Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza, że decyzja Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa o odmowie pomocy finansowej była wadliwa ze względu na niezastosowanie prawidłowej procedury wezwania do uzupełnienia braków formalnych, określonej w rozporządzeniu wykonawczym, co skutkuje utrzymaniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Zastosowanie sankcji cofnięcia uprawnień diagnosty pojazdów na podstawie art. 84 ust. 3 p.r.d. jest zgodne z prawem materialnym i postępowanie organów nie naruszyło prawa. Sankcja ta jest obligatoryjna w przypadku uchybień diagnoście przy przeprowadzaniu badań technicznych.
W przypadku przewozu okazjonalnego pojazdem niezgłoszonym do licencji oraz niewyposażonym zgodnie z wymogami transportu drogowego, organ nadzoru ma prawo do nałożenia kary przewidzianej w art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, niezależnie od sposobu zamówienia przewozu.
Przewóz wykonywany przez A. Sp. z o.o. został prawidłowo uznany za przewóz okazjonalny, a nałożenie kary pieniężnej było zasadne. Skarga kasacyjna została oddalona, a koszty postępowania zasądzone na rzecz organu.
Odmowa przyznania dotacji dla placówki oświatowej przed początkiem nowego roku budżetowego, nawet w przypadku planowania edukacji dzieci z niepełnosprawnością, mieści się w granicach uznania administracyjnego, gdy organ uzasadnia swoją decyzję finansowaniem innych zadań obligatoryjnych i brakiem środków.
Wyznaczenie miejsc handlu dla rolników i domowników na targowiskach miejskich musi być dokładne i jednoznaczne, co wynika z art. 3 ust. 1 ustawy o handlu rolniczym, pod rygorem nieważności uchwały lokalnego prawodawcy.
Komisja Egzaminacyjna II stopnia, rozpoznając odwołanie od uchwały o wyniku egzaminu notarialnego, nie jest związana jedynie zarzutami z odwołania, lecz ma obowiązek ponownie ustalić ocenę pracy, uwzględniając wszystkie błędy istotne dla jej końcowej oceny.
Przewóz osób samochodem osobowym realizowany przez przedsiębiorstwo mimo braku zgłoszenia zmian w licencji oraz niespełnienia kryterium konstrukcyjnego stanowi delikt administracyjny uzasadniający nałożenie kary pieniężnej (art. 92a u.t.d.). Stwierdzone naruszenia zostały prawidłowo subsumowane przez organy administracyjne, co znajduje odzwierciedlenie w utrzymaniu decyzji o nałożeniu kary w mocy przez
Wykonywanie przewozu okazjonalnego w ramach krajowego transportu drogowego wymaga spełnienia określonych warunków konstrukcyjnych i formalnych; ich naruszenie uzasadnia nałożenie kary pieniężnej na przedsiębiorcę.
Precedensowy problem art. 92a ust. 10 u.t.d., dotyczący nałożenia jednokrotnej kary, ma zastosowanie wyłącznie przy tożsamości naruszeń opisanych w załącznikach nr 3 i 4. Odmienność naruszeń wyklucza zastosowanie tej normy.
Dla uznania za przewóz taksówkowy, pojazd musi być zgłoszony do właściwej licencji i spełniać kryteria dla taksówek. Niezgłoszenie pojazdu i brak wymaganych dokumentów stanowi odrębne naruszenia, podlegające karze. Przewóz pasażera, nie zgłaszającego się do posiadanej licencji, kwalifikuje się jako okazjonalny.
Oddalenie skargi kasacyjnej Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w sprawie ostateczności stosowania przepisów rozporządzeń wykonawczych wobec ustawowych ramach unijnej pomocy finansowej.
Na operatorach gospodarczych ciąży odpowiedzialność za przewożenie pasażerów zgodnie z obowiązującymi przepisami, w tym wymaganiami licencyjnymi dotyczącymi pojazdów i dokumentacji. Brak formalnego związku kierowcy z przewoźnikiem nie wyklucza odpowiedzialności przewoźnika za naruszenie przepisów prawa o transporcie drogowym.
Brak uzasadnienia czynności administracyjnej w postępowaniu konkursowym na realizację zadania publicznego uzasadnia jej uchylenie z uwagi na istotne naruszenie zasady praworządności, w tym obowiązku uzasadnienia decyzji administracyjnych.
Decyzja o zobowiązaniu do zwrotu dofinansowania unijnego została podtrzymana, gdyż zmiany umowy miały charakter istotny, naruszając zasady konkurencyjności. Zarzuty proceduralne sądów nie znalazły potwierdzenia. Skarga kasacyjna jest oddalona.
NSA potwierdził, iż wszczęcie postępowania karnego przeciwko pracownikowi ochrony fizycznej uzasadnia jego wykreślenie z listy kwalifikowanych pracowników na podstawie art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia.
NSA uchyla wyrok WSA i oddala skargę na decyzję GITD, potwierdzając, że organy prawidłowo ustaliły fakty przewozu i nałożyły karę administracyjną zgodnie z przepisami ustawy o transporcie drogowym. Protokół kontroli stanowił kluczowy dowód administracyjny.
Na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając, że decyzja o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenia ustawy o transporcie drogowym była zgodna z prawem, a postępowanie organów administracyjnych przebiegło zgodnie z wymaganymi standardami.
Kwota dotacji pobrana przez organ prowadzący przedszkole w wysokości wyższej niż przewidziana jest nienależna i podlega zwrotowi na podstawie art. 252 ust. 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych, niezależnie od błędów organu dotującego przy ustalaniu tej kwoty.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż art. 92a ust. 10 u.t.d. znajduje zastosowanie wyłącznie w przypadku tożsamości znamion naruszeń z załączników 3 i 4 ustawy, wykluczając jednoczesne nałożenie dwu kar za różne zachowania.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że naruszenie przez Syndyka Masy Upadłości zobowiązań wynikających z przyznanej pomocy finansowej skutkuje koniecznością zwrotu kwoty pomocy w wysokości 30%. Sąd podkreślił, że ogłoszenie upadłości nie wyłącza obowiązku zwrotu środków uzyskanych w sposób nienależny.
Ustalona przez Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy wysokość dotacji oświatowej dla szkół niepublicznych jest zgodna z obowiązującymi przepisami i nie narusza konstytucyjnych zasad równego dostępu do edukacji, a skarga kasacyjna wobec powyższego orzeczenia nie zasługuje na uwzględnienie.
NSA uchylił wyrok WSA, wskazując na nieadekwatne uzasadnienie i brak analizy zarządzenia Prezydenta m.st. Warszawy pod kątem zgodności z prawem, oraz odrzucił skargę kasacyjną Fundacji I. z racji braku legitymacji prawnej.