Przewoźnika obciąża domniemanie odpowiedzialności za przeważenie pojazdu, które nie zostało obalone przez udokumentowanie dołożenia należytej staranności. Utrzymywanie odpowiedzialności zależy od wykazania braku wpływu na naruszenie, co w tej sprawie nie miało miejsca. Kara administracyjna jest tym samym zasadna.

Wyjazd na urlop jedynego członka zarządu spółki nie usprawiedliwia uchybienia terminu na wniesienie odwołania, jeśli możliwe było udzielenie pełnomocnictwa osobie trzeciej; brak staranności w zarządzaniu obowiązkami nie uzasadnia przywrócenia terminu.

Decyzja administracyjna o nałożeniu kary pieniężnej na przewoźnika wymaga zachowania procedur kontrolnych zgodnych z przepisami, których niewłaściwa kwalifikacja proceduralna może prowadzić do jej wadliwości. Niewłaściwa kontrola i błędna podstawa prawna skutkuje uchyleniem decyzji administracyjnej w postępowaniu nadzwyczajnym.

Stwierdzenie nieważności decyzji rejestracyjnej wydanej na podstawie nieważnego dowodu rejestracyjnego, który stał się taki na skutek wcześniejszego stwierdzenia nieważności decyzji, jest zgodne z prawem i słuszne z uwagi na brak podstawy prawnej do skutecznej rejestracji pojazdu.

Stwierdzenie nieważności decyzji rejestracyjnej pojazdu jest uzasadnione rażącym naruszeniem prawa, polegającym na zarejestrowaniu pojazdu o zmienionych parametrach technicznych bez zgody producenta, co naruszałoby zasady bezpieczeństwa ruchu drogowego.

Rejestracja pojazdu z naruszeniem przepisu § 14 ust. 4 pkt 2 r.r.p., polegająca na braku oświadczenia o homologacji od producenta, stanowi rażące naruszenie prawa uzasadniające stwierdzenie nieważności takiej rejestracji.

Dla uznania choroby jako zawodowej wystarczające jest stwierdzenie istnienia warunków narażających oraz wysokie prawdopodobieństwo zawodowego charakteru, potwierdzone orzeczeniem lekarskim. Organ administracji działa w granicach takiego orzeczenia, chyba że wzbudza ono istotne wątpliwości.

Zmiana umowy w sprawie zamówienia publicznego z naruszeniem ustalonych warunków stanowi naruszenie dyscypliny finansów publicznych, nawet jeśli możliwość zmiany była przewidziana, ale nie spełniała warunków określonych w postępowaniu przetargowym.

Decyzja WSA uchylająca nałożenie kary pieniężnej jest wadliwa; NSA nakazuje ponowne rozpoznanie sprawy, wskazując, iż brak zezwolenia kategorycznie wyklucza egzonerację.

Nieposiadanie świadectwa kierowcy przy sobie podczas kontroli nie stanowi naruszenia skutkującego karą, jeśli świadectwo było ważne i wydane. Odpowiedzialność administracyjna przewoźnika wymaga całkowitego braku ważnego świadectwa, a nie jedynie czasowego braku jego okazania.

Przywrócenie terminu do wniesienia odwołania nie jest uzasadnione w sytuacji, w której jedyny członek zarządu zaplanowano urlop, nie zapewniając ciągłości reprezentacji spółki, a strona nie wykazała, iż uchybienie miało miejsce bez jej winy.

Przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie decyzji jest niemożliwe, jeśli strona złożyła go po ustawowym czasie określonym w art. 58 § 2 k.p.a., mimo wiedzy o wydaniu decyzji w okresie pandemii.

Dla ustalenia odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych istotne jest przypisanie winy w czasie czynu osobie pełniącej funkcję kierownika jednostki sektora finansów publicznych, niezależnie od powierzenia części obowiązków innym podległym pracownikom.

NSA uznaje, że wyrok WSA nie spełnia wymogów proceduralnych i prawnych, gdyż nie przeprowadził pełnej analizy kompetencji organów gminy, co skutkuje jego uchyleniem i przekazaniem do ponownego rozpoznania. Konieczne jest wyjaśnienie roli Rady Miejskiej w zakresie udzielania poręczeń.

Nałożenie obowiązku kwarantanny przekraczającym granicę zewnętrzną bez uprzedniego stwierdzenia narażenia na zakażenie wykracza poza konstytucyjne ramy ograniczeń swobody poruszania się i wymaga ustawowej regulacji, czego akt wykonawczy Rady Ministrów nie spełniał.