalny i zgodny z prawem materialnym oraz proceduralnym, pomimo braku dodatkowych zaświadczeń, gdy przeprowadzono badania kwalifikacyjne wykluczające przeciwwskazania zdrowotne.

Obowiązek poddania dziecka obowiązkowym szczepieniom ochronnym, wynika wprost z ustawy o zwalczaniu zakażeń, a brak przeciwwskazań medycznych uzasadnia zastosowanie norm egzekucji administracyjnej, niezależnie od wcześniejszej negatywnej oceny konstytucyjności konkretnych przepisów wykonawczych.

NSA uznaje, iż decyzja administracyjna doręczona zastępczo na podstawie art. 44 k.p.a. jest skuteczna, wywołuje skutki prawne, a jej zaskarżenie wymaga formalnego podważenia. Zatrzymanie prawa jazdy w wyniku nieprzedłożenia orzeczenia lekarskiego, po skutecznym doręczeniu decyzji o badaniach, jest prawidłowe.

W sprawie uznania nieważności szwedzkiego prawa jazdy, Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza odmowę jego wymiany na polski odpowiednik, z uwagi na niespełnienie przesłanek przewidzianych w art. 14 ust. 1 oraz istnienie negatywnych przeszkód przewidzianych w art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami.

Obowiązek szczepień ochronnych jest wymagalny z mocy prawa, a jego realizacja musi być zgodna z przepisami konstytucyjnymi; w razie braku szczególnych przeciwwskazań zdrowotnych brak zgłoszonego na czas dziecka na szczepienia uzasadnia nałożenie sankcji administracyjnych.

O ile organy prowadzące postępowanie w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami - na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 o kierujących pojazdami (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1268 ze zm.; dalej: u.k.p.) - nie mają prawnej możliwości weryfikacji wydanego orzeczenia lekarskiego pod względem jego treści, o tyle na organach ciąży obowiązek ustalenia, czy przesłane

Skarga kasacyjna jest oddalona z uwagi na brak usprawiedliwionych podstaw kasacyjnych. Ustalenia faktyczne i prawne przyjęte przez sąd I instancji zostały uznane za zgodne z obowiązującymi przepisami dotyczącymi postępowania egzekucyjnego.