Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, uznając, że naruszenie art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d. przez Starostę Wałeckiego miało charakter oczywisty, lecz nie rażący, wykluczając stwierdzenie nieważności decyzji rejestracyjnej pojazdu na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Obowiązek szczepień ochronnych dzieci jest bezpośrednio wykonalny i może być egzekwowany administracyjnie, przy braku przeciwwskazań medycznych, a postępowanie egzekucyjne w tym zakresie jest zgodne z prawem, gdy naruszeń proceduralnych nie stwierdzono.

Stwierdzenie rażącego naruszenia przepisów o rejestracji pojazdu importowanego wymaga wykazania, iż naruszenie prawa wywołuje skutki społeczno-gospodarcze, niezgodne z zasadami państwa prawa. Oczywiste naruszenie nie zawsze jest tożsame z rażącym.

Art. 92a ust. 10 u.t.d. nie wyłącza możliwości nałożenia kary za stwierdzone naruszenia wynikające z różnych przepisów załączników nr 3 i nr 4, chyba że jedno naruszenie obejmuje drugie. Nałożenie kar za różne podstawy prawne jest dopuszczalne, gdy naruszenia te są różne.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nałożenie kary na przewoźnika zgodnie z art. 22 ust. 2a ustawy SENT jest prawidłowe, a przepis ten nie dopuszcza miarkowania kary w oparciu o art. 189d k.p.a., wyłączając jego zastosowanie. Zasada proporcjonalności jest realizowana według mechanizmów przewidzianych w ustawie SENT.

Przesłanki podmiotowe i przedmiotowe oraz brak nowych okoliczności uniemożliwiają wznowienie postępowania w sprawie podejrzenia choroby zawodowej przewlekłego zapalenia nadkłykcia kości ramiennej rozstrzygniętej w 2010 roku.

Decyzja nakazująca zaprzestanie działalności gospodarczej na podstawie art. 27 ust. 2 u.p.i.s. była bezpodstawna, gdyż nie spełniono wymagań określonych przepisami prawa, naruszając tym samym zasady konstytucyjne wolności gospodarczej.

Zespół cieśni nadgarstka może być uznany za chorobę zawodową, jeżeli występuje związek przyczynowo-skutkowy z narażeniem zawodowym, a ustalenia te opierają się na rzetelnie zgromadzonym materiale dowodowym, w tym na opiniach medycznych potwierdzających takie okoliczności.

Decyzja o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie ograniczeń covidowych była nieważna z uwagi na brak właściwej ustawowej podstawy prawnej, co skutkowało jej uchyleniem zgodnie z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP oraz zasadą bezwzględnej wyłączności ustawy w dziedzinie przepisów represyjnych.

Nałożenie na B. Sp. z o.o. kary pieniężnej za naruszenie obowiązków ustawy SENT jest zgodne z prawem; brak przesłanek do odstąpienia od kary. Organy administracyjne prawidłowo zastosowały przepisy postępowania i prawa materialnego.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wymaga, aby organ II instancji nie zastępował organu I instancji w ustalaniu faktów. Organ I instancji musi kompleksowo wyjaśniać istotne okoliczności faktyczne, decydujące o zasadności nałożenia kary zgodnie z prawem materialnym.

Umowy o świadczenie usług pomiędzy F. S.A. a P.P., objęte obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym, nie były umowami o dzieło, lecz umowami o starannym działaniu, stąd decyzja organu NFZ była zgodna z prawem.

Podnoszone w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące wystąpienia związku przyczynowego pomiędzy schorzeniem cieśni nadgarstka a pracą zawodową skarżącej nie mają podstaw, gdyż udowodnione jest istnienie pozazawodowych przyczyn schorzeń, co skutkuje oddaleniem skargi.

W postępowaniu administracyjnym nie można ponownie badać tej samej sprawy zakończonej prawomocną decyzją ostateczną, jeśli nie zaistniały nowe okoliczności mogące wpłynąć na treść rozstrzygnięcia.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że brak nowych istotnych okoliczności prawnych lub faktycznych wyklucza zmianę uprzednio prawomocnie zakończonego postępowania dotyczącego podejrzenia choroby zawodowej, co skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej.

Ocena prawna i wskazania sądu wyrażone w orzeczeniu wiążą organy w sprawie, a ich niedochowanie stanowi o naruszeniu art. 153 p.p.s.a., co skutkuje uchyleniem decyzji administracyjnej w przypadku niewykonania wiążących wytycznych sądu dotyczących oceny dowodów i wymiaru kary.

Obowiązek poddania małoletnich dzieci szczepieniom ochronnym posiada konstytucyjne i ustawowe umocowanie, a jego egzekucja realizuje cele ochrony zdrowia publicznego i zwalczania chorób zakaźnych, mimo potencjalnych niedoskonałości formy prawnej jego regulacji.

Roszczenie przedsiębiorcy o uchylenie wyroku oraz decyzji nakładającej karę pieniężną było zasadne, ze względu na niekonstytucyjny charakter przepisów będących podstawą nałożonych ograniczeń, które muszą mieć umocowanie ustawowe.

Podmiot faktycznie organizujący przewóz i dysponujący towarem jako właściciel, nawet przy incydentalnym przewozie, ma obowiązek zgłoszenia w systemie SENT. Niewykonanie tego obowiązku uzasadnia nałożenie kary pieniężnej.

Choroba zawodowa musi być rozpoznana na podstawie wykazu, stwierdzona orzeczeniem lekarskim i powiązana z narażeniem zawodowym o wysokim prawdopodobieństwie, co w analizowanej sprawie zostało prawidłowo wykazane.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż w braku nowej, istotnej dla istoty sprawy okoliczności, umorzenie ponownie wszczętego postępowania opartego na tożsamym przedmiocie i faktycznych przesłankach, jest zgodne z art. 105 § 1 k.p.a., wykluczając jakiekolwiek nowe rozstrzygnięcie.

W przypadku stwierdzenia niezgodności jakości paliwa z wymogami prawnymi, właściwy organ ma obowiązek nałożenia kosztów badań na przedsiębiorcę, a wynik badań pełni rolę opinii biegłego, której prawidłowość musi być wykazana kontrdowodami, aby zakwestonować nałożony obowiązek.

Zarządzający transportem ponosi odpowiedzialność administracyjną za brak nadzoru nad aktualnością badań technicznych pojazdów wykorzystywanych w przewozie, co wyklucza możliwość odstąpienia od kary na podstawie art. 92c u.t.d., chyba że dowiedzie braku wpływu na naruszenie.