Decyzja wydana z naruszeniem art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d. nie zawsze stanowi rażące naruszenie prawa. Rażące uchybienie musi być ewidentne, dotyczyć przepisu jednoznacznego oraz wywoływać niemożliwe do zaakceptowania skutki społeczno-gospodarcze.

Nałożenie osobnych kar za korzystanie ze zmodyfikowanego tachografu i brak rejestracji danych na karcie kierowcy jest zgodne z prawem, mimo że wynikają one z tego samego incydentu, gdyż wynikały z różnych przyczyn.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że skarga kasacyjna dotycząca odmowy przyznania pomocy finansowej z budżetu UE jest bezzasadna, potwierdzając poprawność postępowania i interpretacji prawa przez WSA. Skarga kasacyjna nie wykazała naruszeń procesowych lub materialnych, które mogłyby uzasadnić zmianę rozstrzygnięcia.

NSA oddalił skargę kasacyjną, uznając, że decyzja o karze za manipulację tachografem była poprawnie uzasadniona - organy i sąd I instancji działały zgodnie z prawem, opierając się na wiążącej ocenie prawnej i opinii biegłego.

Skarga o wznowienie postępowania na podstawie art. 272 § 2a p.p.s.a. zostaje oddalona, gdyż powołane orzeczenie TSUE nie wpływa na treść zaskarżonego wyroku NSA, a kwestie odpowiedzialności za zwrot dofinansowania unijnego sąd uznał za dostatecznie wyjaśnione w dotychczasowym postępowaniu.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w stanie epidemii obowiązek posiadania aktualnych badań lekarskich dla kierowców nie został zniesiony, a jedynie zawieszono obowiązek kierowania na nie, co podtrzymuje konieczność ich posiadania do wykonywania pracy kierowcy.

W obiegu korespondencji pomiędzy podmiotami publicznymi, doręczenie decyzji w formie elektronicznej jest skuteczne z chwilą wygenerowania urzędowego poświadczenia przedłożenia (UPP) na elektronicznej skrzynce podawczej, co przesądza o zachowaniu formalnego terminu do wniesienia środków prawnych.

Osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą podlega obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego przez cały okres aktywnego wpisu do CEIDG, niezależnie od faktycznego prowadzenia działalności i złożenia formalnego zawieszenia działalności.

Stwierdzenie naruszenia art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d. przy rejestracji pojazdu nie uzasadnia jego nieważności w braku rażącego naruszenia prawa. Kluczowa jest analiza skutków prawnych i zgodności z przepisami unijnymi.

Skarga kasacyjna na wyrok WSA w przedmiocie uchylenia decyzji o stwierdzeniu nieważności rejestracji pojazdu oddalona. Naruszenie art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d., tym samym art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. było oczywiste i rażące, uznając niedochowanie obowiązku przedstawienia dokumentów homologacyjnych dla pojazdu importowanego z państwa trzeciego poza UE.

Skarga o wznowienie postępowania, na podstawie wpływu wyroku TSUE, jest niedopuszczalna, gdy orzeczenie TSUE nie wpływa na podstawy prawne dotychczasowego orzeczenia. Solidarna odpowiedzialność, w świetle krajowego prawa upadłościowego, pozostaje niezależna od przesłanek wyłożonych w orzeczeniu TSUE.

Odpowiedzialność dystrybutora za wprowadzenie do obrotu zafałszowanego produktu rolno-spożywczego jest oparta na zasadzie obiektywnej, niezależnie od etapu, na którym doszło do niezgodności z wymogami jakości handlowej. Skarga kasacyjna oddalona.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że naruszenie art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d. przez Organ I instancji miało rzeczywiście charakter oczywisty, ale nie rażący, oddalając skargę kasacyjną i podtrzymując wyrok WSA o uchyleniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, którego stanowisko wymagało szczegółowego rozważenia skutków decyzji.

NSA uchyla wyrok WSA w Warszawie w zakresie błędnej interpretacji art. 494 § 2 k.s.h. Uwzględniając sukcesję z mocy prawa, orzeka o konieczności weryfikacji możliwości uzyskania zmiany świadectwa bezpieczeństwa codex karny.

W razie ustalenia, że dokumentacja związana z postępowaniem administracyjnym została sfałszowana, władze są zobowiązane do wznowienia postępowania i uchylenia wcześniejszych decyzji administracyjnych, co umacnia zasadę legalności w postępowaniu.

Granice strefy czystego transportu mogą obejmować całe miasto, o ile spełniają wymogi proporcjonalności oraz efektywności, w celu ograniczenia emisji zanieczyszczeń z transportu. Uchwała tego typu musi zachować poprawność formalnoprawną oraz merytorycznie określać sposób organizacji ruchu w celu wyważenia konstytucyjnych wolności.