Uchwała Rady Miasta Opola w zakresie obowiązku dostarczania poświadczonych za zgodność z oryginałem kopii dokumentów przekroczyła delegację ustawową z art. 38 ust. 1 u.f.z.o. i jest nieważna w tych częściach; pozostałe zarzuty dotyczące nadmiarowych obowiązków kontrolnych są niezasadne.

Organ badający spełnienie warunków art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji winien ustalić terminowość poniesienia kosztów płacy dla każdego pracownika niepełnosprawnego z osobna, gdzie nieterminowość przekraczająca 14 dni skutkuje obowiązkiem zwrotu środków.

Przedawnienie do wydania decyzji zwrotowej środków unijnych określa się zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 2988/95, co oznacza, że przepisy krajowe nie mogą wprowadzać odmiennych terminów lub momentów inicjacji jego biegu.

Zastosowanie kary pieniężnej wymaga, aby naruszenia były stwierdzone podczas kontroli i odnotowane w protokole; rozszerzenie zakresu postępowania po kontroli jest niedopuszczalne.

Zgłoszenie znaku towarowego przez COW w 2008 roku nie stanowiło działania w złej wierze; brak dowodów na spekulacyjne lub blokujące działania, wspólne korzystanie ze znaku trwało zgodnie przez wiele lat.

Przedsiębiorca wykonujący przewóz drogowy ponosi odpowiedzialność za naruszenie norm czasu pracy kierowców niezależnie od winy, chyba że wykaże spełnienie przesłanek egzoneracyjnych przewidzianych w ustawie o transporcie drogowym.

Rozszerzenie postępowania administracyjnego o naruszenia niewskazane w protokole kontroli drogowej jest niedopuszczalne, a kary pieniężne mogą być nakładane wyłącznie za naruszenia stwierdzone podczas kontroli. NSA uchyla decyzje organów dwóch instancji i wyrok WSA, wskazując na naruszenie proceduralne.

Oddalenie skargi kasacyjnej w sprawie o naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Sąd stwierdził, że nie doszło do naruszenia zasady ne bis in idem, a kontrolny pomiar masy pojazdu był zgodny z prawem i procedurami.

Nałożenie na przedsiębiorcę kary administracyjnej za naruszenie przepisów transportowych jest zgodne z zasadą ne bis in idem, jeśli różne regulacje prawne dotyczą odrębnych deliktów administracyjnych, a zastosowane procedury pomiarowe były prawidłowe.

Zwrot zamrożonych środków finansowych na mocy rozporządzenia nr 269/2014 jest możliwy jedynie, gdy zobowiązanie powstało przed wpisaniem na listę sankcyjną. Wypowiedzenie umowy po wydaniu decyzji sankcyjnej nie daje podstaw do zwolnienia środków, nawet gdy umowa przewidywała wcześniej możliwość takiego zakończenia.

Umowy o współpracy, w ramach których świadczone były konkretne usługi obejmujące wykonanie dokumentacji i kosztorysów szkód, jako umowy o dzieło, nie rodzą obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego wynikającego z przepisów o świadczeniu usług.

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uchyla się z powodu nieuzasadnionego przyjęcia braku dostatecznego ustalenia stanu faktycznego przez Prezesa NFZ, co uzasadnia ponowne rozpoznanie sprawy.

Świadczenia P. L. wykonywane w ramach obowiązków zarządczych w H. Sp. z o.o. podlegają obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego jako świadczenie usług w rozumieniu ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej, niezależnie od przepisów k.s.h., które nie dotyczą ubezpieczeń społecznych.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w przypadku uprawdopodobnienia wpływu choroby psychicznej na uchybienie terminu administracyjnego, organ powinien przywrócić termin zgodnie z art. 58 § 1 k.p.a.

Umowy zawierane na podstawie zamówień dotyczących opracowywania dokumentacji i kosztorysów komunikacyjnych, kwalifikowane jako umowy o dzieło, nie podlegają obowiązkowi ubezpieczeniowemu z art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej. Decyzje organów podlegają uchyleniu jako błędne.